این روزها برای فهمیدن حالوروز فوتبال ایران نیازی نیست نود دقیقه یک مسابقه را تماشا کنیم؛ کافی است اخبار چند روز اخیر را مرور کنیم تا متوجه شویم مشکل فوتبال ما بسیار عمیقتر از نتایج ضعیف، اشتباهات داوری یا ناکامی تیمها در زمین مسابقه است.
به گزارش خبرآنلاین، روزنامه خراسان نوشت: آنچه این روزها در فوتبال ایران میگذرد، بیش از هر چیز نشاندهنده یک بحران مدیریتی و فرهنگی است؛ بحرانی که از فدراسیون آغاز میشود، به مدیران باشگاهها میرسد و در نهایت در رفتار بازیکنان و اطرافیان فوتبال هم خودش را نشان میدهد.
خانه فوتبال مدتهاست که از پایبست ویران شده و آنچه امروز میبینیم، تنها نشانههایی از این ویرانی ناراحتکننده است. شروع فصل با تکرار شادی منشوری شجاع همراه بود، بعد از آن عارف حاجی عیدی این کار را کرد و سپس نوبت به اتفاقات بازی ملوان و تراکتور رسید؛ جالب است که هربار فدراسیون هم با ملوترین رفتار و در کمال خونسردی با همه این اتفاقات برخورد میکند و انگار نه انگار که فوتبال که پرطرفدارترین ورزش کشورمان است روز به روز رو به انحطاط و نابودی میرود! اگر به این اتفاقات آگهی پرسپولیس برای فروش محمودی، زیادهخواهیهای این بازیکن، کنار خیابان گذاشتن عکسهای آندو تیموریان که سالها برای این کشور جنگیده و عرق ریخته و... را هم اضافه کنیم کلکسیون بیحرمتی و بیاحترامی کامل میشود.
وای بر این فدراسیون و مدیرانش!
چندروز پیش بود که در مراسم تشییع پیکر زندهیاد حمید علیدوستی سرود میهن عزیزمان پخش شد و عدهای به آن بی اعتنا بودند که یکی از آن ها فرزین دبیری عضو هیت رئیسه فدراسیون فوتبال بود. پس از آن البته دبیری هزار بهانه آورد که شلوغ بوده متوجه نشدم و... اما در نهایت تعلیق شد. اما روز گذشته خبر رسید مبنی بر این که دبیری با وجود این که تعلیق شده در مرکز ملی فوتبال دیده شده است؛ اتفاقی که نشان می دهد آن قدر فدراسیون بی در و پیکر است که حکمی که می دهد هم فردی در حد و اندازه های دبیری برایش تره خرد نمی کند!
پس از این خبر اما اتفاق عجیبی رخ داد؛ ماجرای تصاویر آندرانیک تیموریان، یکی از تلخترین اتفاقات روزهای اخیر بود. عکس بازیکنی که سالها پیراهن تیم ملی ایران را پوشیده، برای کشور جنگیده و در تاریخ فوتبال ملی این سرزمین سهم داشته، در شرایطی کنار خیابان دیده میشود که حتی اگر توضیح فدراسیون درباره جابهجایی وسایل را بپذیریم، باز هم نمیتوان از بیتوجهی به شأن ملیپوشان چشمپوشی کرد.
البته که در این بین ممکن است خصومت بین آندو و قلعهنویی باعث این اتفاق شده باشد. بد نیست اشاره کنیم که تیم ملی متعلق به سرمربی، رئیس فدراسیون یا اعضای هیئترئیسه نیست. بازیکنی که سالها پیراهن ایران را پوشیده، حتی اگر امروز با سرمربی یا مدیران فدراسیون اختلاف داشته باشد، بخشی از تاریخ تیم ملی است و احترام به کسانی که برای پیراهن مقدس تیم ملی زحمت کشیدهاند، واجب است اما انگار در فدراسیون ذرهای این موضوع برایشان اهمیت ندارد.
قصه تکراری حاشیههای بیرانوند
حدود یک ماه پیش بود که علیرضا بیرانوند پس از بالا گرفتن اختلافاتش با هواداران تراکتور، زمزمه جدایی از این باشگاه را مطرح کرد. حتی گمانهزنیهایی درباره پیوستن او به استقلال و برنامهریزی برای پایان دوران سربازی و حضور در جمع آبیپوشان مطرح شد. رابطه بیرانوند با هوادارانی که روزگاری حسابی دوستش داشتند، بهشدت تیره شده بود و آن ها حتی مدعی بودند هرچه هواداران پرسپولیس راجع به او گفتند درست بوده؛ اما ناگهان ورق برگشت و این دروازهبان با قراردادی سهساله در تراکتور ماندنی شد؛ انگار نه انگار که تمام آن اتفاقات رخ داده است.
