ترامپ همزمان از «نابودی» حرف میزند و از «معامله بزرگ»؛ این دوگانه، نه تاکتیک تبلیغاتی ساده است و نه قابل پیشبینی.
برای فهم رفتار ترامپ در قبال ایران، باید پذیرفت که او عمداً مبهم حرف میزند. او در یک نطق از آمادگی کامل نظامی سخن میگوید، در جای دیگر میگوید ترجیح میدهد کشور را نابود نکند، و در همان حال اصرار دارد که آمریکا «نیازی به توافق ندارد».
این سبک، سه کارکرد روشن دارد: نخست، حفظ اهرم فشار در مذاکرات بدون تعهد به چیزی؛ دوم، راضی نگه داشتن دو طیف متفاوت درون ائتلاف خودش؛ سوم، سنجش واکنش ایران و متحدان منطقهای. اما هزینه این تاکتیک هم روشن است: وقتی موضع یک ابرقدرت مبهم شود، طرف مقابل هم دیگر انگیزهای برای امتیاز دادن ندارد و بازی طولانیتر میشود؛ همان وضعیتی که اکنون در آن گیر کردهایم.
پرسش واقعی دیگر «آیا توافقی در راه است؟» نیست. پرسش این است: ترامپ چه زمانی و با چه قیمتی حاضر میشود از این ابهام بیرون بیاید؟ تا آن لحظه، هر تحلیل تنها یک سناریو از چند سناریوی ممکن است.
