چین جزئیات برنامه خود برای فرود فضانوردان روی ماه را منتشر کرده است؛ طرحی که از آزمایش فضاپیمای منگ‌ژو در سال ۲۰۲۷ آغاز می‌شود و پس از آزمایش ماه‌نشین و اتصال دو فضاپیما در مدار ماه، به فرود سرنشین‌دار ختم خواهد شد.
فرارو- چین برای نخستین‌بار جزئیات مرحله‌به‌مرحله برنامه خود برای فرود فضانوردان روی ماه را تشریح کرد. پکن قصد دارد از اوایل سال ۲۰۲۷ مجموعه‌ای از آزمایش‌های بدون سرنشین را آغاز کند و پس از ارزیابی فضاپیما، ماه‌نشین و سامانه اتصال در مدار ماه، پیش از سال ۲۰۳۰ فضانوردان خود را به سطح این قمر بفرستد.
به گزارش فرارو به نقل از شینهوا، وانگ شیانگ، معاون طراح ارشد برنامه فضایی سرنشین‌دار چین و طراح ارشد برنامه اکتشاف ماه این کشور، در هفتمین نشست تخصصی پروازهای فضایی سرنشین‌دار در پکن، جزئیات معماری مأموریت فرود انسان روی ماه را توضیح داد. بر اساس این طرح، دو موشک به‌صورت جداگانه فضاپیمای سرنشین‌دار منگ‌ژو و ماه‌نشین لانیوئه را به مدار ماه منتقل می‌کنند. این دو فضاپیما پس از رسیدن به مدار ماه به یکدیگر متصل می‌شوند و فضانوردان از منگ‌ژو به لانیوئه انتقال پیدا می‌کنند تا به سطح ماه فرود بیایند.
بر اساس زمان‌بندی ارائه‌شده در این نشست، برنامه چین چهار مرحله اصلی دارد که سه مرحله نخست آن به آزمایش‌های بدون سرنشین اختصاص یافته است.
آزمایش فضاپیمای منگ‌ژو در مدار زمین؛ اوایل ۲۰۲۷
نخستین مرحله به آزمایش فضاپیمای منگ‌ژو با استفاده از موشک لانگ مارچ ۱۰A مربوط می‌شود. قرار است این فضاپیما در اوایل سال ۲۰۲۷ به مدار پایین زمین فرستاده شود تا عملکرد سامانه‌های آن و قابلیت اطمینان موشک حامل ارزیابی شود.
منگ‌ژو فضاپیمای جدید چین برای انتقال فضانوردان است و قرار است در مأموریت‌های آینده، خدمه را به مدار ماه ببرد و پس از پایان عملیات نیز به زمین بازگرداند. این آزمایش بدون حضور فضانورد انجام خواهد شد.
آزمایش فرود و برخاست ماه‌نشین لانیوئه؛ ۲۰۲۸
در مرحله دوم، چین قصد دارد ماه‌نشین لانیوئه را با موشک لانگ مارچ ۱۰ به ماه بفرستد. این مأموریت نیز بدون سرنشین خواهد بود و توانایی فضاپیما برای فرود روی سطح ماه و برخاست دوباره از آن را بررسی می‌کند.
این آزمایش از مراحل کلیدی برنامه چین محسوب می‌شود؛ زیرا لانیوئه قرار است در مأموریت اصلی، دو فضانورد را از مدار ماه به سطح این قمر منتقل کند و پس از پایان فعالیت‌های آنها، دوباره به مدار بازگرداند.
تمرین اتصال دو فضاپیما در مدار ماه؛ ۲۰۲۹
مرحله سوم برای سال ۲۰۲۹ برنامه‌ریزی شده است. در این مأموریت، دو موشک لانگ مارچ ۱۰ به‌صورت جداگانه پرتاب می‌شوند؛ یکی فضاپیمای منگ‌ژو و دیگری ماه‌نشین لانیوئه را حمل می‌کند.
دو فضاپیما پس از رسیدن به مدار ماه به یکدیگر متصل می‌شوند تا عملیات ملاقات و اتصال مداری را پیش از حضور فضانوردان تمرین کنند. این مرحله قرار است عملکرد سامانه‌های اتصال و انتقال میان دو فضاپیما را در شرایطی نزدیک به مأموریت اصلی ارزیابی کند.
فرود سرنشین‌دار روی ماه؛ پیش از ۲۰۳۰
مرحله نهایی، اعزام فضانوردان چینی به سطح ماه پیش از سال ۲۰۳۰ است. طبق طرح اعلام‌شده، سه فضانورد در فضاپیمای منگ‌ژو به سمت ماه حرکت می‌کنند و پس از اتصال آن به ماه‌نشین لانیوئه در مدار ماه، دو نفر از خدمه وارد ماه‌نشین می‌شوند و به سطح این قمر فرود می‌آیند.
فضانوردان پس از انجام فعالیت‌های علمی و اکتشافی، با لانیوئه به مدار ماه بازمی‌گردند و به فضاپیمای منگ‌ژو ملحق می‌شوند. سپس هر سه فضانورد با این فضاپیما راهی زمین خواهند شد.
چرا چین از دو موشک برای فرود روی ماه استفاده می‌کند؟
چین برای اجرای این مأموریت از معماری «دو پرتاب و اتصال در مدار ماه» استفاده می‌کند. در این روش، فضاپیمای حامل فضانوردان و ماه‌نشین با دو موشک جداگانه به فضا فرستاده می‌شوند و پس از رسیدن به مدار ماه به یکدیگر متصل خواهند شد.
به گفته وانگ شیانگ، این روش با توانایی‌های فنی و زیرساخت‌های فعلی چین تناسب دارد و توسعه جداگانه فضاپیما و ماه‌نشین می‌تواند به استانداردسازی تولید و استفاده از این سامانه‌ها در مأموریت‌های آینده کمک کند.
این معماری شباهت‌هایی به شیوه مورد استفاده ناسا در مأموریت‌های آپولو دارد؛ با این تفاوت که در برنامه آپولو، موشک ساترن ۵ فضاپیمای اصلی و ماه‌نشین را هم‌زمان به سمت ماه می‌برد. چین در برنامه خود از دو پرتاب جداگانه استفاده می‌کند و اتصال فضاپیماها را به مدار ماه موکول کرده است.
توسعه موشک لانگ مارچ ۱۰، فضاپیمای منگ‌ژو و ماه‌نشین لانیوئه در حال پیشرفت است. چین پیش‌تر آزمایش‌هایی از جمله آزمایش سامانه فرار اضطراری فضاپیمای منگ‌ژو و آزمایش فرود و برخاست ماه‌نشین لانیوئه را نیز انجام داده است.
هدف چین، فرود فضانوردان روی ماه پیش از سال ۲۰۳۰ است؛ برنامه‌ای که این کشور را در رقابت با آمریکا برای بازگرداندن انسان به سطح ماه قرار می‌دهد. با این حال، زمان‌بندی اعلام‌شده همچنان یک هدف برنامه‌ریزی‌شده است و تحقق آن به موفقیت آزمایش‌های فنی پیش رو بستگی دارد.