جودوی ایران خیلی زود شکست در ناگویا را فراموش کرد و به مسیر مدال آوری بازگشت، اما نباید موفقیت در رقابت‌های اردن، ملی پوشان این رشته را به اشتباه بیندازد.
جودوی ایران خیلی زود برای جبران ناکامی در بازی‌های آسیایی ناگویا فرصت پیدا کرد و این بار در رقابت‌های کاپ آسیا در اردن، نشانه‌هایی از یک بازگشت امیدوارکننده را به نمایش گذاشت. تیم ملی ایران در مجموع رقابت‌های زنان و مردان با کسب ۳ مدال طلا، ۲ نقره و ۳ برنز و مجموع ۸ مدال، عنوان قهرمانی این رقابت‌ها را از آن خود کرد؛ نتیجه‌ای که می‌تواند برای تیم جوان جودوی ایران، شروعی امیدوارکننده پس از تجربه تلخ ناگویا باشد.
در این رقابت‌ها ابوالفضل محمودی در وزن ۶۶- کیلوگرم، الیاس پرهیزگار در وزن ۸۱- کیلوگرم و مریم بربط در وزن ۷۸- کیلوگرم زنان، ۳ مدال طلای ایران را به دست آوردند. راحیل مرادی در وزن ۷۸+ کیلوگرم و مهشید صفری در وزن ۶۳- کیلوگرم به مدال نقره رسیدند و امیرحسین شهیدی، امیرعباس موحد و سمیرا خاک‌خواه نیز ۳ مدال برنز ایران را کسب کردند. به این ترتیب، جودوی ایران در هر دو بخش زنان و مردان روی سکو رفت و با ترکیبی از چهره‌های جوان، عملکرد قابل قبولی را به ثبت رساند.
البته نمی‌توان و نباید نتایج اردن را با بازی‌های آسیایی ناگویا هم‌سطح دانست. سطح فنی رقبا، ترکیب کشور‌های حاضر و اهمیت این دو رویداد تفاوت‌های قابل توجهی دارد و طبیعتاً مسیر رسیدن به مدال در یک رقابت کاپ آسیا با میدان بزرگی مانند بازی‌های آسیایی قابل مقایسه نیست. با این حال، ارزش نتیجه اخیر جودوی ایران را هم نباید نادیده گرفت، تیمی که در ناگویا نتوانست انتظارات را برآورده کند، در نخستین فرصت بعدی واکنش مثبتی نشان داد و با ۸ مدال، بالاتر از سایر کشور‌ها ایستاد.
عملکرد جودوی ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا دور از انتظار بود، با این حال، آرش میراسماعیلی، رئیس فدراسیون جودو بار‌ها بر جوان بودن ترکیب تیم ملی و نیاز این نسل به زمان و تجربه تأکید کرده است. به اعتقاد او، ساختن یک تیم قدرتمند با تغییرات مقطعی اتفاق نمی‌افتد و جودوی ایران برای بازگشت به جایگاه گذشته باید مسیری تدریجی را طی کند.
حالا شاید هنوز برای صحبت از بازگشت جودوی ایران به جمع مدعیان زود باشد، اما نتایج اردن می‌تواند نشانه‌ای مثبت از ظرفیت این نسل باشد. کسب ۳ مدال طلا در ۳ وزن مختلف، حضور جودوکاران زن و مرد روی سکو و درخشش چهره‌هایی مانند محمودی، پرهیزگار و بربط، نشان می‌دهد که تیم ملی ظرفیت‌هایی دارد که می‌توان برای آینده روی آنها حساب کرد. به‌ویژه اینکه موفقیت در این رقابت‌ها پس از ناکامی ناگویا می‌تواند از نظر روحی نیز اهمیت زیادی برای ملی‌پوشان داشته باشد.
یکی از مهم‌ترین نکاتی که می‌تواند مسیر آینده جودوی ایران را تحت تأثیر قرار دهد، حضور مستمر در مسابقات بین‌المللی است. جودوکاران جوان برای رسیدن به سطح بالای رقابت‌های آسیایی و جهانی، بیش از هر چیز به تجربه مبارزه با حریفان مختلف، شناخت سبک‌های گوناگون و حضور مداوم در تاتامی‌های بین‌المللی نیاز دارند. اعزام‌های پیاپی حتی اگر در کوتاه‌مدت همیشه به مدال منجر نشوند، می‌توانند بخشی از فرآیند رشد این تیم باشند.
قهرمانی در اردن به‌تنهایی نمی‌تواند تضمینی برای آینده جودوی ایران باشد و نباید تفاوت سطح این رقابت‌ها با بازی‌های آسیایی و مسابقات جهانی را نادیده گرفت. با این حال، ۸ مدال در نخستین ایستگاه پس از ناکامی ناگویا، اتفاقی امیدوارکننده است. جودوی ایران حالا بیش از هر زمان دیگری به تداوم این روند، اعتماد به نسل جوان و فراهم کردن فرصت حضور در میادین بین‌المللی نیاز دارد. شاید اردن نقطه پایان مشکلات نباشد، اما می‌تواند شروع فصلی تازه برای جودویی باشد که هنوز حرف‌های زیادی برای گفتن دارد.