گابریله مارکوتی از بحران مدیریتی یونایتد تا افت اتلتیکو و رؤیای چنددقیقه‌ای قهرمانی روزاریو سنترال را در یادداشتی پُرنکته بررسی کرده است.
طرفداری | منچستریونایتد دو بار از عقب‌ماندگی دوگله برگشت، اما از نگاه گابریله مارکوتی این نمایش نباید مشکلات مدیریتی باشگاه را پشت نام مایکل کریک پنهان کند. مارکوتی در یادداشتی برای ESPN، علاوه بر بازگشت بارسلونا برابر اتلتیکو مادرید، عملکرد چند تیم دیگر در لیگ‌های اروپایی و آرژانتین را هم بررسی کرده است.
یونایتد در میانه هفته برابر رم از شکست ۲-۰ به برد ۳-۲ رسید و یکشنبه هم در خانه، پس از عقب‌افتادن ۲-۴ از استون ویلا، بازی را ۴-۴ کرد. کریک احتمالاً به‌خاطر همین بازگشت‌ها شغلش را حفظ می‌کند؛ اتفاقی که از نظر مارکوتی تصمیمی پوچ است، نه لزوماً چون کریک مربی بدی است، بلکه چون برنامه روشنی برای اعتمادکردن در باشگاه دیده نمی‌شود.
کریک ابتدا سرمربی موقت شد و پس از رساندن یونایتد از رتبه ششم به سوم، قراردادی دوساله گرفت. مارکوتی با اشاره به آمارهای زیربنایی، سابقه کم‌فروغ کریک و نداشتن تجربه کافی در بالاترین سطح، این تصمیم را زیر سؤال می‌برد. نتایج آن دوره هم از نبود بازی‌های اروپایی سود برد؛ عاملی که این فصل در اختیار تیم نیست.
فصل جاری شاید بدتر از انتظار پیش رفته باشد، اما این وضعیت بی‌مقدمه به وجود نیامده است. اگر زایون سوزوکی در وقت‌های تلف‌شده سانتر ناامیدانه را از دست نمی‌داد، یونایتد برابر ویلا هم می‌باخت. در آن صورت، تیم با هفت امتیاز قعرنشین می‌شد؛ شروعی که با سومین شروع بد تاریخ باشگاه در بالاترین سطح فوتبال انگلیس برابری می‌کرد. اشتباه لئوناردو بالردی در میانه هفته هم به یونایتد کمک کرد در جمع ۲۴ تیم برتر لیگ قهرمانان بماند.
مارکوتی معتقد است کریک گزینه‌ای ارزان و راحت برای مدیران است و هواداران هم او را مقصر اصلی نمی‌دانند. به این ترتیب، هر بار که تیم نشانه‌ای از جان‌گرفتن بروز می‌دهد، هواداران پشت مربی می‌ایستند و مدیرانی چون خانواده گلیزر، جیم رتکلیف، عمر برادا و جیسون ویلکاکس از پاسخ‌گویی دور می‌مانند. از نگاه نویسنده، هواداران مشکلات باشگاه را بهتر از مدیرانی شناخته‌اند که تصمیم‌های اصلی را می‌گیرند. بازی با ویلا تصویری از آشفتگی این فصل بود. می‌توان روحیه بازیکنان را برای بازگشت دوباره از اختلاف دو گل ستود؛ اما باید پرسید چه اشتباه‌هایی تیم را دو بار در چنین موقعیتی قرار داد. بار نخست، یونایتد تنها چهار دقیقه پس از شروع بازی دو گل عقب افتاد و بار دوم، دو گلش را پس از دقیقه ۹۰ زد.
مارکوتی تقریباً مطمئن است کریک یونایتد را به سقوط نمی‌کشاند، اما با شرایط فعلی باشگاه آن را هم پیش نخواهد برد. از نگاه او، بهترین سناریو بازسازی باشگاه از رأس هرم است؛ بدون رتکلیف و ویلکاکس و احتمالاً برادا، هرچند آینده برادا را به پیامدهای پرونده منچسترسیتی گره می‌زند. نویسنده اضافه می‌کند که هواداران احتمالاً در آینده نزدیک همچنان با خانواده گلیزر سر خواهند کرد. مارکوتی برای استون ویلا هم نکته‌ای دارد: شکست‌خوردن در چنین مسابقه‌ای دردناک است، اما این تیم نشان می‌دهد باشگاهی بزرگ می‌تواند با بودجه محدود و مربی‌ای ارزش‌افزا مثل اونای امری نتیجه بگیرد.
بارسلونا با غیبت رودری، ژول کونده و ژاوی اسپارت به میدان رفت و برای پست دفاع راست دوباره از برایان فاریانیاس، بازیکنی کم‌تجربه در تیم اصلی، استفاده کرد. جولیانو سیمئونه زودتر از بقیه گل زد و هواداران میزبان را به هیجان آورد؛ اما اتلتیکو مادرید نتوانست کنترل بازی را حفظ کند و بارسلونا در پایان با سه امتیاز زمین را ترک کرد. از نگاه مارکوتی، اتلتیکو بیش از اندازه به بارسلونا احترام گذاشت و در نیمه دوم فرو ریخت؛ تیم سیمئونه در آن نیمه فقط دو شوت زد که هر دو بیرون از چارچوب بود. او خولیان آلوارز را برای پاس گل به سیمئونه می‌ستاید، اما دو فرصت ازدست‌رفته‌اش، به‌ویژه تلاش ناموفق برای چیپ‌زدن به خوان گارسیا، را یادآوری می‌کند.
الکساندر سورلوث حدود یک ساعت پس از شروع بازی به زمین آمد، اما فقط ۹ بار توپ را لمس کرد و هیچ‌کدام از این لمس‌ها در محوطه جریمه بارسلونا نبود. مارکوتی همچنین می‌گوید اتلتیکو نباید فرمین لوپس را در صحنه گل دوم بارسلونا گم می‌کرد؛ بازیکنی که به باور او باهوش و مرگبار است و بیش از هر بازیکن دیگری در بارسلونا از توانایی‌هایش بهره می‌برد.
خط دفاع بارسلونا نامنظم به نظر می‌رسید، به‌خصوص زمانی که اتلتیکو فشار می‌آورد؛ مارکوتی بخشی از این مشکل را به کیفیت فردی بازیکنان نسبت می‌دهد، نه فقط تصمیم‌های تاکتیکی هانسی فلیک. بااین‌حال، اتلتیکو در نیمه دوم با انسجام و جسارت کافی حمله نکرد. گل فرمین پیش از پایان نیمه نخست به بارسلونا اعتمادبه‌نفس داد و این تیم در زمان مناسب از فرصت‌هایش استفاده کرد. بارسلونا حالا با سه امتیاز اختلاف در صدر لالیگا قرار دارد.
دفاع منچسترسیتی؛ مشکلی فراتر از اشتباه فردی
منچسترسیتی نزدیک به یک ماه بود کلین‌شیت نکرده بود و پس از شکست ۳-۱ مقابل ناتینگهام فارست، در هشت بازی اخیرش ۱۷ گل خورده بود. برابر فارست هم کمتر از ۲۰ دقیقه طول کشید تا با دو گل عقب بیفتد. یوشکو گواردیول نباید توپ را آن‌طور از دست می‌داد، اما باقی مدافعان هم کند واکنش نشان دادند و راه شوت ژایر کونیا را باز گذاشتند.
لیام دلاپ برای گل دوم حدود ۴۰ یارد بدون مزاحمت پیش رفت. فارست می‌توانست با قدرت‌نمایی مورگان گیبس‌وایت برابر عبدالقادر خوسانوف به گل دیگری برسد و در گل سوم هم دفاع سیتی بیش از اندازه آسان اجازه کار به دلاپ داد. انزو مارسکا در نیمه دوم گواردیول و مارک گوئهی را بیرون کشید و ماتئوس نونش و نیکو اورایلی را به میدان فرستاد؛ تعویض‌هایی که از نگاه مارکوتی شبیه پذیرش شکست دفاعی بود.
مارکوتی می‌پرسد چرا خط دفاعی‌ای متشکل از بازیکنانی باکیفیت، که همگی در اصل مدافع میانی‌اند، کمتر از مجموع توانایی‌های فردی‌شان نتیجه می‌دهد. او بخشی از خطاها را ذهنی و بخشی دیگر را تاکتیکی می‌داند و معتقد است مارسکا باید این مشکلات را حل کند. همچنین به کارآمدی زوج الیوت اندرسون و انزو فرناندز در میانه میدان شک دارد.
