خودروی پیست‌محور V10 قرار است در سال ۲۰۳۰ تولید شود.
شرکت نوپای هلندی Sanrivatti قصد دارد با معرفی یک خودروی پیست‌محور V10، تجربه رانندگی با ابرخودروها را تغییر دهد. ویژگی متفاوت این خودرو، جایگاه رانندگی نامتعارفی است که سازندگان آن را «وضعیت اپکس» می‌نامند؛ حالتی الهام‌گرفته از موتورسیکلت که راننده را در موقعیتی متمایل به جلو و رو به مسیر قرار می‌دهد.
سانریواتی می‌گوید این چیدمان میدان دید راننده به سمت جلو را نسبت به صندلی‌های معمول خودرو بهبود می‌بخشد و حس ارتباط مستقیم‌تری با خودرو ایجاد می‌کند. «سانتیاگو سانچز»، بنیان‌گذار شرکت، این معماری را نقطه مقابل طراحی سنتی خودرو می‌داند و می‌گوید راننده به‌جای نشستن منفعلانه، در وضعیتی فعال و تهاجمی قرار می‌گیرد.
به گفته سانچز، قرارگیری راننده در این وضعیت باعث می‌شود پیچ‌ها در نگاه او بیشتر چیزی باشند که به‌سمت آن‌ها حرکت می‌کند، نه مانعی که به سوی خودرو می‌آید؛ این حالت می‌تواند راننده را به ورود تهاجمی‌تر به پیچ‌ها ترغیب کند.
با وجود الهام از موتورسیکلت، خودروی سانریواتی فرمان و پدال‌های معمول دارد. این اجزا قرار است به‌صورت مکانیکی به سامانه‌های متناظر خودرو متصل شوند و کنترل آن‌ها با سامانه «با سیم» انجام نمی‌شود.
موقعیت رانندگی و سامانه خنثی‌سازی نیروهای جانبی
وضعیت راننده کاملاً خوابیده نیست. رانندگی با موتورسیکلت در سرعت بالا فشار قابل‌توجهی به بدن وارد می‌کند و خودروها نیز به‌دلیل سطح تماس بیشتر تایرها با زمین، می‌توانند در پیچ‌ها نیروهای جانبی شدیدتری ایجاد کنند. سانچز می‌گوید شرکت به نقطه‌ای میانی میان وضعیت تهاجمی موتورسیکلت‌های سوپراسپرت و حالت منفعل‌تر خودروهای معمولی رسیده است.
سانریواتی همچنین درحال توسعه سامانه‌ای با نام GNS یا «خنثی‌سازی نیروی جی» است که قرار است فشار واردشده به بدن راننده را کاهش دهد. سانچز آن را نوعی سازوکار متمایل‌شونده توصیف کرده، اما به‌دلیل ادامه روند توسعه، جزئیات بیشتری ارائه نداده است.
پیشرانه V10 تنفس طبیعی با ۷۸۹ اسب‌بخار
سانریواتی نخستین نمونه اولیه خود، One، را معرفی کرده است؛ خودرویی که مشخصات کلی مدل پیست‌محوری را نشان می‌دهد که شرکت قصد دارد در سال ۲۰۳۰ تولید کند.
این خودرو از موتور V10 تنفس طبیعی ساخت جاد (Judd) با قدرت ۷۸۹ اسب‌بخار استفاده می‌کند. انتخاب این پیشرانه با الهام از صدای موتورهای فرمول یک انجام شده است؛ سانچز آن را یکی از احساسی‌ترین صداهای موتور در تاریخ این مسابقات می‌داند.
هدف شرکت، دستیابی به وزن خشک ۱۱۰۰ کیلوگرم و حداکثر سرعت ۲۰۵ مایل‌برساعت، معادل حدود ۳۳۰ کیلومتر‌برساعت است. به گفته سانچز، این خودرو با در نظر گرفتن پیست اسپا-فرانکورشان طراحی شده، اما هدف اصلی صرفاً ثبت اعداد و ارقام نیست و تجربه ارتباط راننده با خودرو اهمیت بیشتری دارد.
اثر وزن راننده بر هندسه خودرو
توسعه ویژگی‌های دینامیکی خودرو همچنان ادامه دارد و مهندسان باید اثر جایگاه و وزن راننده را نیز در محاسبات لحاظ کنند. در بیشتر ابرخودروها، وزن ۶۰ تا ۱۰۰ کیلوگرمی راننده تا حد ممکن پایین و در امتداد طول خودرو قرار می‌گیرد؛ اما در طرح سانریواتی، این وزن در موقعیتی بالاتر و متمرکزتر قرار دارد.
سانچز می‌گوید این تفاوت بر هندسه فرمان و سیستم تعلیق و همچنین رفتار کلی خودرو اثر می‌گذارد. سامانه GNS نیز با جابه‌جایی وزن راننده هنگام حرکت، پیچیدگی‌های مهندسی بیشتری به پروژه اضافه می‌کند.
سانچز تأکید کرده ایمنی تصادف از نخستین پرسش‌های مطرح‌شده در طراحی بوده و موقعیت رو به جلوی راننده قرار نیست به بهای کاهش ایمنی تمام شود. این شرکت همچنین قصد دارد برای خریداران، برنامه آموزشی مرحله‌ای برگزار کند تا آن‌ها به شیوه متفاوت تعامل با خودرو، به‌ویژه در سرعت‌های بالا، عادت کنند.
در توسعه این خودرو، پل آرکسدن نیز به سانچز کمک می‌کند؛ مهندسی باسابقه که پیش‌تر مسئولیت مهندسی مک‌لارن P1 را بر عهده داشته، در بخش توسعه خودروهای مک‌لارن اسپشیال آپریشنز فعالیت کرده و سپس معاون مهندسی و توسعه محصول شرکت Singer شده است.
سانچز گفته ساخت ابرخودروی اختصاصی رؤیای همیشگی او بوده است. او همچنین از احتمال استفاده از «وضعیت اپکس» در خودروهای آینده، از جمله مدل‌های جاده‌ای، سخن گفته؛ بااین‌حال، فعلاً تمرکز کامل شرکت بر توسعه Sanrivatti One است.