بعضی انتظارها از دقیقه یک شروع میشوند و تا پایان آخرین مسابقه یک تیم در جام جهانی ادامه دارند.
به گزارش ورزش سه، دنیس اکرت یکی از همان انتظارهاست. مهاجمی که با کلی سر و صدا به تیم ملی رسید تا شاید برگ برنده امیر قلعهنویی در جام جهانی باشد اما بعد از دو مسابقه هنوز حتی یک قدم هم داخل زمین نگذاشته است. نه مقابل نیوزیلند. نه برابر بلژیک.
این شاید عجیبترین آمار خط حمله ایران باشد. مهدی طارمی بازی کرده. مهدی قایدی به میدان رفته. شهریار مغانلو فرصت گرفته. علی علیپور بازی کرده. امیرحسین حسینزاده هم شانس حضور پیدا کرده اما تنها مهاجمی که هنوز چمن جام جهانی را از نزدیک لمس نکرده دنیس اکرت است.
همین موضوع باعث شده کنجکاوی درباره او هر روز بیشتر شود. مهاجمی که سابقه بازی در فوتبال آلمان و بلژیک را دارد و خیلیها تصور میکردند مقابل بلژیک نوبتش برسد. حتی این فرضیه مطرح بود که شناخت او از فوتبال این کشور میتواند در تصمیم کادر فنی اثرگذار باشد اما سوت آغاز و پایان مسابقه به صدا درآمد و نام دنیس از روی نیمکت بلند نشد.
همین حالا هم کمتر کسی بیرون از اردوی تیم ملی میتواند درباره شرایط فنی او قضاوت کند. نه رسانهها چیزی دیدهاند و نه هواداران. تمام چیزی که از دنیس وجود دارد چند تصویر از تمرینات است و چند دقیقه گرم کردن کنار زمین.
این عکس هم از همان جنس است. اکرت با تمام توان روی توپ میرود. شانه به شانه رقیب میدود و انگار میخواهد به همه یادآوری کند که هنوز از رقابت خارج نشده است. شاید این فقط یک صحنه تمرینی باشد اما برای بازیکنی که هنوز فرصت حضور در بزرگترین تورنمنت دنیا را پیدا نکرده همین قاب هم معنا پیدا میکند.
جام جهانی تورنمنتی است که گاهی همه چیز در چند دقیقه عوض میشود. یک مصدومیت. یک تغییر تاکتیکی. یک بازی که طبق انتظار پیش نمیرود. آن وقت ممکن است بازیکنی که تا دیروز فقط تماشاگر بود ناگهان وسط صحنه اصلی قرار بگیرد.
دنیس اکرت هنوز ناشناختهترین ملیپوش ایران در این جام است. نه به خاطر کیفیتش بلکه چون هنوز کسی نسخه واقعی او را ندیده است.
شاید این انتظار تا پایان جام ادامه پیدا کند.شاید هم اولین لمس توپش درست همان لحظهای باشد که کمتر کسی انتظارش را دارد.