حالا اما اتفاق عجیبتری رخ داده. با جدایی حجت کریمی از مدیریت باشگاه و امضا نشدن قرارداد از سوی مدیرعامل وقت، اعتبار قرارداد سهساله بیرانوند زیر سؤال رفته است. باشگاه مدعی است عباس الیاسی قرارداد را امضا کرده و آن را معتبر میداند، اما بیرانوند با ارسال نامه به فدراسیون و سازمان لیگ، عملاً اعتبار این توافق را زیر سؤال برده. به نظر میرسد بیرانوند بار دیگر وارد بازی همیشگی خود شده و به دنبال باز کردن مسیر یک قرارداد جدید و احتمالاً پرپولتر است؛ بهخصوص اگر عنوان مرد سال فوتبال آسیا را به دست بیاورد. در این میان نمیتوان نقش فدراسیون فوتبال را نادیده گرفت. اگر فدراسیون در پروندههای قبلی بیرانوند، از جمله ماجرای جدایی از پرسپولیس و پیوستنش به تراکتور و...، قاطعیت و جدیت بیشتری به خرج میداد و محکمتر پای تصمیمات و قوانین خود میایستاد، شاید امروز شاهد تکرار چنین اتفاقاتی نبودیم.
ماجرای خسته کننده محمودی و پاداش های حدادی!
شکی نیست که امیرحسین محمودی در ماجرای مصاحبه جنجالیاش مرتکب اشتباه شد و واکنش باشگاه به این اتفاق هم به هیچ عنوان قابل دفاع نبود. انتشار آگهی فروش یک بازیکن در روزنامه رسمی، آن هم در اوج اختلافات داخلی، رفتاری عجیب و دور از شأن باشگاهی مثل پرسپولیس بود. حالا اما ماجرا وارد مرحله تازهای شده است.
طبق شنیدهها، محمودی در مذاکرات جدید خود برای تمدید قرارداد، رقمی نزدیک به ۹۰ میلیارد تومان درخواست کرده؛ در حالی که قرارداد فعلی او حدود ۳ میلیارد تومان عنوان شده. بازیکنی که پس از چند نمایش قابل قبول و حدود ۱۰ تا ۱۱ بازی در ترکیب بزرگسالان، حالا به دنبال قراردادی ۳۰ برابری است!
بدون تردید اگر بازیکنی عملکرد خوبی داشته باشد، باشگاه میتواند با افزایش دستمزد و ترمیم قرارداد از او حمایت کند؛ اما مگر بازیکنی چند مسابقه ضعیف داشته باشد، باشگاه میتواند یکطرفه دستمزدش را به یکسوم کاهش دهد؟ پس چرا باید بازیکن در صورت درخشش، چنین حقی برای خودش قائل باشد؟ شاید بهتر باشد پرسپولیس هم راهی که سهراب بختیاریزاده در قبال رامین رضاییان گرفت را برود، بازیکن زیادهخواه جایی در پرسپولیس ندارد. اما حاشیههای پرسپولیس به همینجا ختم نمیشود.
این روزها ماجرای پاداش ۷۵ میلیون تومانی پیمان حدادی، مدیرعامل باشگاه، هم به موضوع بحثبرانگیزی تبدیل شده. حدادی در توضیح این دریافتی عنوان کرده که این مبلغ در واقع جبران اضافهکاریهای اوست. مدیری که مسئولیت اداره یکی از بزرگترین باشگاههای فوتبال ایران را برعهده دارد، چرا باید چنین سازوکاری برای دریافت پاداش داشته باشد؟ در نهایت، مجموعه این اتفاقات یک سؤال اساسی را پیش روی فوتبال ایران قرار میدهد: چه کسی مسئول بازگرداندن اعتبار و شأن این فوتبال است؟ مشکل فوتبال ایران فقط یک بازیکن، یک مدیرعامل، یک سرمربی یا یک رئیس فدراسیون نیست. مسئله، ساختاری است که در آن گاهی حاشیه بر متن غلبه میکند، منافع فردی بر منافع باشگاه و تیم ملی سایه میاندازد و احترام به تاریخ فوتبال در میان دعواهای روزمره فراموش میشود. خانه فوتبال از پایبست ویران است؛ تا زمانی که به جای اصلاح ریشهها، تنها به جمعکردن حاشیهها مشغول باشیم، نباید انتظار پیشرفت داشته باشیم؛ چراکه نابودی فوتبالمان سالهاست که آغاز شده و با سرعتی خیرهکننده ادامه دارد.
