مطالعه‌ای جدید نشان داده است که داشتن عضلات شکمیِ ورزیده، لزوماً به معنای مصونیت در برابر کمردرد (درد ناحیه پایین کمر) نیست.

باشگاه خبرنگاران جوان؛ جواد فراهانی - پژوهشگران دریافتند افرادی که توده عضلانی شکمی بیشتری دارند — که این میزان از طریق اسکن‌های سی‌تی‌اسکن (CT scan) اندازه‌گیری شده است — به همان اندازه در معرض خطر ابتلا به کمردرد هستند که افراد دارای توده عضلانی کمتر.

بر اساس این مطالعه که در نشریه PLOS Digital Health منتشر شده، ضعف عضلات شکم لزوماً علت مستقیم کمردرد نیست؛ این یافته حاکی از آن است که تقویت این عضلات به تنهایی ممکن است راهکار درمانی کافی نباشد.

تیمی از دانشگاه استنفورد با استفاده از یک مدل هوش مصنوعی، بیش از ۳۳ هزار اسکن سی‌تی‌اسکن شکمی مربوط به ۲۳،۵۰۸ بیمار را مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند.

محققان با بررسی سوابق پزشکی، ۲،۶۲۲ فرد مبتلا به کمردرد را شناسایی کرده و آنها را با یک گروه شاهد متشکل از ۲،۵۷۷ نفر — که از نظر سن، جنسیت و شاخص توده بدنی (BMI) با گروه اول همسان‌سازی شده بودند — مقایسه کردند؛ افرادی که دچار چنین دردی نبودند.

برخلاف انتظارات، نتایج نشان داد که تفاوت معناداری در توزیع عضلات یا چربی‌های شکمی میان این دو گروه وجود ندارد.

با این حال، این مطالعه خاطرنشان می‌کند که به طور میانگین، افراد مبتلا به کمردرد نسبتِ عضله به چربیِ کمتری در ناحیه شکم داشته‌اند.

کاترین ماروسیتس، از پژوهشگران این مطالعه، توضیح داد که اگرچه این یافته اهمیت عضلات را نفی نمی‌کند، اما تأکید دارد که کمردرد عارضه‌ای پیچیده است؛ هرگونه تفاوت عضلانیِ دخیل در این مسئله، ممکن است به جای اینکه کلی و سراسری باشد، محدود به نواحی خاصی باشد.

پژوهشگران اشاره می‌کنند که کمردرد یکی از شایع‌ترین و ناتوان‌کننده‌ترین مشکلات سلامتی است که تقریباً دو‌سوم بزرگسالان در مقطعی از زندگی خود آن را تجربه می‌کنند. علاوه بر این، در ۹۰ درصد موارد، علت مشخصی — نظیر آسیب‌دیدگی، شکستگی یا عفونت — برای درد وجود ندارد که همین امر درمان آن را دشوارتر می‌سازد.

اگرچه تمرینات تقویت‌کننده عضلات مرکزی بدن (Core) برای چنین مواردی بسیار توصیه می‌شوند، اما مطالعه جدید نشان می‌دهد که «کنترل حرکتی» و «ترکیب بدنی» (نسبت عضله به چربی) ممکن است از صرفِ حجم و اندازه عضلات، اهمیت بیشتری داشته باشند.

منبع: ساینس‌آلرت