محمدحسین رنجبران با انتقاد از صحبت‌های اخیر مدیرکل سابق برنامه های سیاسی صدا و سیما در یکی از تجمعات تهران تصریح کرد: این چه ادبیات و بدعت خطرناکی است؟ هیچ فرد، نهاد یا مجموعه‌ای نمی‌تواند برای خود چنین حقی قائل شود. انتخاب رهبری و مشروعیت جایگاه ایشان، موضوعی نیست که کسی از آن برای ایجاد حاشیه امن مدیریتی استفاده کند.
به گزارش «انتخاب»؛ محمدحسین رنجبران با انتقاد از صحبت‌های اخیر مدیرکل سابق برنامه های سیاسی صدا و سیما در یکی از تجمعات تهران در حساب کاربری خود در شبکه ایکس نوشت : شخصی که مدتی پیش، در پی حواشی تأسف‌بار برنامه آقای نبویان در شبکه خبر و افشای اسناد سری و طبقه‌بندی شده روی آنتن زنده ابتدا سراسیمه استعفا داد و سرانجام بعد از اتفاقاتی تامل برانگیز ناچار به کناره‌گیری شد، حالا در شرایطی که رهبر انقلاب صریحاً بر ضرورت حفظ انسجام و وحدت، به‌ویژه در تجمعات، تأکید کرده‌اند، در یکی از تجمعات تهران حاضر می‌شود و با ادبیاتی مشکوک و تلویحا می‌گوید: «برخی نمی‌خواستند رهبر انتخاب شود، ما در صداوسیما نگذاشتیم!»
این فعال رسانه ای در ادامه می افزاید : فارغ از اینکه چنین اظهاراتی تا چه اندازه نقش بی‌بدیل استاد شهید دکتر علی لاریجانی، دبیر شهید شورای عالی امنیت ملی، و معاون شهید ایشان، شهید بیات، را در آن مقطع حساس تصمیم‌گیری زیر سؤال می‌برد و با روایتی که دکتر حدادعادل از آن روزهای سرنوشت‌ساز ارائه کرده، در تعارض است، مسئله مهم‌تر، پیام نگران‌کننده‌ای است که از دل این ادبیات به مخاطب منتقل می‌شود.
مدیرکل سابق روابط عمومی رسانه ملی با طرح این سوال که آیا قرار است چنین القا شود که برخی افراد و مجموعه‌ها در انتخاب رهبری نقش تعیین‌کننده‌ای داشته و بنابراین، اکنون در برابر تغییر و جابه‌جایی ، برای خود حق ویژه یا مصونیت قائل‌اند؟ می افزاید: این چه ادبیات و بدعت خطرناکی است؟ هیچ فرد، نهاد یا مجموعه‌ای نمی‌تواند برای خود چنین حقی قائل شود. انتخاب رهبری و مشروعیت جایگاه ایشان، موضوعی نیست که کسی از آن برای ایجاد حاشیه امن مدیریتی استفاده کند.
محمد حسین رنجبران در پایان با اشاره به شرایط حساس کشور خطاب به دستگاه‌های مسئول نوشته است: در شرایطی که کشور بیش از هر زمان دیگری به انسجام، آرامش و تبعیت از سازوکارهای قانونی و تصمیمات کلان نظام نیاز دارد، انتظار می‌رود دستگاه‌های مسئول، به‌ویژه نهادهای نظارتی ، امنیتی و دبیرخانه شورای عالی امنیت ملی، نسبت به تبعات چنین اظهاراتی حساس باشند. پرسش جدی این است: "چه کسی مسئول جلوگیری از شکل‌گیری چنین ادبیات و رویه‌هایی است؟"