شکست سنگین پرتغال مقابل دانمارک، بار دیگر بحث درباره تأثیر غیبت کریستیانو رونالدو در تیم ملی را داغ کرده است.
شکست ۴ بر یک پرتغال مقابل دانمارک در لیگ ملتهای اروپا، خیلی زود به سوژهای برای اختلاف میان هواداران کریستیانو رونالدو و منتقدان ژرژ ژسوس، سرمربی تیم ملی، تبدیل شد. گروهی از هواداران رونالدو، فروپاشی تیم ملی را به غیبت کاپیتان سابق این تیم نسبت دادند؛ بازیکنی که تنها چند روز پیش از این مسابقه، بازنشستگی خود از فوتبال ملی را اعلام کرده بود.
برخی از طرفداران رونالدو این شکست را نشانه ناتوانی پرتغال در ادامه مسیر بدون او دانستند. آنها با یادآوری اختلافات پیشآمده در ماههای پایانی حضور این ستاره در تیم ملی، معتقد بودند شکست مقابل دانمارک نتیجه تصمیم کادر فنی برای کنار گذاشتن او از برنامههای تاکتیکی بوده است.
با این حال، بررسی نتایج اخیر پرتغال تصویر متفاوتی ارائه میدهد. غیبت رونالدو اتفاق تازهای نبود و این تیم پیش از این نیز در مسابقاتی بدون حضور کاپیتان سابقش به پیروزی رسیده بود. نکته مهمتر اینکه پرتغال چند هفته قبل، همین دانمارک را در خانهاش شکست داده بود.

رونالدو؛ اسطورهای تکرارنشدنی
نمیتوان کریستیانو رونالدو را بازیکنی معمولی دانست که دوران حضورش در تیم ملی به پایان رسیده است. این ستاره باتجربه میراثی استثنایی از خود به جا گذاشته که تکرار آن بسیار دشوار خواهد بود. رونالدو با ۱۴۶ گل در ۲۳۴ بازی ملی، بهترین گلزن تاریخ تیم ملی پرتغال و رکورددار بیشترین تعداد بازی با پیراهن این تیم است.
او بیش از هر بازیکن دیگری در تغییر سرنوشت فوتبال ملی پرتغال نقش داشته است. رونالدو تیم ملی کشورش را به نخستین قهرمانی تاریخ در رقابتهای یورو ۲۰۱۶ رساند و سپس دو بار در سالهای ۲۰۱۹ و ۲۰۲۵ قهرمانی لیگ ملتهای اروپا را تجربه کرد.
البته اهمیت رونالدو تنها به آمار و جامهایش محدود نمیشود. او طی بیش از دو دهه، هویت رقابتی تازهای به تیم ملی پرتغال بخشید و به بزرگترین نماد فوتبال این کشور تبدیل شد. حضور در شش دوره جام جهانی نیز بخش دیگری از کارنامه استثنایی این ستاره است؛ میراثی که بسیار فراتر از حواشی و اختلافات روزهای پایانی حضورش در تیم ملی قرار میگیرد.

چهار پیروزی متوالی پرتغال بدون رونالدو
با وجود جایگاه تاریخی رونالدو، نتایج اخیر پرتغال از این ادعا که غیبت او عامل مشکلات کنونی تیم بوده است، حمایت نمیکند. پرتغال پس از حذف از جام جهانی ۲۰۲۶، با هدایت ژرژ ژسوس فصل تازهای را آغاز کرد و چهار مسابقه متوالی در لیگ ملتهای اروپا به پیروزی رسید؛ روندی که رونالدو در بخش عمده آن نقشی نداشت.
پرتغال در ۲۴ سپتامبر با نتیجه یک بر صفر ولز را شکست داد. رونالدو در آن مسابقه حدود ۶۶ دقیقه بازی کرد. سه روز بعد، این تیم در خانه نروژ با نتیجه ۲ بر یک به پیروزی رسید؛ دیداری که کاپیتان سابق پرتغال تمام دقایق آن را از روی نیمکت تماشا کرد. مهمترین نتیجه این روند در اول اکتبر رقم خورد؛ جایی که پرتغال در کپنهاگ با نتیجه ۴ بر ۲ دانمارک را شکست داد. رونالدو پس از ترک اردوی تیم ملی در این مسابقه حضور نداشت. شاگردان ژسوس چهارم اکتبر نیز با پیروزی ۲ بر یک مقابل نروژ، چهارمین برد متوالی خود را جشن گرفتند.
بنابراین، پرتغال پیش از شکست اخیر مقابل دانمارک، چهار پیروزی متوالی به دست آورده بود و حتی بدون رونالدو موفق به شکست همین حریف شده بود. با چنین کارنامهای، نسبت دادن تمام مسئولیت شکست اخیر به غیبت این ستاره چندان منطقی به نظر نمیرسد.

