حوزه/ بیانات منقول از آیت‌الله العظمی بهجت به نقل از مرحوم میرزای نائینی نشان می‌دهد که رفتار علمدار کربلا نه تصمیمی احساسی و خلاف تدبیر، بلکه عالی‌ترین مرتبه معرفت ولایی و ناممکن بودن سیرابیِ دلداده در برابر عطش مولا بوده است.
به گزارش خبرگزاری حوزه، واقعه جان‌گداز عاشورا و رفتار اصحاب و اهل‌بیت سیدالشهدا (ع)، سرشار از ظرایف و جلوه‌های عمیق معرفتی است. گاهی تحلیل وقایع کربلا با عینک محاسبات مادی و عقل منفعت‌اندیش، درک باطن حماسه را با دشواری روبه‌رو می‌کند. خاطره منقول از آیت‌الله العظمی بهجت (ره) از درس میرزای نائینی، پاسخی روشن به چرایی رفتار حضرت عباس (ع) است.
آیت الله بهجت(ره):
ما پیش علامه نائینی در نجف اشرف نشسته بودیم یک طلبه‌ای از طلبه‌های فاضل آنجا بود گفت:
من این قسمت مقتل حضرت عباس (ع) را قبول ندارم که می‌گویند عباس (ع) وارد شریعه شد، وقتی وارد شد تشنه بود، تشنگی شدید او را فرا گرفته بود به جای اینکه آب بخورد تا قوی‌تر شود بتواند خوب بجنگد آب نخورد ...!
چرا آب نخورد؟
این خلاف عقل است اگر آب می‌خورد نیرو می‌گرفت و با قدرت بیشتری می‌جنگید.
من این قسمت مقتل را قبول ندارم.!
آیت الله بهجت می‌فرمود:
آقای نائینی مرد شماره ۲ اصول در حالی که نشسته بود و به دیوار تکیه داده بود با آن چهره علمایی بلند شد و فرمود :
آقا تو از عباس چه می‌فهمی؟ دخالت نکن، قضایای عباس، قضایای استدلال و منطق نیست، قضایای عباس و کار عباس،کار عشق است.
کربلا یعنی عشق. به آن عشق برس بعد قضاوت کن. همینجوری حرف نزن.
عشق به سیدالشهدا به اندازه‌ای داشت که در سیدالشهدا ذوب بود.
آب را آورد مقابل لبانش از بس عاشق سیدالشهدا بود نمی‌توانست آب را بخورد، چرا چون احساس می‌کرد سیدالشهدا در جان او وجود دارد من آب بخورم و حسین تشنه بماند ...
منبع: کتاب حماسه عاشورا، جلد ۱، صفحه ۱۴۳.