پس از قهرمانی در تورنمنت کافا، ایران دومین عنوان قهرمانیاش را هم به دست آورد.
ایران فاتح رقابتهای بصره شد؛ این تیم که برای فیفادی آبان تصمیم گرفته بود به عراق سفر کند تا علاوه بر کشور میزبان با فلسطین هم یک دیدار تدارکاتی برگزار کند، با کسب 4 امتیاز، بالاتر از عراق و لبنانِ 2 امتیازی، کاپ قهرمانی را بالای سر ببرد. ایران در بازی نخست با 2 گل از سد فلسطین عبور کرد و در دیدار دوم هم مقابل عراق به تساوی رسید. از آنجا که عراقیها در دیدار نخستشان برابر لبنان به تساوی رسیده بودند، در نتیجه ایران فاتح این رقابتها عنوان شد و در مراسم اهدای جام، روی سکو رفت.
سومین قهرمانی با امیر قلعهنویی
فارغ از کیفیت تیمهایی که ایران در بصره مقابلشان قرار گرفته، این سومین تورنمنتی است که شاگردان امیر قلعهنویی فاتح آن میشوند و جام را بالای سر میبرند. پیش از این، تیم ملی در یک تورنمنت بیکیفیت دیگر، در کافا و همچنین تورنمنت اردن عنوان قهرمانی را به دست آورده بود، تا حالا شمار جامهایش به عدد 3 برسد. جالب آنکه این تیم یک عنوان نایب قهرمانی هم در رقابتهای کافا دارد که با اعتبار بخشیدن به آن، یکی از موفقترین تیمهای این تورنمنت به شمار میرود!
«کاش با تیمهای خوبی بازی میکردیم»
اینکه برای چنین رقابتهای سطح پایینی جام قهرمانی درنظر گرفته شود یا اصولا عنوان قهرمانی به آن اطلاق شود، بیش از آنکه بتواند دستاوردی به همراه داشته باشد، جنبه فان خواهد داشت. بدیهی است در چنین رقابتهای سطح پایینی، خود عوامل هم دل و دماغ چندانی برای حضور در مراسم پایانی ندارند. خطر کار مربوط به جایی است که بسیاری نگران میشوند نکند همین جامها تبدیل به قابی شود و بعدها روی دیوار افتخارات فدراسیون فوتبال ایران نقش ببندد و عوامل فنی، آن را به نام خود مصادره کنند؛ وگرنه کیست که نداند به جای این جامها و حضور در رقابتهایی با سطح بسیار نازل و پایین، لازم است تا کیفیت رقبای تیم ملی بالاتر برود. این همان موضوعی است که امیر قلعهنویی هم به آن واقف است ولی مسئولان فدراسیون از یافتن رقیب خوب عاجز مانده و اعتقاد دارند در شرایط کنونی، رقیب خوبی حاضر نمیشود مقابل ایران به میدان برود. اگرچه بخشی از این بهانهها قابل درک و فهم است؛ ولی این پرسش کلی شکل میگیرد که کدام بازی بزرگ برای تیم ملی در عصر مدیران کنونی تدارک دیده شده که این روزها به بهانههای مختلف پشت عدم امکانش پنهان شدهاند؟
