در حالی که یونایتد با یک برد در هشت مسابقه و اخراج کریک دست‌وپنجه نرم می‌کند، اعتراض هواداران سیتی هم چهره دیگری از بحران فوتبال انگلیس را نشان می‌دهد.
طرفداری | منچستریونایتد و منچسترسیتی؛ دو بحران متفاوت که فوتبال انگلیس را تسخیر کرده‌اند. به گزارش تسنیم، این دو باشگاه در پاییز ۲۰۲۶ نه‌فقط به‌دلیل نتایج ورزشی، بلکه با بحران‌های مدیریتی، اعتراضات هواداری و پرونده‌های مالی، تمام توجه فوتبال انگلیس را به خود جلب کرده‌اند. در شهری که فوتبال به صحنه‌ای برای نمایش قدرت، پول، اعتراض و هویت تبدیل شده، حتی یک تساوی ۴-۴ نیز می‌تواند فراتر از یک مسابقه معمولی معنا پیدا کند.
داستان اصلی پاییز، بدون تردید، منچستر بوده است؛ شهری که دو باشگاه بزرگ آن، با وجود تفاوت‌های بنیادین، به‌شکلی عجیب درگیر بحران‌هایی به‌هم‌پیوسته شده‌اند.
منچستریونایتد؛ فروپاشی در برابر چشم هواداران
منچسترسیتی پاییز را با اعلام رأی هیئت مستقل درباره پرونده اتهامات مالی آغاز کرد؛ سپس در آنفیلد به پیروزی رسید و در ادامه، سه شکست دشوار در لیگ را تجربه کرد. منچستریونایتد در همین دوره تقریباً شروع به سقوط کرد: هشت مسابقه در تمام رقابت‌ها، تنها یک پیروزی و فاصله‌ای ناچیز با انتهای جدول لیگ برتر.
این یکی از تناقض‌های همیشگی منچستریونایتد است: باشگاهی که در بسیاری از زمینه‌ها گرفتار آشفتگی و ناکارآمدی است، در لحظه اخراج مربی ناگهان به ماشینی حرفه‌ای و باتجربه تبدیل می‌شود. در اینجا دیگر نیازی به نگرانی نیست؛ متخصصان اخراج مربیان وارد عمل می‌شوند.
بااین‌حال، کریک اساساً یکی دیگر از تماشاگران این فروپاشی است. او خود را به‌عنوان مربی معرفی نکرده و در نقش سرمربی نیز کار خارق‌العاده یا غیرمنتظره‌ای انجام نداده است. کریک صرفاً بهترین نسخه ممکن از خودش بوده؛ نسخه‌ای که برای مدیریت باشگاهی در این سطح، صلاحیت کافی ندارد. او در نهایت امروز از سرمربیگری منچستریونایتد اخراج شد.
مدیران باشگاه نیز که هر هفته در قاب‌های تلویزیونی دیده می‌شوند، بیشتر شبیه بازیگران فرعی این نمایش هستند. جیسون ویلکاکس، مدیر فوتبال، گویی کارمند اداری گرفتار در سفارتخانه‌ای اشغال‌شده است که با نگاه خود به‌دنبال کمک می‌گردد. عمر برادا، مدیر اجرایی باشگاه، نیز سابقه نظارت بر ساختار تجاری منچسترسیتی را دارد؛ به ادعای این رسانه، در صورت رد شدن اعتراض سیتی به اتهامات مالی، این موضوع می‌تواند پرسش‌های جدی درباره ادامه حضور او در این سمت ایجاد کند.
اینها تنها نشانه‌های ظاهری بحران هستند، نه علت آن. چنین وضعیتی زمانی شکل می‌گیرد که در یک نهاد، افرادی در جایگاه‌های مهم منصوب شوند که حاضرند در شرایطی مبهم و مصالحه‌آمیز فعالیت کنند؛ افرادی که از فرصت مدیریت چنین سازمان بزرگی خوشحال هستند، حتی اگر نتیجه کارشان فاجعه‌بار باشد.
یونایتد؛ باشگاهی که خودش را می‌بلعد
اکنون دیگر بیان حقیقت درباره منچستریونایتد چندان دشوار نیست. این باشگاه یک مالک اکثریت‌دار دارد که از نظر مالی انگیزه‌های مشخصی برای ادامه فعالیت دارد و یک مالک دیگر که حضورش بیش از هر چیز، مهارت‌های محدود یک میلیاردر معمولی را به نمایش گذاشته است.
یونایتد در چرخه‌ای گرفتار شده که می‌توان آن را خودویرانگری نامید؛ نوعی افول درونی و تدریجی، شبیه شهری صنعتی که پس از پایان دوران رونق، چیزی جز زنگ‌زدگی، مردم و میراث مصرف‌نشده برایش باقی نمانده است.
بااین‌حال، این بحران در هفته‌های اخیر چیزی غیرمعمول نیز ایجاد کرده است. فضای اولدترافورد در روز مسابقه اکنون با هر تجربه دیگری در ورزش و حتی بسیاری از فعالیت‌های اجتماعی متفاوت است.
