مجسمه‌ای چوبی که حدود سال ۱۳۵۰ میلادی توسط مردم Inuit ساخته شده، قدیمی‌ترین تصویر شناخته‌شده از یک اروپایی در نیمکره غربی به شمار می‌رود. این اثر تاریخی در جزیره بافین، واقع در منطقه نوناووت کانادا، کشف شده است. این پیکره چوبی در سال ۱۹۷۷، در بقایای خانه‌ای قدیمی که نیاکان مردم Inuit در جزیره بافین،
مجسمه‌ای چوبی که حدود سال ۱۳۵۰ میلادی توسط مردم Inuit ساخته شده، قدیمی‌ترین تصویر شناخته‌شده از یک اروپایی در نیمکره غربی به شمار می‌رود. این اثر تاریخی در جزیره بافین، واقع در منطقه نوناووت کانادا، کشف شده است.
این پیکره چوبی در سال ۱۹۷۷، در بقایای خانه‌ای قدیمی که نیاکان مردم Inuit در جزیره بافین، در شمال کانادا، ساخته بودند، کشف شد. این اثر منحصربه‌فرد، انسانی را با پوشش اروپایی و صلیبی روی سینه به تصویر می‌کشد. قدمت تندیس به حدود سال ۱۳۵۰ میلادی بازمی‌گردد و آن را قدیمی‌ترین نمونه شناخته‌شده از تصویرسازی یک اروپایی به دست مردمان بومی در نیمکره غربی می‌دانند. احتمال دارد این پیکره یک نورسمن را به تصویر کشیده باشد.
این مجسمه کوچک که از چوب شناور روی آب ساخته شده، تنها ۵٫۴ سانتی‌متر ارتفاع دارد و اکنون در موزه تاریخ کانادا به نمایش گذاشته شده است. طبق توضیحات این موزه، چهره بدون جزئیات مشخص و بازوهای کوتاه و زمخت از ویژگی‌های رایج پیکره‌های ساخته‌شده توسط مردم Inuit در قرن چهاردهم میلادی به شمار می‌روند؛ با این حال، به تصویر کشیدن فردی غیر Inuit در آن دوره ویژگی بسیار نادری محسوب می‌شود.
ارتباط تاریخی مردم Inuit با کاوشگران نورس
حدود سال ۱۰۰۰ میلادی، کاوشگران نورس به منطقه‌ای رسیدند که امروزه نیوفاندلند کانادا نام دارد و در محوطه‌ای که باستان‌شناسان آن را لَنس او مدوز می‌نامند، اردوگاهی برپا کردند. بقایای ساختمان‌های چوبی و آثار مربوط به تولید آهن، از مهم‌ترین شواهد باقی‌مانده از نخستین سکونتگاه اروپاییان در قاره آمریکا به شمار می‌روند.
احتمال می‌رود دریانوردان نورس طی قرن‌های بعد نیز بارها از گرینلند به کانادا سفر کرده باشند. آن‌ها احتمالاً با نیاکان مردم Inuit، معروف به فرهنگ توله، فلز و پارچه مبادله می‌کردند و در مقابل، عاج گراز دریایی به دست می‌آوردند. کشف آثار ساخته‌شده با منشأ اروپایی در خانه‌های قدیمی مردم Inuit در جزیره بافین، از وجود چنین ارتباطاتی پشتیبانی می‌کند. با این حال، نورس‌ها سرانجام مسیرهای تجاری خود به سمت غرب را کنار گذاشتند؛ تصمیمی که احتمالاً مقاومت مردمان بومی و فاصله طولانی میان سکونتگاه‌ها در آن نقش داشته‌اند.