عصر ایران- در سال 2001، زمانی که خودروهای برقی هنوز عمدتا با سرعت و توان محدود شناخته می شدند، یک پروژه مشترک ژاپنی و ایتالیایی از خودرویی پرده برداشت که بیشتر به یک لیموزین فضایی شباهت داشت تا یک وسیله نقلیه برقی معمولی. نام این نمونه آزمایشی آی.دی.ای.ای کاز (I.DE.A KAZ) بود؛ خودرویی 8 چرخ با 590 اسب بخار قدرت و سرعت نهایی اعلام شده 311 کیلومتر بر ساعت.
کاز حاصل همکاری موسسه طراحی ایتالیایی I.DE.A و دانشگاه کیئو ژاپن بود و در نمایشگاه خودروی ژنو 2001 معرفی شد. این خودرو با طول حدود 6.7 متر، 6 در و ظرفیت حمل 8 سرنشین، ابعادی نزدیک به یک لیموزین تشریفاتی بزرگ داشت.
ویژگی فنی اصلی کاز، استفاده از 8 موتور الکتریکی مستقل بود که هر کدام درون یکی از چرخ ها قرار داشتند. توان هر موتور 55 کیلووات بود و مجموع قدرت مجموعه به 440 کیلووات، معادل حدود 590 اسب بخار می رسید. این ساختار، نیاز به سامانه انتقال قدرت متداول و میل گاردان را از میان برمی داشت.
باتری های لیتیوم یونی خودرو در شاسی آن جای گرفته بودند و برد حرکتی اعلام شده به حدود 300 کیلومتر می رسید. سیستم تعلیق خاص موسوم به تعلیق تاندِم نیز برای مدیریت وزن و ویژگی های حرکتی این ساختار 8 چرخ توسعه یافته بود.
کاز با وجود وزن نزدیک به 3 تن، در آزمایش ها به سرعت 311 کیلومتر بر ساعت رسید و مسافت 400 متر را در 15.3 ثانیه طی کرد. این ارقام برای یک خودروی برقی 8 نفره در ابتدای دهه 2000 بسیار چشمگیر بودند.
این پروژه هرگز به تولید انبوه نرسید، اما تجربه های فنی آن در توسعه خودروی برقی بعدی دانشگاه کیئو، الیکا (Eliica)، نقش داشت؛ نمونه ای 8 چرخ که در سال 2004 معرفی شد و هدف گذاری سرعت بسیار بالاتری را دنبال می کرد.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی