هزاران نفر از مردم کلمبیا در نخستین اعتصاب سراسری علیه دولت راست افراطی، با طرح مطالبات اقتصادی و اجتماعی و اعتراض به سیاست‌های دولت در حوزه‌های داخلی و خارجی به خیابان‌ها آمدند؛ تجمعاتی که در چندین شهر به درگیری با نیرو‌های ضدشورش انجامید و مخالفت با ازسرگیری روابط دیپلماتیک با اسرائیل و مداخله آمریکا نیز در آن بازتاب یافت.
جوان آنلاین: به نقل از شبکه تلویزیونی تله‌سور، هزاران معترض روز چهارشنبه در خیابان‌های بوگوتا، پایتخت کلمبیا، و شهر‌های اصلی این کشور به خیابان‌ها آمدند و در این نخستین اعتصاب سراسری علیه دولت آبلاردو د لا اسپرییا، با سرکوب نیرو‌های پلیس روبه‌رو شدند.
تجمعات اعتراضی در بیش از ۱۲ مرکز استان و شهرستان، از جمله مدئین، کالی، بارانکییا، ایباگه، پوپایان و بوکارامانگا برگزار شد. در بوگوتا نیز چهار ستون از راهپیمایان در میدان بولیوار به یکدیگر پیوستند؛ تجمعی که با تدابیر امنیتی و زیر نظر مرکز فرماندهی یکپارچه (PMU) مدیریت می‌شد.
در شهر مدئین، اعتراضات به درگیری‌های شدید میان معترضان و یگان متحرک ضدشورش (ESMAD) انجامید. نیرو‌های این یگان از گاز اشک‌آور، گلوله‌های پلاستیکی و خودرو‌های زرهی آب‌پاش استفاده کردند که در پی آن، چندین نفر بازداشت شدند و مواردی از خشونت علیه خبرنگاران نیز به ثبت رسید. در شهر‌های ایباگه و پوپایان هم پس از مداخله نیرو‌های پلیس، ناآرامی‌ها و موارد جدی برهم خوردن نظم عمومی گزارش شد.
در همین حال، سازمان‌های مدافع حقوق بشر، از جمله سازمان غیردولتی تمبلورس (Temblores)، از استقرار افراد مسلح به تفنگ بر بام ساختمان‌های دولتی در پایتخت خبر دادند و این اقدام را پیامی مستقیم و تهدیدآمیز علیه اعتراضات شهروندی دانستند.
این اعتراضات کمتر از ۱۰ هفته پس از آغاز به کار دولت جدید برگزار شد و کاهش اعتبارات بودجه‌ای، نخستین اصلاحات اقتصادی دولت و تصویب اخیر پروتکلی بحث‌برانگیز برای کنترل نظم عمومی، از جمله عوامل شکل‌گیری آن بود.
ائتلاف گروه‌های کارگری، دانشجویی و اجتماعی
اعتصاب سراسری، طیف گسترده‌ای از گروه‌های اجتماعی، از جمله اتحادیه‌ها و تشکل‌های مرکزی کارگری، بخش‌هایی از جامعه معلمان، دانشجویان دانشگاهی، جوامع بومی و تشکل‌های فمینیستی را گرد هم آورد. گوستاوو پترو، رئیس‌جمهوری پیشین کلمبیا، و ایوان سپِدا، سناتور این کشور و از چهره‌های مخالف دولت، نیز از جمله شخصیت‌های برجسته حاضر در این حرکت اعتراضی بودند.
مطالبات معترضان حوزه‌های کار، آموزش و مسائل اجتماعی را دربر می‌گرفت و هدف آن، حفاظت از دستاورد‌های دولت پیشین، از جمله دسترسی رایگان به دانشگاه‌های دولتی و افزایش حداقل دستمزد، در برابر آنچه معترضان «چرخش نئولیبرالی» دولت جدید می‌خواندند، عنوان شد.
این راهپیمایی همچنین مخالفت شرکت‌کنندگان با ازسرگیری روابط دیپلماتیک کلمبیا با رژیم اسرائیل و آنچه آنان مداخله ایالات متحده در امور این کشور می‌دانستند، به نمایش گذاشت.
مخالفت با مقررات جدید پلیس
خشم اجتماعی در آستانه آغاز راهپیمایی‌ها، پس از امضای فرمانی دولتی که نحوه عملکرد پلیس در تجمعات را تغییر می‌دهد، تشدید شد. رئیس‌جمهوری کلمبیا، از این مقررات با هدف مقابله با «تروریسم شهری» دفاع کرد؛ اما مخالفان سیاسی و سازمان‌های اجتماعی آن را اقدامی رعب آور توصیف کردند.
سپِدا، سناتور کلمبیایی، در واکنش به این رویکرد هشدار داد: آنها می‌خواهند ما را به همان دورانی بازگردانند که در آن، ترس در نهایت به شیوه‌ای تبدیل می‌شود که نیرو‌های انتظامی بر اساس آن به‌طور خودسرانه عمل می‌کنند.
در پی گستردگی اعتراضات، منابع اتحادیه‌ای اعلام کردند که تدوین تقویمی برای برگزاری تجمعات و اعتراضات در ماه‌های آینده را آغاز کرده‌اند؛ روندی که ممکن است به فراخوان برای برگزاری اعتصاب عمومی در ماه نوامبر (آبان/ آذر) منتهی شود.