کیبوردهای مکانیکی معمولاً به کاربران اجازه می‌دهند سوئیچ‌ها و کلیدهای خود را تغییر دهند، اما شکل کلی و چیدمان آن‌ها از ابتدا مشخص شده است. پروژه متن‌باز Keybytes قصد دارد این محدودیت را کنار بزند و به کاربران اجازه دهد کیبورد دلخواه خود را از کلیدهای جداگانه بسازند؛ کلیدهایی که با آهنربا به هم متصل
کیبوردهای مکانیکی معمولاً به کاربران اجازه می‌دهند سوئیچ‌ها و کلیدهای خود را تغییر دهند، اما شکل کلی و چیدمان آن‌ها از ابتدا مشخص شده است.
پروژه متن‌باز Keybytes قصد دارد این محدودیت را کنار بزند و به کاربران اجازه دهد کیبورد دلخواه خود را از کلیدهای جداگانه بسازند؛ کلیدهایی که با آهنربا به هم متصل می‌شوند و هرکدام مدار و پردازنده مخصوص خود را دارند.
این پروژه را نیتن آلزپاف، دانشجوی سال اول رشته مهندسی هوافضا در دانشگاه MIT، طراحی کرده است؛ ایده اصلی او از اینجا شکل گرفت که نمی‌توانست کیبوردی با چیدمان دلخواه خود، مثلاً به شکل دایره یا مثلث، پیدا کند. به همین دلیل تصمیم گرفت راهکاری بسازد که در آن کاربران برای تغییر شکل کیبوردشان نیازی به تعویض کل برد اصلی نداشته باشند.
هر کلید یک مدار و پردازنده مستقل دارد
سیستم Keybytes از دو نوع ماژول تشکیل شده است: Keybit و Keyword. ماژول Keybit همان کلید اصلی کیبورد محسوب می‌شود و یک سوئیچ مکانیکی Cherry MX به همراه تراشه CH32V003 مبتنی بر معماری RISC-V دارد؛ این تراشه کوچک به هر کلید اجازه می‌دهد به‌صورت مستقل فعالیت کند و اطلاعات را با سایر بخش‌های کیبورد به اشتراک بگذارد.
هر Keybit ابعادی معادل ۱۹.۰۵ در ۱۹.۰۵ میلی‌متر دارد و به لطف آهنرباهای تعبیه‌شده در قاب، می‌توان آن را از هر جهت به ماژول‌های سازگار متصل کرد. پین‌های فنری کوچکی به نام Pogo Pin نیز در چهار طرف هر ماژول قرار گرفته‌اند تا برق و اطلاعات از طریق اتصالات مجاور منتقل شوند.
در مقابل، Keyword نقش مرکز کنترل کیبورد را بر عهده دارد؛ این ماژول با وجود استفاده از دو برد مدار چاپی روی هم، همان فضای یک کلید استاندارد را اشغال می‌کند. تراشه STM32WB55 ارتباط بلوتوث و مدیریت بخش اصلی سیستم را بر عهده دارد و حافظه فلش ۲ مگابایتی آن نیز برای نگهداری میان‌افزار کلیدها در نظر گرفته شده است. در کنار این قطعات، درگاه USB-C و مدار شارژ باتری نیز در ساختار Keyword قرار دارند.
چیدمان دلخواه، بدون نیاز به ساخت برد جدید
مهم‌ترین ویژگی Keybytes این است که کاربران برای تغییر شکل کیبورد خود مجبور نیستند برد مدار چاپی جدیدی طراحی کنند؛ کافی است ماژول‌های Keybit را جدا کرده و در موقعیت دیگری کنار هم قرار دهند. در نتیجه، می‌توان کیبوردی با چیدمان‌های غیرمعمول ساخت یا تعداد کلیدها را متناسب با نیاز افزایش داد.
برای مثال، کاربر می‌تواند ابتدا تنها یک کلید میان‌بر بسازد و بعداً با اضافه کردن ماژول‌های بیشتر، آن را به یک کیبورد کامل یا صفحه‌کلید عددی تبدیل کند. از نظر تئوری، این ساختار محدود به چیدمان‌های مستطیلی نیست و امکان طراحی شکل‌های متنوع را فراهم می‌کند.
البته پروژه هنوز در مراحل ابتدایی قرار دارد. نمونه فعلی تنها دو ماژول Keybit متصل به مرکز کنترل را نشان می‌دهد و چیدمان‌های پیچیده‌تر هنوز به نمایش گذاشته نشده‌اند. همچنین، کلیدها در وضعیت فعلی نورپردازی مستقل ندارند و برای ساخت هر ماژول باید قطعات الکترونیکی و قاب مخصوص آن تهیه شود.
هزینه بالا، مانع اصلی گسترش پروژه
با وجود جذابیت ایده، ساخت یک کیبورد کامل با این روش چندان ارزان تمام نمی‌شود؛ آلزپاف تخمین زده است که ساخت یک کیبورد در اندازه استاندارد، با حدود ۱۱۰ کلید و دو ماژول Keyword، تقریباً ۹۰۰ دلار هزینه خواهد داشت. بخش قابل‌توجهی از این مبلغ به قطعات اتصال و مونتاژ بردها مربوط می‌شود؛ بنابراین، ساخت دستی و لحیم‌کاری قطعات می‌تواند هزینه نهایی را کاهش دهد.
هدف پروژه صرفاً عرضه یک کیبورد آماده برای استفاده روزمره نیست؛ تمام فایل‌های طراحی مدار، شماتیک‌ها، فایل‌های قاب سه‌بعدی و سایر ملزومات ساخت، در مخزن عمومی پروژه منتشر شده‌اند و با مجوز MIT در اختیار علاقه‌مندان قرار دارند. این مجوز به توسعه‌دهندگان اجازه می‌دهد طرح را بررسی کنند، تغییر دهند و نسخه‌های اختصاصی خود را بسازند.
آلزپاف همچنین به فکر توسعه ماژول‌های جدید، از جمله کلیدی مجهز به حسگر اثر انگشت، است و احتمال عرضه تجاری این پروژه را در آینده رد نکرده است. با وجود این، هنوز زمان مشخصی برای عرضه محصول یا قیمت ماژول‌های آماده اعلام نشده است.
هزینه و پیچیدگی فنی Keybytes فعلاً استفاده گسترده آن را دشوار کرده است، اما این ایده می‌تواند برای علاقه‌مندان به کیبوردهای سفارشی و توسعه سخت‌افزار جذاب باشد.