مارکوتی یادآوری می‌کند زوج فرناندز و مویسس کایسدو در آرایش ۴-۲-۳-۱ چلسی همیشه جواب نداده و روشن نیست در سیتی چرا باید بهتر عمل کند؛ به‌ویژه وقتی رایان شرکی، با وجود استعداد و گل زیبایش، در کارهای بدون توپ نقش پررنگی ندارد. سیتی در این مسابقه فرصت‌هایی هم داشت و برتری‌اش در گل‌های مورد انتظار ۱٫۷۶ به ۱٫۰۶ بود، اما نمی‌توان همیشه روی گل‌زدن بیشتر از حریف حساب کرد.
اینتر تجربه‌اش را به کومو تحمیل کرد
مارکوتی در کنار تحسین کار سسک فابرگاس و نیکو پاز در کومو، بر فاصله تجربه و کیفیت این تیم با اینتر تأکید می‌کند. اینتر در چهار فصل گذشته دو قهرمانی سری آ، دو جام حذفی ایتالیا و دو حضور در فینال لیگ قهرمانان اروپا داشته است. دستمزدهای اینتر هم سه برابر کومو است؛ فاصله‌ای که به باور نویسنده، حتی با وجود هزینه‌کرد کومو اهمیت دارد.
اینتر با گل‌های پیو اسپوزیتو و مارکوس تورام، در کمتر از ۲۰ دقیقه به برتری ۲-۰ رسید و تا پایان کنترل بازی را حفظ کرد. کومو فقط ۰٫۲۰ گل مورد انتظار ساخت، در برابر ۱٫۸۶ اینتر؛ یک شوت در چارچوب داشت، در برابر چهار شوت اینتر، و ۱۱ بار در محوطه جریمه حریف توپ را لمس کرد، درحالی‌که اینتر به عدد ۳۴ رسید.
کریستیان کیوو راه مهار کومو را پیدا کرد و از برتری ترکیبش بهره برد. هافبک‌های اصلی اینتر آماده بودند و توپ را حفظ کردند؛ فدریکو دی‌مارکو و جد اسپنس هم در دو سمت زمین کومو را عقب راندند. حتی با غیبت لائوتارو مارتینز، اسپوزیتو و تورام قدرت هجومی کافی در اختیار تیم گذاشتند.
سسک فابرگاس پس از شکست کومو درباره بازی گفت:
آن‌ها می‌توانستند گل‌های بیشتری هم به ما بزنند. بازی مقابل تیم‌هایی مثل اینتر به ما یاد می‌دهد که باید بهتر شویم. این تجربه ما را به واقعیت برمی‌گرداند. حالا باید از آن درس بگیریم و به راه‌مان ادامه بدهیم.
۱۰. رئال مادریدِ مورد پسند مورینیو
رئال مادرید در مستایا، ورزشگاه والنسیا، در نیمه نخست ۲-۰ جلو افتاد و در نهایت ۳-۰ برد. این تیم با ۷۴ درصد مالکیت توپ بازی را کنترل کرد و والنسیا فقط ۰٫۰۵ گل مورد انتظار داشت. مارکوتی می‌گوید رئال در فضای خصمانه ورزشگاه هم به دام حریف نیفتاد و پس از برتری مطمئن، در نیمه دوم ریتم بازی را پایین آورد.
آردا گولر از سمت راست بازی‌سازی می‌کرد و فضا را برای نفوذهای فدریکو والورده از دفاع راست باز می‌گذاشت. در سمت دیگر، ترکیب مارک کوکوریا، جود بلینگام و یان دیومانده برتری داشت و برناردو سیلوا در میانه میدان آرامش می‌آورد. هنوز مشخص نیست این الگو با بازگشت همیشگی وینیسیوس جونیور حفظ شود یا سیلوا بتواند در همه بازی‌ها حاضر باشد.
