وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در آیین رونمایی از «دفتر شعر امین» گفت: رهبر شهید، عالمی اندیشمند و شخصیتی برجسته انقلابی، ایراندوست و ایرانپناه واقعی بود؛ عنوان «امین زبان و ادب فارسی» از وجوهی است که ایرانیت را تبیین میکند؛ چراکه زبان و ادبیات فارسی، مرکزیت هویت ایرانی است.
به گزارش مشرق، عباس صالحی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در رونمایی از کتاب «دفتر شعر امین» مجموعهای منتخب از آخرین سرودههای حضرت آیتالله العظمی شهید سیدعلی خامنهای گفت: به باور من، ایشان دارای سه وجه وجودی بودند که دو وجه نخست، بر وجه سوم سایه انداخته است. وجه اول، "اسلامیت" ایشان بود؛ تسلطی عمیق بر دانشهای مختلف اسلامی و نوآوریهای قابلتوجه در حوزههای دینی. وجه دوم، "انقلابیت" ایشان بود؛ همراهی ارشد با امام (ره) از سال ۱۳۵۷ و حضور فعال در دوران تأسیس و تثبیت انقلاب اسلامی تا دوران رهبری.
وی افزود: اما وجه سوم که به نظرم کمتر مورد توجه قرار گرفته و در سایه دو وجه دیگر قرار داشته، "ایرانیت" ایشان است. رهبر انقلاب اسلامی در کنار آنکه عالمی اندیشمند و شخصیتی برجسته انقلابی بود، ایراندوستی و ایرانپناهی واقعی داشت و از این زاویه میتوان سخنان بسیاری گفت که کمتر به آنها پرداخته شده است. عنوان «امین زبان و ادب فارسی» که امروز برای ایشان برگزیده شده، یکی از وجوهی است که این ایرانیت را تبیین میکند؛ چرا که زبان و ادبیات فارسی، مرکزیت هویت ایرانی است و وقتی از ایشان به عنوان امین این گنجینه یاد میکنیم، در واقع در حال بازشناسی و بازنمایی وجه ایرانیت ایشان هستیم. بهویژه در شرایط فعلی، ضروری است که درباره این وجه از شخصیت ایشان بیشتر سخن بگوییم.
وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در ادامه اظهار کرد: در رابطه با زبان و ادب فارسی، ایشان دو مسیر را بهطور همزمان پیش بردند: نخست، تعلق و تسلط شخصی بر زبان و ادبیات فارسی و دوم، حمایت از زبان فارسی در سطح ملی و حکومتی. در مورد تسلط شخصی ایشان باید گفت که ایشان بر نظم و نثر فارسی به طور یکسان اشراف داشتند. برخلاف بسیاری از ادیبان معاصر که یا تنها در یکی از این دو حوزه تخصص داشتند و یا یکی بر دیگری میچربید، در رهبر شهید هر دو وجه به شکلی متوازن وجود داشت. کسانی که با ایشان معاشرت داشتند، میدانند که تسلط ایشان محدود به دوره یا سبک خاصی نبود، بلکه از سبک خراسانی تا شعر کلاسیک و مدرن و همچنین نثرهای متنوع را در بر میگرفت. ایشان به شدت بر "جوهره کلام" و "عذایق نثر" متوجه بودند و حتی در کنار مطالعات گسترده در علوم اسلام، کلام و حدیث، توجه ویژهای به ظرافتهای نثر داشتند؛ همانگونه که در مورد مرحوم ملاحالجلیل قزوینی و نثر ایشان نیز نکاتی داشتند.»
عباس صالحی خاطرنشان کرد: نکته دوم، تلاش ایشان برای رشد، تقویت و گسترش زبان فارسی در میان ایرانیان است. اگر در تاریخ ایران، دورههایی مانند عصر سامانیان را داشتیم که زبان فارسی مورد حمایت امیران و وزیرانی چون ابوالفضل و ابوعلی بلخی بود و عطف تاریخ ایران شد، در دوران معاصر نیز انقلاب اسلامی و بهویژه دوران رهبری ایشان، دورهای خاص و قابلتوجه برای زبان و ادب فارسی است. برای نمونه، نگاه ایشان به فردوسی را در نظر بگیرید؛ در ابتدای انقلاب که موجی از واژهزدایی بر داشت و شاهنامه به کنجی رانده شده بود، ایشان با نگاهی خاص، جایگاه فردوسی را بازگرداندند و از حکمت و ظرافتهای آثار او سخن گفتند. همچنین در مورد حافظ نیز در حالی که بسیاری نگاهی محدود داشتند، ایشان در دوران ریاستجمهوری و در کنگره حافظ، سخنرانیهای ماندگاری داشتند که هنوز هم در حافظشناسی قابل استناد است. ایشان مفاخر ادب فارسی را پاسبانی کرد و اجازه نداد این چهرهها با نگاههای افراطگرایانه یا انقباضی، از جایگاه والای خود سقوط کنند.
