همزمان با تشدید فشارهای سیاسی و امنیتی علیه ایران، روایتی جدید بر سر زبانها افتاده است: پیوند دادن سدها به پایگاههای موشکی. این روایت در ظاهر دغدغه شفافیت و امنیت دارد، اما در باطن پروژهای خطرناک است که هدفی جز مشروعیتبخشی به حمله به زیرساختهای حیاتی کشور ندارد.
خلاصه ادلهای که مدعیان این طرح ارائه میکنند این است: ایران با کمبود شدید بارش روبهروست و کشوری که در خشکسالی به سر میبرد چه نیازی به ساخت سد دارد؟ بنابراین سدها یا برای استتار پایگاهها ساخته میشوند یا برای تأمین آب و برق لازم آنها، در نتیجه کارکردی دوگانه دارند و همین امر حمله به سدها را مشروع جلوه میدهد.
در پاسخ، چند نکته را باید یادآور شد: نخست، این ایرانیان نوادگان همان چوپانی هستند که راه مخفی کوهستان را به اسکندر نشان داد تا سردار دلاور ایران، آریوبرزن بزرگ، را از پشت مورد هجوم قرار دهد. این خیانت تاریخی، الگوی رفتاری کسانی است که امروز هم امنیت ملی ایران را به بیگانگان میفروشند.
دوم، پاسخ این استدلال دقیقاً در دل خود آن نهفته است. اتفاقاً کشوری باید به سمت سدسازی برود که با کمآبی و خشکسالی روبهروست. میانگین بارندگی سالانه ایران حدود ۲۵۰ میلیمتر است، در حالی که این رقم در سطح جهانی به ۷۵۰ میلیمتر میرسد. در چنین شرایطی، سد نه یک تجمل، بلکه ابزار بقاست. مؤسسه تحقیقات آب وزارت نیرو نیز تأکید کرده است که با تغییر الگوی بارشها – شدت، مدت و توزیع مکانی – نقش سدها در تنظیم جریان و افزایش تابآوری منابع آب بیش از گذشته اهمیت پیدا کرده است.
برای نمونه، تگزاس با جمعیتی حدود یکسوم ایران و بارشی مشابه ایران، بر اساس دادههای National Inventory of Dams حدود ۷٬۳۰۰ سد دارد؛ اوکلاهما با بارشی کمتر از ایران نزدیک به ۵٬۰۰۰ سد ثبتشده دارد و کالیفرنیا نیز حدود ۱٬۴۰۰ سد. این در حالی است که به اذعان طراحان این بحث، ایران مجموعاً حدود ۵۰۰ سد دارد. نکته طنزآمیز ماجرا اینجاست که اگر سدسازی بهخودیخود نشانه کارکرد نظامی باشد، باید تگزاس و اوکلاهما را هم پایگاه موشکی دانست.
سوم، طرحی که خائنان به میهن پیش میبرند شبیه همان طرحی است که در عراق نسبت به شبکه آبی و فاضلاب آن کشور اجرا شد. امریکا در جنگ ۱۹۹۱ به بهانه کارکرد دوگانه– و در واقع برای ایجاد اهرم فشار پس از جنگ – زیرساخت آبی عراق را منهدم کرد. اسناد غیرطبقهبندیشده آژانس اطلاعات دفاعی پنتاگون که در سال ۱۹۹۱ منتشر شد، صریحاً پیشبینی کرده بود که تخریب سیستم تصفیه آب عراق به شیوع بیماریهایی مانند وبا، تیفوئید، اسهال و هپاتیت منجر خواهد شد و «کودکان بهطور خاص آسیب خواهند دید». سازمان ملل گزارش داد که حجم آب آشامیدنی در بغداد به کمتر از ۵ درصد مقدار اولیه رسید و هیچ تصفیهخانه فعالی باقی نماند. نتیجه: اپیدمی بیماریهایی که پیش از آن ریشهکن شده بودند، بازگشتند و هزاران غیرنظامی – عمدتاً کودکان – جان باختند. این دقیقاً همان الگویی است که امروز علیه سدهای ایران طراحی میشود.
چهارم، اگر ملاک «کارکرد دوگانه» باشد، منطقاً هر زیرساختی را میتوان هدف مشروع دانست: شبکه آبی که آب را به پایگاههای موشکی میرساند، جادههایی که مسیر را هموار میکنند، شبکه برق که برق پایگاهها را تأمین میکند، و حتی خطوط مخابرات. با این منطق، هیچ زیرساخت غیرنظامی در هیچ کشوری مصونیت ندارد که خود نشاندهنده پوچی و خطرناکی این استدلال است. راستی، خرس قهوهای نیز در مناطقی حضور دارد که پایگاههای موشکی هستند؛ پس احتمالاً خرسهای قهوهای را نیز باید هدف قرار داد!
آنچه این خائنان نمیگویند این است که سدها در ایران، ابزار مدیریت منابع آبی در کشوری با بارش یکسوم میانگین جهانی هستند. حمله به سدها نه «مشروع»، بلکه جنایت علیه غیرنظامیان و زیرساختهای حیاتی است. همانطور که اسناد پنتاگون درباره عراق نشان داد، کسانی که چنین طرحهایی را طراحی میکنند، عواقب انسانی آن را از پیش میدانند و عامدانه آن را میپذیرند.
|
