تهران- ایرنا- در حال حاضر کسانی که تلاش می‌کنند برخی فدراسیون ها را دچار چالش بین‌المللی کنند و البته بعید است بتوانند به نتیجه دلخواهشان برسند مقابل منافع ملی ایستاده‌اند و نباید اجازه داد آنها اجازه حضور در متن ورزش کشور یا حتی حوزه‌های دیگر را داشته باشند. حتی مسئولان فدراسیون‌های جهانی هم متحیر مانده‌اند که چگونه عده‌ای هر چند محدود به دنبال تعلیق فدراسیون‌های ملی خود هستند.
به گزارش ایرنا، انتخابات فدراسیون‌های ورزشی در سال‌های اخیر به یکی از چالش‌های جدی ورزش ایران تبدیل شده است؛ چالشی که در برخی موارد به تقابل منافع شخصی با منافع ملی رسیده و در این میان یکی از نگران‌کننده‌ترین اتفاقات، تلاش برخی افراد برای جلب حمایت فدراسیون‌های بین‌المللی است؛
بدون تردید، هر انتخاباتی باید در چارچوب قانون برگزار شود؛ اما مسئله اصلی از جایی آغاز می‌شود که اعتراض به نتیجه انتخابات، به ابزاری برای تحت فشار قرار دادن ورزش کشور تبدیل شده است. برخی افرد تصور می‌کنند ریاست یک فدراسیون، حقی شخصی و موروثی است که پس از کنار رفتن، احساس کند مالکیتی از او سلب شده است.
فدراسیون‌های ورزشی، نهادهایی عمومی هستند. این نهادها از منابع و امکانات عمومی بهره می‌برند و در چارچوب قوانین کشور فعالیت می‌کنند. بنابراین، طبیعی است که در کنار رعایت استقلال و مقررات بین‌المللی، در مسیر سیاست‌های کلان ورزش کشور نیز حرکت کنند. ضمن اینکه ریاست فدراسیون، سمتی دائم‌العمر نیست، نه امتیازی دائمی برای یک فرد.
وقتی اعضای مجمع به گزینه دیگری اعتماد می‌کنند، رئیس سابق باید صحنه را ترک کند و باید بپذیرد که مجمع دیگر او را نمی‌خواهد. به طور مثال فدراسیون ژیمناستیک ایران نمونه‌ای از آسیب‌هایی است که می‌تواند از تداوم چنین رویکردی متحمل شود. این رشته در سال‌های گذشته، حاشیه‌های کم‌سابقه‌ای را پشت سر گذاشت. اکنون نیز شنیده می‌شود برخی افراد مدام با فدراسیون جهانی در حال مکاتبه هستند تا فدراسیون ژیمناستیک ایران دچار تعلیق شود.
در چنین شرایطی، احترام به تصمیمات وزیر ورزش به عنوان نفر اول برای ورزش، همراهی با رئیس منتخب و سیاست‌های فدراسیون، به سود آینده رشته است. در حال حاضر کسانی که تلاش می‌کنند برخی فدراسیون های ما را دچار چالش بین‌المللی کنند و البته بعید است بتوانند به نتیجه دلخواهشان برسند مقابل منافع ملی ایستاده‌اند و نباید اجازه داد آنها اجازه حضور در متن ورزش کشور یا حتی حوزه‌های دیگر را داشته باشند. حتی مسئولان فدراسیون‌های جهانی هم متحیر مانده‌اند که چگونه عده‌ای هر چند محدود به دنبال تعلیق فدراسیون‌های ملی خود هستند.
البته این مسئله محدود به یک رشته نیست. در رشته‌های مختلف ورزشی نیز نمونه‌هایی از اختلافات پس از انتخابات دیده شده است؛ برخی رؤسای سابق، فدراسیون را جزیره‌ای خودمختار می‌دانند که با پایان مسئولیتشان نیز باید تحت نفوذ و اراده آنان باقی بماند.
اظهارات اخیر وزیر ورزش و جوانان درباره نترسیدن از چماق تعلیق نیز از همین منظر قابل تأمل است. پیام این موضع باید روشن باشد: تهدید به تعلیق نباید به ابزاری برای تحمیل خواسته‌های فردی یا دور زدن اراده مجامع انتخاباتی تبدیل شود.