دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، در کارزار انتخاباتی جمهوری‌خواهان به‌جای تأکید بر توانایی‌های فکری و برنامه‌های سیاسی نامزدها، مرتب از بازوها، شانه‌ها، دست‌ها و چهره آن‌ها تعریف می‌کند؛ رفتاری که به باور کارشناسان، تلاشی برای پیوند دادن مردانگی با قدرت رهبری است.
به گزارش خبرفوری، این رفتار در هفته‌های اخیر و هم‌زمان با نزدیک شدن انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا شدت گرفته است. ترامپ هنگام حمایت از جان هاستد، سناتور جمهوری‌خواه ایالت اوهایو، با لحنی غیرمعمول درباره اندام او صحبت کرد. او توضیح داد که پس از اطلاع از سابقه هاستد در فوتبال آمریکایی دانشگاهی، بدنش را با دقت بررسی کرده است.
ترامپ گفت: «بدن او را بررسی کردم، به باسنش نگاه کردم و بعد شانه‌ها، پاها، دست‌ها و خط فکش را دیدم. او را با دقت بررسی کردم؛ فک خوبی دارد.»
او همچنین از اِد گالرین، نامزد جمهوری‌خواه در ایالت کنتاکی، با عبارتی متفاوت تعریف کرد و گفت وقتی این مرد وارد اتاق شده، با خود فکر کرده است: «چه مرد خوش‌قیافه‌ای!»
مردانگی؛ معیاری برای رهبری
کیسی کلی، استاد دانشگاه نبراسکا و نویسنده کتاب «راست افراطی: بلاغت عضلانی و ملی‌گرایی نوین»، معتقد است جریان راست افراطی، عضلات، تستوسترون و قدرت بدنی را به بخش مهمی از جهان‌بینی سیاسی خود تبدیل کرده است.
به گفته او، رهبرانی مانند ترامپ نه‌تنها از سیاست مبتنی بر سلطه و سخت‌گیری حمایت می‌کنند، بلکه بدن مردانه را نیز نمادی از قدرت کشور می‌دانند. کلی در همین زمینه به نگرانی پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، درباره سطح تستوسترون نیروهای نظامی اشاره می‌کند؛ موضوعی که به گفته او ارتباط مستقیمی با الزامات جنگ مدرن ندارد.
ترامپ پیش‌تر نیز از ظاهر مردانی مانند احمد الشرع، رئیس‌جمهور سوریه، نارندرا مودی، نخست‌وزیر هند، و شاهزاده ویلیام تعریف کرده بود. او در جریان کارزار انتخاباتی سال ۲۰۲۴ حتی درباره اندازه اندام جنسی آرنولد پالمر، گلف‌باز مشهور آمریکایی، اظهارنظر کرد و او را نمونه یک مرد واقعی و قدرتمند دانست.
ابتذال برای نمایش صداقت
دنیل کاسینو، استاد علوم سیاسی دانشگاه فیرلی دیکینسون، برای این رفتار ترامپ دو توضیح مطرح می‌کند. نخست اینکه رئیس‌جمهور آمریکا دوست دارد از زبان معمول سیاستمداران فاصله بگیرد، حرف‌های غیرمنتظره بزند و صریح به نظر برسد.
به گفته کاسینو، برخی رأی‌دهندگان تصور می‌کنند سیاستمداری که بدون ملاحظه درباره موضوعات عجیب صحبت می‌کند، احتمالا در مسائل دیگر نیز صادق است.
توضیح دوم به برداشت سنتی از نقش‌های جنسیتی مربوط می‌شود. هنوز بسیاری از آمریکایی‌ها مردان دارای ویژگی‌های مردانه، مانند قدرت، قاطعیت و منطق را رهبران بهتری می‌دانند. کاسینو معتقد است ترامپ از این تصور برای کسب منفعت انتخاباتی استفاده می‌کند.
او تأکید می‌کند که چنین رویکردی لزوما به برابری جنسیتی کمک نمی‌کند؛ زیرا این تصور را تقویت می‌کند که شایستگی مردان برای تصدی یک مقام، به ظاهر و مردانگی آن‌ها وابسته است.
آیا شوخی‌های ترامپ هنوز رأی می‌آورد؟
این نگاه در حملات جمهوری‌خواهان به جیمز تالاریکو، نامزد دموکرات انتخابات سنای تگزاس، نیز دیده می‌شود. جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور، و دیگر چهره‌های جمهوری‌خواه با شوخی‌هایی درباره او، به‌طور ضمنی مردانگی‌اش را زیر سؤال برده‌اند و بدون ارائه شواهد، درباره گرایش جنسی او کنایه زده‌اند.
با این حال، کارشناسان درباره تأثیر انتخاباتی این روش تردید دارند. کاسینو می‌گوید شوخی‌های ترامپ همچنان هواداران جنبش «ماگا» را سرگرم می‌کند، اما این پایگاه رأی در حال محدودتر شدن است.
کلی نیز معتقد است ترامپ شبیه هنرمندی شده که تنها یک ترانه موفق داشته و سال‌ها همان را تکرار می‌کند. به باور او، این شیوه شاید هواداران قدیمی را حفظ کند، اما بعید است بتواند رأی‌دهندگانی را که از قبل متقاعد نشده‌اند، به حرکت درآورد.