رضا نصری/ حقوقدان بین الملل
ترامپ تصمیمش را برای ازسرگیری جنگ با ایران گرفته است. تنها می‌خواهد تا پس از انتخابات میان‌دوره‌ای صبر کند.
دلیل این تصمیم شوم است. او می‌داند دور تازه بمباران‌ها بار دیگر قیمت بنزین را به‌شدت بالا خواهد برد. قیمت بنزین مدت‌هاست در حدود چهار دلار به‌ازای هر گالن ثابت مانده، خانواده‌های آمریکایی از آغاز این جنگ تاکنون میلیاردها دلار بیشتر برای سوخت پرداخته‌اند و اکثریت رأی‌دهندگان از نحوه مدیریت این جنگ توسط او رضایت ندارند. بنابراین، او حساب‌وکتابش را کرده است: اگر بمباران‌ها در اکتبر آغاز شود، جمهوری‌خواهان کرسی‌های بیشتری را از دست خواهند داد. اگر آغاز آن به نوامبر موکول شود، تنها کسانی متضرر خواهند شد که تازه رأی خود را به صندوق انداخته‌اند.
به معنای این تصمیم فکر کنید. او به این دلیل از ادامه جنگ خودداری نمی‌کند که درباره درستی آن تردید دارد. او دست نگه داشته چون دقیقاً می‌داند این جنگ چه هزینه‌ای برای آمریکایی‌ها خواهد داشت و ترجیح می‌دهد مردم زمانی از این هزینه‌ها باخبر شوند که دیگر رأی خود را داده‌اند و نتیجه انتخابات رقم خورده است.
این چکیده نگاه او به رأی‌دهندگان است. آن‌ها تنها برای یک روز اهمیت دارند. پس از آن، اینکه چقدر برای بنزین می‌پردازند، چه مقدار از حقوقشان برایشان باقی می‌ماند و چه بر سر پس‌اندازشان می‌آید، دیگر مشکل خودشان است. معاون او زمانی سوخت ارزان را مهم‌ترین هدف دولت اعلام کرده بود. البته کسی نگفته بود این وعده تاریخ انقضا دارد.
ترامپ همچنین گفته بود انتخابات میان‌دوره‌ای برایش اهمیتی ندارد. بااین‌حال، اکنون زمان‌بندی جنگ را با در نظر گرفتن همین انتخابات تنظیم می‌کند.
پس این جنگ به سود چه کسی است؟ قطعاً نه به سود مردمی که به فردی رأی دادند که سوگند خورده بود به جنگ‌های بی‌پایان پایان دهد و نفوذ لابی‌ها و قدرت‌های خارجی را از واشنگتن پاک کند. این جنگ در خدمت نتانیاهو است؛ کسی که سی سال برای به راه انداختن آن تلاش کرده و سرانجام رئیس‌جمهوری را یافته که حاضر است کارهای کثیف او را انجام دهد.