اختلاف ژسوس و رونالدو پیش از بازنشستگی آغاز شده بود
تنش میان رونالدو و ژرژ ژسوس از اواخر سپتامبر آغاز شده بود. سرمربی پرتغال اعلام کرد که کاپیتان تیمش را در ترکیب اصلی دیدار مقابل دانمارک قرار نخواهد داد و تأکید کرد تصمیم درباره استفاده از او بر اساس نیازهای تاکتیکی مسابقه گرفته میشود. این تصمیم پس از آن اتخاذ شد که رونالدو با وجود آمادگی جسمانی، تمام مسابقه مقابل نروژ را از روی نیمکت تماشا کرد؛ اتفاقی قابلتوجه برای بازیکنی که سالها رهبر خط حمله پرتغال بود.
رونالدو در ۳۰ سپتامبر، پیش از دیدار مقابل دانمارک در کپنهاگ، اردوی تیم ملی را ترک کرد. او سرانجام پنجم نوامبر ۲۰۲۶ بازنشستگی خود از فوتبال ملی را اعلام کرد و به دوران ۲۳ ساله حضورش در تیم ملی پرتغال پایان داد؛ دورانی که با ۲۳۴ بازی و ۱۴۶ گل همراه بود.
به این ترتیب، غیبت رونالدو در آخرین تقابل پرتغال و دانمارک اتفاقی ناگهانی نبود. این موضوع پس از دورهای از نیمکتنشینی، اختلاف با سرمربی و ترک اردوی تیم ملی رقم خورد و در نهایت با اعلام بازنشستگی او به پایان رسید.
واکنش ژسوس به غیبت رونالدو؛ جای خالی چه کسی؟
پس از شکست سنگین مقابل دانمارک، ژرژ ژسوس با پرسشی مستقیم درباره تأثیر غیبت رونالدو مواجه شد. سرمربی پرتغال اما حاضر نشد این موضوع را بهانهای برای توجیه شکست تیمش قرار دهد.
ژسوس در پاسخ گفت: «جای خالی چه چیزی را احساس کردیم؟ او دیگر بازیکن تیم ملی نیست، پس قرار است جای خالی چه کسی را احساس کنیم؟ تنها چیزی که کم داریم، حضور او در اینجا برای همصحبتی با من است.»
این اظهارات در شبی مطرح شد که رونالدو همچنان مورد توجه هواداران پرتغال قرار داشت. بازیکنان این تیم پیش از شروع مسابقه پیراهنهایی با نام و شماره ۷ او بر تن کردند، هواداران بنری در ادای احترام به کاپیتان سابق خود به نمایش گذاشتند و نام این ستاره بارها در ورزشگاه طنینانداز شد.
با این حال، آنچه در زمین مسابقه دیده شد، مشکلات جدی پرتغال در فاز دفاعی بود. این تیم چهار بار دروازه خود را بازشده دید که یکی از گلها از روی نقطه پنالتی به ثمر رسید و راسموس هویلون نیز دو بار موفق به گلزنی شد. برناردو سیلوا در وقتهای تلفشده تنها یکی از گلهای خورده را جبران کرد.
ژسوس پس از مسابقه به دشواریهای بازی اعتراف کرد و گفت پرتغال نتوانسته حملات دانمارک را مهار کند یا در فاز هجومی راهحلهای مناسبی پیدا کند. این شکست، نخستین ناکامی او از زمان پذیرفتن هدایت تیم ملی پرتغال بود.
در این رابطه بخوانید: ژسوس پس از شکست تحقیرآمیز پرتغال؛ رونالدو رفت و این موضوع قابل بازگشت نیست

پایان یک دوران پرافتخار
جدایی رونالدو بدون تردید به معنای پایان یکی از پرافتخارترین دورانهای تاریخ فوتبال پرتغال است. جایگزین کردن بازیکنی با چنین کارنامه، رکوردها و تواناییهای رهبری آسان نخواهد بود؛ اما این مسئله به معنای آن نیست که هر نتیجه ضعیف پرتغال پس از بازنشستگی او باید به غیبتش نسبت داده شود. باید میان قدردانی از میراث تاریخی رونالدو و مقصر دانستن او برای نتایج تیم پس از جداییاش تفاوت قائل شد. رونالدو بهخاطر تمام خدماتش به فوتبال پرتغال شایسته احترام و قدردانی است، اما نسل فعلی بازیکنان این کشور نیز از استعدادهای فراوانی برخوردار است و اکنون مسئولیت حفظ جایگاه پرتغال در فوتبال اروپا بر عهده آنها و کادر فنی تیم قرار دارد.
شکست مقابل دانمارک میتواند زنگ خطری برای ژرژ ژسوس و نشانهای از مشکلات فنی و تاکتیکی تیم ملی پرتغال باشد؛ مشکلاتی که باید برای برطرف کردن آنها چارهاندیشی شود. با این حال، این نتیجه مدرکی برای اثبات تأثیر بازنشستگی رونالدو بر ناکامی پرتغال نیست؛ بهویژه آنکه نتایج پیشین نشان دادهاند این تیم توانایی پیروزی بدون حضور اسطوره خود را نیز دارد.
همچنین بخوانید: ۲۷ دلیل برای دوست داشتن کریستیانو رونالدو؛ ابرستارهای با قلبی بزرگ و روحی سخاوتمند