۹. شانس و تلاش، برایتون را به رتبه دوم رساند
برایتون با نتیجه ۲-۰ برنتفورد را شکست داد. دیه‌گو گومز با شوتی از راه دور گل نخست را زد؛ ضربه‌ای که ارزش گل مورد انتظارش فقط ۰٫۰۳ بود. هشت دقیقه بعد، ایگور تیاگو به‌خاطر بالا آوردن دست به سمت صورت چه‌ما آندرس اخراج شد. شاید تصمیم سخت‌گیرانه به نظر برسد، اما مارکوتی یادآوری می‌کند بازیکنی که دستش را به‌سوی صورت حریف می‌برد، خطر اخراج را می‌پذیرد.
برایتون در آمار گل‌های زده، کلین‌شیت، توپ‌گیری در یک‌سوم هجومی حریف، گل‌های ضربات ایستگاهی و تفاضل گل صدرنشین بود. این تیم در کمترین گل خورده، گل‌های مورد انتظار و موقعیت‌های بزرگ ساخته‌شده هم رتبه دوم را داشت. با وجود آنکه باشگاه‌های بزرگ‌تر بازیکنان و اعضای کادر برایتون را جذب کرده‌اند، این تیم در پنجره تابستانی از نقل‌وانتقالات سود کرد و مربی ۳۳ساله‌اش که پیش‌تر در بالاترین سطح فوتبال کار نکرده بود، تیم را به رتبه دوم لیگ برتر رساند.
۸. پیروزی پاری‌سن‌ژرمن و تعقیب پاری اف‌سی
پاری‌سن‌ژرمن با برد خانگی ۱-۰ برابر تروا به یازدهمین برد پیاپی‌اش در لیگ فرانسه رسید. بااین‌حال، مارکوتی به فهرست بلند مصدومان تیم اشاره می‌کند: خویچا کواراتسخیلیا تا پایان فصل بیرون بود و عثمان دمبله، مارکینیوش، نونو مندس و مگنس آکلیوش هم غایب بودند. اشرف حکیمی نیز استراحت کرده بود؛ تصمیمی که نویسنده پیش از وقفه بازی‌های ملی عجیب می‌داند.
پاری اف‌سیِ لیام روزنیور هم با پیروزی مقابل اوسر، سه امتیاز با صدر فاصله داشت. دو تیم قرار بود ۱۲ دسامبر به مصاف هم بروند؛ سال این تاریخ مشخص نشده است. پاری اف‌سی فصل قبل دو بازی از سه دیدار برابر تیم لوئیس انریکه را برد و نداشتن بازی‌های اروپایی هم به این تیم فرصت استراحت بیشتر می‌دهد.
۷. لیورپول نباید با یک برد از خود بی‌خود شود
برد خارج از خانه لیورپول برابر کریستال پالاس پس از دو شکست پیاپی اهمیت داشت، اما بازی آسانی نبود. چند مهار مهم آلیسون مانع شد تیم حریف به گل‌های بیشتری برسد. الکسیس مک‌آلیستر در زمان مناسب گل زد و فلوریان ویرتز هم نشانه‌هایی از حضور مؤثرتر نشان داد؛ این‌ها برای عبور از کریستال پالاس کافی بود.
مارکوتی لیورپول را تیمی در حال شکل‌گیری می‌داند که پیشرفتش کند است؛ هم به‌خاطر ناهماهنگی قطعات و هم مصدومیت‌ها. او ترکیب دومینیک سوبوسلای و مک‌آلیستر را راه‌حلی بلندمدت نمی‌داند و از بازی‌دادن رونالد آرائوخو در دفاع راست، با وجود عملکرد خوبش، مطمئن نیست. پرسش‌هایی هم درباره ویرتز و الکساندر ایساک باقی است، هرچند هر دو گل زدند. ویرجیل فن‌دایک ۳۵ساله هم قراردادی رو به پایان دارد.
۶. دورتموند با میانه میدانش به بایرن رسید
بوروسیا دورتموند بدون سرهو گیراسی، اس‌وی الورسبرگ را در خانه ۲-۱ برد و فلیکس نمچا دو گل زد. جویی فیرمن بار دیگر توان بازی‌سازی‌اش را نشان داد و جوب بلینگام هم انرژی و پیش‌برندگی آورد. دورتموند در نیمه دوم عقب نشست و لرزش‌های پایانی‌اش ادامه داشت، اما پیش از آن فرصت داشت گل‌های بیشتری بزند.
