ستاره بارسلونا از رقابت‌های نامعمول و زمین‌های محله‌اش گفت؛ تجربه‌هایی که پیش از ورود به آکادمی، بخشی از مسیر یادگیری فوتبال او بودند.
طرفداری | بخشی از مهارت دریبل‌زنی لامین یامال، ستاره بارسلونا، در تجربه‌های فوتبالی دوران کودکی‌اش شکل گرفت؛ از بازی با سگ‌های خانواده تا رقابت با کودکانی که چند سال از او بزرگ‌تر بودند. او در گفت‌وگویی با فلوران تورشو برای مجله فرانس فوتبال که نخستین‌بار در سال ۲۰۲۴ منتشر شد، از خاطرات و مسیر یادگیری‌اش گفت.
به روایت اسپورت، ریشه‌های این توانایی به سال‌هایی برمی‌گردد که یامال هنوز وارد آکادمی لا ماسیا نشده بود و بیشتر وقتش را با توپ می‌گذراند. نخستین رقیب‌های او هم چندان معمولی نبودند: سگ‌های خانواده‌اش. یامال از بازی‌های خانگی با آن‌ها خاطره داشت و پدرش او را تشویق می‌کرد از سگ‌ها نترسد.
یامال درباره آن بازی‌ها گفت:
در خانه عاشق فوتبال بازی کردن با سگ‌هایم بودم. پدرم می‌گفت چیزی برای ترسیدن نیست و آن‌ها گازم نمی‌گیرند، برای همین خیلی به من خوش می‌گذشت. دریبل‌زدن از کنار یک سگ، سخت‌ترین کاری است که می‌توانی انجام بدهی.
او بازی با سگ‌ها را بخشی از یادگیری خود می‌دانست؛ حیوان‌ها غیرقابل‌پیش‌بینی حرکت می‌کردند و یامال باید راهی پیدا می‌کرد تا توپ را از دست ندهد. او درباره نقش این بازی‌ها در مسیر فوتبالی‌اش گفت:
این بخشی از فرایند یادگیری من بود و مثل یک جلسه تمرینی می‌ماند.
علاقه یامال به توپ به خانه محدود نمی‌شد. خانواده‌اش به یاد دارند که او دوست نداشت از توپ جدا شود و اگر هنگام غذا یا خواب آن را از او می‌گرفتند، دلخور می‌شد. حتی در مسیر مدرسه هم توپ را همراه خود می‌برد و پیش از ورود به کلاس، آن را در کیفش پنهان می‌کرد.
یامال درباره بردن توپ به مدرسه و ماجرای کلاس گفت:
یادم می‌آید وقتی به مدرسه می‌رفتم، توپ را داخل کیفم می‌گذاشتم. درست قبل از ورود به کلاس، آن را داخل کیفم پنهان می‌کردم، چون معلم نمی‌خواست توپ را روی میز بگذارم.
رقابت با حریفانی بزرگ‌تر و یادگیری در خیابان
بخش مهم‌تری از آموزش فوتبالی یامال در زمین‌های بتنی محله روصَفَندا، جایی که در ماتارو بزرگ شد، گذشت. او مقابل کودکانی بازی می‌کرد که از نظر سن و جثه برتری داشتند؛ شرایطی که وادارش می‌کرد راهی برای حفظ توپ و دور ماندن از برخورد پیدا کند. یامال درباره آن مسابقه‌ها گفت:
همیشه مقابل حریفانی بازی می‌کردم که هفت یا هشت سال از من بزرگ‌تر بودند و باید راه‌هایی پیدا می‌کردم تا از آن‌ها عبور کنم و ضربه نخورم.
او توضیح داد که بازی در مجموعه ورزشی به پرورش هوش فوتبالی‌اش کمک کرد. یامال درباره تأثیر آن تجربه بر سبک بازی خود گفت:
بازی در مجموعه ورزشی کمک کرد هوش فوتبالی‌ای را که در خیابان به دست آورده بودم، پرورش بدهم و این بخشی از سبک بازی‌ام شد.
بیرون از زمین هم یادگیری ادامه داشت. یامال ساعت‌های زیادی ویدئوهای نیمار را تماشا می‌کرد؛ زمانی که ستاره برزیلی برای سانتوس بازی می‌کرد. چون در خانه رایانه نداشت، برای دیدن فیلم‌های نیمار به خانه یکی از دوستانش می‌رفت و پیش از خواب در اتاقش حرکات او را تمرین می‌کرد. لیونل مسی، داوید ویا و پدرو هم از قهرمانان فوتبالی او بودند؛ بازیکنانی از ترکیب بارسلونا که بازی‌هایشان را از تلویزیون دنبال می‌کرد و به رؤیای حرفه‌ای شدنش دامن می‌زدند.
یامال می‌پذیرد که در سال‌های نخست بازی‌اش بازیکنی آشفته بود: همین که توپ به او می‌رسید، به‌دنبال دریبل‌زدن می‌رفت و کمتر مکث می‌کرد تا گزینه هوشمندانه‌تری را بسنجد. حضور در بارسلونا به او کمک کرد ریتم مسابقه را بخواند، با هم‌تیمی‌هایش ارتباط بگیرد و زمان مناسب برای تندتر کردن بازی یا نگه داشتن توپ را تشخیص دهد. دریبل همچنان سلاح اصلی اوست، اما حالا با قضاوت بهتر و درک تاکتیکی بیشتری از آن استفاده می‌کند.