هواداران یونایتد در ورزشگاهی فرسوده و پرسر‌وصدا گرد هم آمده‌اند، درحالی‌که تحت‌تأثیر نیروهایی بزرگ‌تر از فوتبال، علیه جریان قدرت فریاد می‌زنند.
چه کسی دقیقاً برای چه چیزی تشویق می‌کند؟ عشق، ترس و خشم در کدام جهت جریان دارند؟ مانند بهترین نمایش‌های انسانی، این صحنه هم عظیم است و هم مضحک؛ هزاران نفر در فضایی مشترک، متحد حول ایده‌ای انتزاعی به نام منچستریونایتد، درحالی‌که هری مگوایر شبیه اسبی پیر در حال گشت‌وگذار است و دیوگو دالو تلاش می‌کند با پاهایی که انگار برعکس به بدنش متصل شده‌اند، فوتبال بازی کند.
برای کسانی که فوتبال را درک نمی‌کنند، این همه شور و هیجان شاید نوعی سرگرمی بی‌معنا به نظر برسد؛ اما فریاد زدن در یک فضای واقعی، اعتراض و ابراز خشم، چیزی شریف و انسانی در خود دارد؛ درست در نقطه مقابل جهانی که احساسات مصنوعی، تجربه‌های از راه دور و نمایش‌های ساختگی در آن فراگیر شده‌اند.
وقتی به جهان پیرامون این تیم نگاه می‌کنیم، با مالکانی مواجه می‌شویم که دارایی‌ها را می‌فروشند، برندسازی را بیش از اندازه گسترش می‌دهند و باشگاهی که به کسب درآمد از احساسات هواداران متعهد شده است. در چنین شرایطی، اعتراض به این وضعیت نه‌فقط منطقی و انسانی، بلکه نوعی مقاومت ضروری است.
منچسترسیتی؛ شورش در برابر جهانی دور از دسترس
منچسترسیتی نیز در پاییز ۲۰۲۶ وارد داستان مشابهی شده است. این تیم در زمین مسابقه، به‌ویژه در شکست ۳ بر یک برابر ناتینگهام فارست، عملکردی آشفته و غیرمعمولاً آسیب‌پذیر در میانه میدان داشت؛ اما چیزی در اطراف باشگاه تغییر کرده است. این تغییر بیش از هر چیز در رفتار هواداران خارج از خانه دیده می‌شود.
اصرار سیتی بر مخالفت با رأی هیئت مستقل و تلاش برای تثبیت تصویر «شرور» فوتبال انگلیس، از بیرون چندان قابل‌درک نیست. چگونه می‌توان از حقیقت، آزادی، شفافیت و دفاع از افراد کوچک در برابر قدرت گفت، اما هم‌زمان روایت یک پروژه تبلیغاتی اقتدارگرا را پذیرفت؟
بااین‌حال، واقعیت پیچیده‌تر از این تناقض ساده است. هواداران سیتی با لباس‌های عجیب، موزهای بادی و شعارهای اعتراضی، به‌شکلی غیرمنتظره جذاب و حتی دوست‌داشتنی شده‌اند؛ زیرا این رفتارها در نهایت نوعی اعتراض به جهانی است که از کنترل افراد خارج شده است.
اگر بحث مقررات مالی را کنار بگذاریم، در ساختار لیگ برتر نیز چیزهای زیادی برای نارضایتی وجود دارد؛ از تسلیم کامل فوتبال نخبه در برابر پول گرفته تا تبدیل هواداران به بخشی از یک محصول تجاری.
آرسنال؛ داستان متفاوت لندن
در میان این آشفتگی، آرسنال داستان دیگری را روایت می‌کند. این باشگاه تقریباً تصویری از لندن در قالب یک تیم فوتبال است: از نظر اقتصادی کارآمد، برخوردار از امتیازهای جغرافیایی و در حال حرکت در چارچوبی حساب‌شده و محدود.
با وجود ۲۸ مسابقه باقی‌مانده، برتری پنج‌امتیازی آرسنال در صدر جدول، بیش از هر چیز به مسیری تدریجی برای رسیدن به قهرمانی دیگر شباهت دارد.
اما فوتبال انگلیس همچنان درگیر داستان منچستر است. حتی معیارهایی مانند افزایش تعاملات شبکه‌های اجتماعی و آمار تخمینی بینندگان تلویزیونی نشان می‌دهند که رویداد اصلی آخر هفته، همان تساوی نمایشی و در نهایت بی‌اهمیت ۴-۴ در باران اولدترافورد بوده است.
منچستر برای سال‌ها پایتخت فوتبال انگلیس بوده و هنوز هم چنین جایگاهی دارد. حتی در شرایط بحران، این شهر همچنان قدرتمندترین نمایش فوتبال را ارائه می‌کند؛ نمایشی که در جهانی پر از توهم و ساختگی‌بودن، هنوز می‌تواند احساسی از واقعیت را زنده نگه دارد.