دورتموند در صدر بوندس‌لیگا با بایرن مونیخ هم‌امتیاز بود و در تمام فصل فقط یک‌بار باخته بود؛ آن شکست خارج از خانه برابر بودو/گلیمت در لیگ قهرمانان اروپا رقم خورد. بخشی از هواداران از تعویض‌های دفاعی نیکو کواچ پس از پیش‌افتادن تیم انتقاد کردند. مارکوتی هم با عقب‌نشینی زودهنگام تیم‌ها موافق نیست، اما با توجه به مشکلات تاریخی دورتموند در دفاع، این بار کواچ را مقصر نمی‌داند.
۵. برد آرسنال، اما نمایش همچنان کم‌فروغ
آرسنال با پیروزی برابر هال سیتی فاصله‌اش را در صدر جدول از سه به پنج امتیاز رساند، اما نمایش تیم قانع‌کننده نبود. توپچی‌ها در حدود ۷۰ دقیقه نخست، با وجود میزبانی و ترکیبی تقریباً کامل، فقط ۰٫۵۰ گل مورد انتظار ساختند؛ بیشتر موقعیت‌ها هم از شوت‌های کم‌احتمال به دست آمد.
مارکوتی این عملکرد را محکوم نمی‌کند، اما آن را نشانه‌ای دیگر می‌داند که سبک هجومی‌تر مورد نظر میکل آرتتا فقط گاهی دیده می‌شود و عادت‌های فصل قبل همچنان پابرجاست. آرسنال فصل قبل ۶۱ بار در آفساید قرار گرفت و بر اساس روند فصل جاری در مسیر رسیدن به ۱۳۳ مورد بود؛ آماری که شاید در مراحل پایانی لیگ قهرمانان اهمیت پیدا کند.
نویسنده همچنین به صحنه‌ای اعتراض دارد که نوبل مندی پیراهن کای هاورتس را کشید، اما چون مهاجم آلمانی در موقعیت آفساید بود، آرسنال پنالتی نگرفت. از نگاه او، توضیح داوری بی‌دلیل پیچیده بود و کشیدن پیراهن در محوطه جریمه باید خطا و پنالتی باشد، چه بازیکن در آفساید باشد و چه نباشد.
۴. بایرن هنوز آماده نیست؛ بازگشت کمپانی ضروری است
بایرن مونیخ با ۶۹ درصد مالکیت توپ و پنج موقعیت بزرگ ازدست‌رفته، بازی را ۲-۱ برد؛ حریف در این بخش از مطلب نام برده نشده است. هری کین دو پاس گل داد و فصل قبل در تمام رقابت‌ها ۶۱ گل زده بود. بااین‌حال، از نگاه مارکوتی بایرن کمتر از موقعیت‌هایی که می‌سازد بهره می‌برد و در دفاع هم بی‌دلیل دردسر درست می‌کند.
مصدومیت مانوئل نویر یعنی یوناس اوربیگ فرصت بیشتری برای بازی خواهد داشت؛ حضوری که شاید به ثبات تیم کمک کند. لوئیس دیاز، سرژ گنابری، اسماعیل صیباری و جمال موسیالا هم غایب بودند. مارکوتی بازگشت وینسنت کمپانی پس از وقفه بازی‌های ملی را اتفاقی بسیار مهم می‌داند و می‌گوید آرون دنکس و رنه ماریچ، با وجود توانایی‌هایشان، هنوز به کاریزما، هوش هیجانی و قضاوت کمپانی نمی‌رسند.
۳. تصمیم داوری درباره بوگل، از نگاه نویسنده بی‌معنا بود
تاتنهام در زمین لیدز یونایتد ۱-۰ باخت. مارکوتی دلیل اصلی شکست را نیمه دوم ضعیف، برتری تلاش و بازی حریف، تعویض سه‌گانه روبرتو دزربی پس از حدود یک ساعت و دفاع بد آرچی گری و میکی فن ده فن در صحنه گل نوآ اوکافور می‌داند. بااین‌حال، مصدوم‌شدن متیس تل پس از برخورد با جی‌دن بوگل هم به تیم لطمه زد.
