علیرضا منصوریان اولین سرمربی لژیونر فوتبال ایران نبود و آخرین هم نخواهد بود، اما می‌نواند آوازه مربیان ایرانی را در آسیا بلند کند.

علیرضا منصوریان از اواسط فصل گذشته به‌عنوان سرمربی الطلبه معرفی شد و در بدو ورود به فوتبال عراق، نتایج قابل‌توجهی در این تیم کسب کرد. به طوری که در پایان فصل گذشته تیم الطلبه با ۶۳ امتیاز در رده چهارم جدول لیگ عراق قرار گرفت. حضور منصوریان در عراق با توجه به عملکردی که در فصل گذشته ارائه کرده بود، در فصل جاری ادامه پیدا کرد اما همکاری باشگاه عراقی با این سرمربی ایرانی به بیشتر از ۱۳ هفته نکشید. الطلبه با منصوریان در ۱۳ بازی در رده چهاردهم قرار داشت که از این تیم جدا شد و با پیشنهاد تیم الزوراء به این تیم منتقل شد.

الزوراء هم در اولین بازی منصوریان روی نیمکتش برابر الطلبه -تیم سابق این سرمربی- با نتیجه پرگل پیروز شد تا به رده چهارم برسد. همان جایی که منصوریان با الطلبه رسیده بود. اما نکته اینجاست که منصوریان همیشه در کوتاه مدت، تیم هایش را به اوج می‌رساند ولی در بلندمدت، ناکام می‌شود. منتقدانش می‌گویند روش های او برای تهییج بازیکن، پس از مدتی تکراری و با سلب اعتماد بازیکن، این سرمربی ناموفق جلوه می‌کند.

اما حالا علیرضا منصوریان، که بارها بلند پروازی اش در لیگ داخلی ایران را هم نشان داده بود، در تلویزیون و زمان بازی ایران برابر عراق در بصره، ادعا کرد با او برای نشستن روی نیمکت تیم ملی عراق صحبت هایی شده، در حالیکه این کشور مشکلی برای استخدام بهترین مربیان خارجی نداشته و هنوز یکسال از حضور منصوریان در این کشور نمی‌گذرد و قاعدتا او اول باید جای خود را در لیگ ستارگان عراق محکم کند.

بهتر است علیرضا منصوریان بلندپروازی خود را ابتدا محدود به موفقیت و کسب جام در لیگ ستارگان عراق -که اولین تجربه مربیگری او در لیگ یک کشور خارجی است- کند و سپس پا به پله بعدی بگذارد وگرنه در مسیر میانبر و سریع، شاید خیلی زودتر از آنچه تصور می‌شود، سقوط کند!

محمود فخرالحاج| باشگاه خبرنگاران آزاد

شما همراهان دست‌به‌قلم خبرورزشی هم می‌توانید برای ارتباط با باشگاه خبرنگاران و ارسال یادداشت، روی این لینک کلیک فرمایید.