از پیوند با باشگاه‌های انگلیسی تا شب‌های پرهیجان و شکست تلخ، دوران پوچتینو در آمریکا میان وعده‌های بلندپروازانه و نشانه‌های تردید گذشت.
طرفداری | مائوریسیو پوچتینو در دوره حضورش روی نیمکت تیم ملی مردان آمریکا، از قهرمانی در جام جهانی حرف زد؛ اما رفتارهایش گاهی این پرسش را پیش می‌کشید که خودش تا چه اندازه به پروژه‌اش باور داشت. گاردین در بررسی میراث او، از وعده‌های بزرگ تا پذیرش هدایت منچستریونایتد را مرور کرده است.
پوچتینو پس از نمایش فاجعه‌بار آمریکا در کوپا آمریکا ۲۰۲۴ و برکناری سرمربی پیشین، هدایت تیم را گرفت. جام جهانی خانگی آمریکا پس از سه دهه هم در افق بود. فدراسیون او را در نیویورک، در طبقه بیست‌وچهارم ساختمانی مشرف به رود هادسن، معرفی کرد. وقتی از او درباره فرهنگ تیم پرسیدند، پوچتینو به تیم ملی زنان آمریکا اشاره کرد؛ تیمی که چهار بار قهرمان جام جهانی شده است.
پوچتینو در سپتامبر ۲۰۲۴، پس از معارفه‌اش، درباره باور به توانایی تیم ملی گفت:
باید باور کنیم که می‌توانیم ببریم؛ نه فقط یک بازی، بلکه می‌توانیم جام جهانی را ببریم.
این نوع باور برای بسیاری از دنبال‌کنندگان تیم مردان آمریکا غریب به نظر می‌رسید؛ همان حرفی که هواداران مشتاق شنیدنش از مربی هستند، اما گاهی با تردید به آن نگاه می‌کنند. هواداران سال‌هاست در انتظار افتخارند و نتایج، در کنار نگاه جهانی به فوتبال آمریکا، حس حقارت را در میانشان تقویت کرده است. حتی با حضور بازیکنان آمریکایی در بالاترین سطح فوتبال اروپا، قهرمانی این تیم در جام جهانی مردان برای بسیاری دور از ذهن است.
بااین‌حال، پوچتینو بارها از احتمال قهرمانی آمریکا در جام جهانی ۲۰۲۶ حرف زد؛ هم در جمع و هم در گفت‌وگوهای خصوصی، حتی در هفته‌های منتهی به مسابقات. او این باور را با دونالد ترامپ هم در میان گذاشت؛ حرفی که شاید بعدها زمینه‌ساز یک پاس گلِ تبدیل‌شده به گل‌به‌خودی شود. امیدواری او می‌توانست هواداران تازه‌وارد را هم جذب کند؛ حتی کسانی که تجربه‌شان از مربی فوتبال آمریکایی به اپل تی‌وی محدود می‌شد.
حرفهای بزرگ و تردید درباره تعهد
اما رفتار پوچتینو همیشه با سخنرانی‌های الهام‌بخش او جور درنمی‌آمد. شایعات پیوند او با باشگاه‌های انگلیسی پیوسته تکرار می‌شدند و او پیش از پذیرش هدایت منچستریونایتد هم چندان برای خاموش‌کردنشان تلاش نکرد. حضور مربی سرشناسی مثل پوچتینو طبیعتاً توجه باشگاه‌ها را جلب می‌کرد، اما گاهی به نظر می‌رسید خود او هم به این شایعات دامن می‌زند.
در آمریکا بارها کلیپ‌هایی از او در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست می‌شد که از اعتبار لیگ برتر انگلیس می‌گفت یا احتمال بازگشت روزی به آن را مطرح می‌کرد. این رفتار نه عجیب بود و نه توهین‌آمیز؛ در ورزش حرفهای، بازیکنان و مربیان معمولاً راه‌های پیش رویشان را باز نگه می‌دارند. بااین‌حال، از مربی‌ای که برای متحدکردن بازیکنان و هواداران پیش از جام جهانی خانگی آمده بود، انتظار تعهد پررنگ‌تری می‌رفت.
