کینیو کاریکاتوریست برزیلی که ضد ترامپ قلم می‌زند، یکی از هنرمندانی است که برای پیروزی نامزد چپ‌گرای برزیل، آثار بسیاری ترسیم کرد.
به گزارش خبرنگار مهر، لوئیز ایناسیو لولا داسیلوا، به عنوان رئیس‌جمهور برزیل انتخاب شد و هنرمندان برزیلی، به‌ویژه کاریکاتوریست‌ها، نقش تأثیرگذاری در پیروزی او ایفا کردند.
لوئیز ایناسیو لولا داسیلوا رئیس‌جمهور چپ‌گرای برزیل، در انتخابات دور دوم ریاست‌جمهوری این کشور با کسب ۵۱.۷۹ درصد آرای معتبر، در برابر فلاویو بولسونارو، نامزد راست‌گرا و فرزند رئیس‌جمهور پیشین برزیل، به پیروزی رسید و برای چهارمین بار در مجموع دوره‌های ریاست‌جمهوری خود، راهی کاخ ریاست‌جمهوری شد. بر اساس نتایج نهایی اعلام‌شده از سوی دادگاه عالی انتخابات برزیل، بولسونارو ۴۸.۲۱ درصد آرا را کسب کرد. این نتیجه، نه‌تنها تداوم حضور جریان چپ در بزرگ‌ترین اقتصاد آمریکای لاتین را تضمین کرد، بلکه مانع از آن شد که واشنگتن بتواند با پیروزی نامزد نزدیک به جریان سیاسی دونالد ترامپ، یکی از مهم‌ترین کشورهای مستقل و اثرگذار منطقه را به محور سیاست‌های خود نزدیک‌تر کند.
مارکوس دوسوزا با نام هنری «کینیو» هنرمند کاریکاتوریست برزیلی، یکی از هنرمندانی است که در این زمینه آثار کارتونی بسیاری قلم زده است.
این هنرمند برزیلی در گفتگویی که قبلاً با خبرنگار مهر داشت، درباره تاثیر کاریکاتور بر وقایع گفت: کاریکاتور در برزیل سابقه طولانی‌تری نسبت به ایران دارد. هنرمندان می‌توانند موضوعات خوبی نیز از جمله موضوعات سیاسی را دستمایه قرار دهند و مردم هم با دید سیاسی باز آنها را درک کنند.
هنرمندان در مواردی چون انتخابات، نقش غیرمستقیم اما بسیار عمیق دارند؛ هنرمندان می‌توانند با تمرکز بر یک مسئله اجتماعی خاص (مثلاً عدالت اقتصادی یا حقوق اقلیت‌ها)، توجه جامعه را به آن موضوع جلب کنند. سیاست معمولاً با منطق و اعداد همراه است اما هنر با «احساس» کار می‌کند. هنرمندان می‌توانند با خلق آثار اثرگذار، حس امید، خشم یا همدلی را در میان رأی‌دهندگان بیدار کنند. این محرک‌های احساسی می‌توانند باعث افزایش میزان مشارکت یا تغییر جهتِ تصمیمات مردم شوند.
از طریق طنز کاریکاتور، هنرمندان می‌توانند چهره واقعی یا تضادهای رفتاری سیاستمداران را به نمایش بگذارند که این امر در شکل‌گیری تصویر ذهنی مردم از کاندیداها بسیار مؤثر است. هنر نقش «پیوستار فرهنگی» را دارد و در دوران تغییرات سیاسی بزرگ، هنرمندان با ثبت وقایع، از تبدیل شدن آنها به فراموشی جلوگیری می‌کنند. آنها با ثبت خرده‌روایت‌ها، روایت‌های رسمیِ قدرت را به چالش می‌کشند و اجازه می‌دهند صدای گروه‌هایی که در حاشیه هستند، شنیده شود.