حوزه/ در میان دعاهایی که برای رفع گرفتاری‌ها و برآورده شدن حاجت‌ها بر زبان می‌آوریم، غربت امامی همچنان باقی است که حتی در لحظه‌های اضطرار و دعا نیز کمتر به یاد فرج او هستیم.
بارها این صحنه را دیده‌اید که شخصی آمده پیش امام جماعت و گفته: آیه «وَأَمَّنْ یُجِیبُ» برای شفای بیمارم بخوانید.
البته کار خوبی است؛ خداوند همه بیماران را شفا دهد و همه گرفتاری‌ها را برطرف کند؛ اما آیا می‌دانیم این آیه مربوط به امام زمان است؟ آیا شده تا به حال کسی بیاید و بگوید: یک ختم «أَمَّنْ یُجِیبُ» برای ظهور امام زمان بگیرید!
تنها راه نجات، روی آوردن به ولی خداست و به بیان نورانی امام صادق علیه‌السلام:
«إِنَّ هٰذَا الْأَمْرَ غَایَةٌ یَنْتَهِی إِلَیْهَا، فَلَوْ قَدْ بَلَغُوهَا لَمْ یَسْتَقْدِمُوا سَاعَةً وَلَا یَسْتَأْخِرُوا.» این امر زمانی است که اگر مردم به آن برسند، لحظه‌ای پیش و عقب نخواهد افتاد.۱
رسیدن به این زمان، یعنی زمانی که بشر به این آگاهی و بلوغ برسد که ولایت و امامت، تنها راه رسیدن به سعادت و عزت در دنیا و آخرت است.
این بلوغ و از طرف دیگر اوضاع آشفته عالم و فریاد مظلومان، سبب می‌شود اوضاع به حدی بحرانی گردد که «ولیِّ خدا»، مضطرانه، مولای خود را بخواند و امر فرج را خواستار شود. امام صادق علیه‌السلام فرمودند:
این آیه «وَأَمَّنْ یُجِیبُ» درباره قائم آل‌محمد نازل شده است. او به خدا قسم، مضطر است؛ هنگامی که در مقام (حضرت ابراهیم) دو رکعت نماز می‌خواند و دعا می‌کند و خداوند، گرفتاری را برطرف می‌کند و او را در روی زمین خلیفه قرار می‌دهد.۲
پس لااقل است هر وقت این آیه شریفه را می‌خوانیم یا می‌شنویم، یاد امام زمانمان بیفتیم و در رأس خواسته‌مان مضطرانه امر فرج را بخواهیم:
«أَمَّنْ یُجِیبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَیَکْشِفُ السُّوءَ».
پی‌نوشت:
۱. کافی، ج ۱، ص ۳۶۹، باب کراهیة التوقیت، ح ۷.
۲. عبد علی عروسی حویزی، تفسیر نورالثقلین، ذیل آیه، ج ۴، ص ۹۴.
منبع:کتاب دُرُّ و یاقوت مهدوی، محمود أباذری