پوچتینو گاهی از همان جایگاه نامتعارف فوتبال در آمریکا ناراضی به نظر می‌رسید؛ مسئله‌ای که قرار بود بخشی از آن را تغییر دهد. پس از شکست آمریکا مقابل مکزیک در فینال گلد کاپ ۲۰۲۵ در هیوستون، او از این ایده انتقاد کرد که تیمش در خاک آمریکا برابر جمعیتی طرفدار مکزیک بازی کند. این وضعیت دهه‌ها سابقه داشت و نویسنده معتقد است پیش از قبول این شغل هم می‌شد با کمی تحقیق از آن باخبر شد.
او همچنین از کمبود حساسیت و اهمیت در لیگ برتر فوتبال آمریکا انتقاد کرد و گفت بازیکنان آمریکایی در مسیر رشد بیش از اندازه مورد حمایت قرار می‌گیرند. هم‌زمان، با رسانه‌هایی که درباره اثر شکست آمریکا مقابل ترکیه در مرحله گروهی جام جهانی پرسش می‌کردند، به اختلاف خورد. نویسنده یادآور می‌شود که سرمربی آمریکا فشار بسیار کمتری از همتایانش در بیشتر کشورهای بزرگ فوتبال تحمل می‌کرد.
این رفتارها گاهی این حس را به وجود می‌آورد که پوچتینو هیچ‌وقت واقعاً دل به پروژه آمریکا نداده است. اما لحظات تیم بارها این برداشت را تغییر می‌دادند. آمریکا با نتیجه ۴-۱ پاراگوئه را شکست داد؛ نتیجه‌ای که نویسنده آن را بهترین نمایش تاریخ این تیم در جام جهانی می‌خواند. پوچتینو آن شب نزدیک بود اشک بریزد، ترانه «جاده‌های روستایی» را با صدای بلند خواند و از آمریکا و فوتبال این کشور با شور و شوق حرف زد.
چند هفته بعد، آمریکا در مرحله یک‌هشتم نهایی با نتیجه ۴-۱ به بلژیک باخت. نویسنده این شکست را یکی از بدترین نمایش‌های تاریخ آمریکا در جام جهانی و، از نظر ضربه روحی، تلخ‌ترین آن‌ها توصیف می‌کند.
پوچتینو میراثش را در رابطه‌ها می‌بیند
ورزشکاران و مربیان معمولاً از پرسش درباره میراثشان خوششان نمی‌آید؛ میراث هم گاهی سال‌ها زمان می‌برد تا شکل بگیرد و ممکن است با تغییر نگاه‌ها یا موفقیت جانشینان به‌سرعت رنگ ببازد. بااین‌حال، وقتی گاردین روز جمعه از پوچتینو خواست اثر ماندگارش را تعریف کند، او در ابتدا برای پاسخ‌دادن مکث کرد.
پوچتینو در پاسخ به پرسش درباره میراثش، با لبخند و خنده گفت:
من متکبر نیستم. خب، آن‌قدرها هم متکبر نیستم. کمی متکبرم.
او سرانجام درباره آنچه از خودش به‌جا می‌گذارد توضیح داد و به رابطه‌ها و درست انجام‌دادن کارها، از نگاه خودش، پرداخت:
ارزشمندترین حسی که داریم، نه یک پیروزی است و نه اینکه به برنامه کمک کرده‌ایم. ارزشمندترین چیز، رابطه‌ای است که در این مجموعه شکل می‌گیرد؛ حتی وقتی از دریا عبور می‌کنی، نگاه می‌کنی و لبخند می‌زنی، چون فکر می‌کنم ارزش‌هایی را شریک هستید که در زندگی مهم‌اند؛ مهم‌تر از هر چیز دیگری. این اصلی است که همیشه به آن احترام می‌گذاریم.
پوچتینو همیشه با نگاهی بزرگ و بلندپروازانه به فوتبال فکر کرده و در دوران مربیگری‌اش، این ایده‌ها را با موفقیت‌های متفاوت پیش برده است. در آمریکا هم چند هدف داشت: نمایش قابل‌قبول در جام جهانی خانگی، تغییر نگاه عموم مردم به فوتبال و فراهم‌کردن زمینه رشد بلندمدت این ورزش.
او در بعضی زمینه‌ها به هدف‌هایش رسید، اما فوتبال آمریکا را در بخش‌هایی با خواسته‌های برآورده‌نشده باقی گذاشت. این پایان برای مربی‌ای که از دیگران می‌خواست باور کنند، تناقضی معنادار دارد؛ شاید خودش هرگز به همان اندازه باور نداشت.