یک فعال رسانه‌ای، نوشت: «نامه اخیر جی‌دی ونس به دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران، برخلاف مکاتبات پیشین ترامپ، لحنی نرم‌تر و محترمانه‌تر دارد و ادبیات تهدید در آن بسیار کم‌رنگ شده است.»
مصطفی نجفی، فعال رسانه ای در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «چند نکته درباره نامه ونس به سرلشکر رضایی
۱. ایران تاکنون پاسخی به نامه آمریکا نداده و هنوز جمع‌بندی نهایی درباره نحوه پاسخ یا حتی پاسخ به آن صورت نگرفته است.
۲. نامه ونس را باید چندمین نامه مقامات ارشد آمریکایی به یک مقام ارشد ایرانی در پنج دهه گذشته و دومین نامه در دولت ترامپ دانست.
۳. نامه‌نگاری میان مقامات ارشد ایران و آمریکا، در دیپلماسی متعارف چندان معمول نیست؛ اما در روابط پرتنش دو کشور، به‌تدریج به یکی از ابزارهای ارتباطی تبدیل شده است. لذا امر جدید و نامعمولی نیست.
۴. لحن نامه ونس با نامه ترامپ پیش از جنگ ۱۲روزه تفاوت محسوسی دارد. در این نامه، ادبیات تهدید بسیار کم‌رنگ‌تر و لحن نرم و محترمانه برجسته‌تر است. این تفاوت، به‌ویژه در مقایسه با ادبیات تهاجمی و تند واشنگتن پیش از جنگ‌های ۱۲روزه و ۴۰روزه، قابل توجه و معنادار به نظر می‌رسد.
۵. از منظر پروتکل‌های دیپلماتیک، معاون رئیس‌جمهور آمریکا و دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران جایگاه‌های هم‌تراز نیستند. بااین‌حال، انتخاب دبیر شورای عالی امنیت ملی به‌عنوان مخاطب نامه از سوی ونس و دولت آمریکا، تصمیمی قابل‌توجه است و می‌تواند حامل پیام سیاسی مشخصی باشد.
۶. تهران برای گفت‌وگو و مذاکره آمادگی دارد. با این حال، از منظر تهران، گفت‌وگو زمانی می‌تواند به نتیجه برسد که واشنگتن از مواضع غیرسازنده خود عقب‌نشینی کند و مطالبات و شروط اعلامی ایران را بپذیرد. همان‌طور که ایران برای مقابله با تجاوز آمادگی خود را ایجاد و اعلام کرده، مسیر دیپلماسی نیز از نگاه تهران به تأمین منافع و تحقق مطالبات کشور گره خورده است.»