تاتنهام برای توضیح درباره اخراج‌نشدن بوگل به پرو رف نامه نوشت. تونی هرینگتون، کمک‌داور ویدیویی، در فایل صوتی منتشرشده از سوی لیگ برتر توضیح داد چرا جان بروکس را برای بازبینی صحنه فرا نخواند:
او داشت وارد تکل می‌شد؛ سرعت کافی نداشت؛ بی‌احتیاطانه بود، اما خطرناک نبود.
مارکوتی با این ارزیابی مخالف است. تل آسیب دید و چند دقیقه بعد، در دقیقه ۴۳، زمین را ترک کرد. نویسنده می‌گوید حتی اگر برخورد عمدی نبوده، فرودآمدن وزن حدود ۱۵۰ پوندی بوگل روی تاندون آشیلِ بدون محافظ تل خطرناک بود؛ تصمیم‌های داوری هم در چنین صحنه‌هایی یکدست نیستند.
۲. شکست چلسی، محدودیت‌های همیشگی را آشکار کرد
ساندرلند چلسی را شکست داد و مارکوتی معتقد است با وجود اعلام پنالتی‌ای که تنها گل بازی را به همراه داشت، تیم مهمان شایسته سه امتیاز بود. او می‌گوید تماس لیوی کولویل با برایان بروبی حداقلی بود و بروبی هم پیراهن مدافع را گرفته بود. ساندرلند در پنجشنبه‌شب هم بازی کرده بود، اما از چلسی بهتر ظاهر شد.
مشکلات همیشگی چلسی دوباره دیده شد: کول پالمر در شرایط خوبی نیست و پدرو نیتو برای بازی در نوک حمله مناسب نیست. مالکیت توپ تیم بی‌اثر بود و اوضاع پس از انتقال مویسس کایسدو به خط دفاعی بدتر شد. چلسی برای مهار بروبی آماده نبود؛ مهاجمی که در این بازی مثل ترکیبی از رونالدوی برزیلی، گالاکتوس و هالک به نظر می‌رسید.
مارکوتی از ژابی آلونسو و خط دفاع انتظار بیشتری دارد. غیبت جاش آچیمپونگ و ماکسنس لاکروا باعث شد کایسدو برای کمک به کولویل به عقب برود، چون آرون آنسلمینو تنها مدافع حاضر روی نیمکت بود. از نظر نویسنده، این تصمیم و مشکلات دیگر به ساختار نامناسب ترکیب چلسی، با وجود جذب گسترده بازیکن و حضور چهار مدیر ورزشی، اشاره دارد.
۱. چند دقیقه شادی و سپس فروپاشی رؤیای روزاریو سنترال
کارلو آنچلوتی جمله‌ای دارد که مارکوتی هنگام تماشای پایان فصل ۲۰۲۶ لیگ آرژانتین به یادش افتاد:
فوتبال مهم‌ترینِ چیزهای کم‌اهمیت زندگی است.
روزاریو سنترال که آنخل دی‌ماریا برای آخرین حضورش به آن برگشته بود، یک امتیاز از بوکا جونیورز عقب بود و برای قهرمانی باید استودیانتس را می‌برد و امیدوار می‌ماند بوکا مساوی کند یا ببازد. روزاریو سنترال بازی‌اش را ۲-۰ برد و منتظر خبر از لا بومبونرا ماند؛ جایی که بازی بوکا تا وقت‌های تلف‌شده ۰-۰ بود.
در دقیقه ششم وقت‌های تلف‌شده، انِر والنسیا برای بوکا گل زد. بازیکنان روزاریو سنترال در زمین اشک می‌ریختند و هواداران برای تلاش تیم‌شان ایستاده تشویق می‌کردند. سپس شایعه‌ای پیچید که گل مردود شده، سوت پایان به صدا درآمده و بوکا مساوی کرده است. شادی جای اندوه را گرفت و بعضی هواداران برای جشن قهرمانی وارد زمین شدند.
اما گل والنسیا مردود نشده بود و بوکا بازی را برده بود. جشن قهرمانیِ خیالی فقط چند دقیقه دوام آورد و با رسیدن خبر واقعی فروپاشید؛ هواداران مات‌ومبهوت ماندند. مارکوتی می‌نویسد هیچ توصیفی حق این تلخی را ادا نمی‌کند.