هیچکس نمی دانست عادل و رضا در مراسم عزاداری حضرت زهرا (س) حاجت دل های گنجشکی شان را می گیرند و بعد از سال ها دوری و دلتنگی ،به آغوش خانواده های شان بر می گردند. عادل و رضا دچار اختلالات ذهنی هستند و از وقتی از خانواده های شان دور افتادند،در آسایشگاه معلولین قم به سر می‌بردند.
همشهری آنلاین -رابعه تیموری: کاربران فضای مجازی پیش از این مینا حیدری و صفحه مجازی اش را با تصاویری که از ازدواج و زندگی مشترک برادرش به اشتراک می‌گذاشت، می‌شناختند اما از دو سه روز پیش انتشار ویدئویی در این صفحه اینستاگرامش باعث رسیدن دو جوان گمشده دچار اختلال ذهنی به خانواده‌های‌شان شده است. حیدری خواهر امیر، جوان سندرم داون قمی است که با دختری که او هم با مشکلات طیف سندرم داون دست‌وپنجه نرم می‌کرد، تشکیل خانواده داد، ولی از ٣ ماه پیش که فوت ناگهانی امیر باعث غصه‌دار شدن خواهر بلاگرش شده، او سعی می‌کند با رفت‌وآمد به آسایشگاه‌ها و مراکز نگهداری کسانی که مانند امیر با اختلالات ذهنی و روانی زندگی‌شان را می‌گذرانند، دلتنگی خواهرانه‌اش را تسکین دهد. به واسطه همین حضور، اتفاقی خوش برای 2 خانواده ایرانی رقم خورد و باعث شد که ٢ جوان دارای اختلال ذهنی به نام عادل طاهری و رضا تیموری که سال‌ها پیش گم شده بودند، به آغوش خانواده‌های‌شان باز گردند و انتشار تصاویر این وصال‌های شیرین حال کاربران فضای مجازی را خوب کند.
یک عزاداری متفاوت
مینا حیدری هر وقت به آسایشگاه انوار آفتاب سر می‌زد، عادل را مقابل در ورودی آن می‌دید که از رهگذران می‌خواهد تلفن همراه‌شان را به او امانت بدهند تا با مادرش تماس بگیرد، اما هیچ‌وقت فکر نمی‌کرد رفت‌وآمد او به آسایشگاه باعث رسیدن عادل به خانواده اش شود. خانم بلاگر تعریف می‌کند: «چون من با آسایشگاه انوار آفتاب ارتباط نزدیکی د اشتم، در مراسم‌های مختلف آنها شرکت می‌کردم. چند روز پیش هم که به مناسبت ایام فاطمیه مراسم عزاداری برگزار کرده بودند، به آن جا رفتم تا با دیدن عزاداری عادل و دیگر مددجویان آسایشگاه دلتنگی‌ام برای برادرم کمتر شود.» عزاداری باصفای مددجویان آسایشگاه به دل خانم بلاگر می‌نشیند و تصمیم می‌گیرد تصاویر این عزاداری را در صفحه اینستاگرامی خود منتشر کند: «یکی- دو ساعت بعد از این که ویدئوی عزاداری را در صفحه‌ام قرار دادم، ادمین پیجم با من تماس گرفت و گفت خانواده یکی از مددجویان آسایشگاه که دچار اختلالات ذهنی و مشکلات تکلم است، تصویر فرزند گمشده خود را در این ویدئو دیده‌اند و چون ساکن یکی از روستاهای ساری هستند، از شما می‌خواهند به آسایشگاه بروید تا با فرزندشان تماس تصویری بگیرند و از درست بودن این موضوع اطمینان پیدا کنند.»
گمشده دیگری هم پیدا شد
خانم بلاگر همان موقع شال و کلاه می‌کند و به آسایشگاه می‌رود: «ساعت ٨ شب بود که به آسایشگاه رفتم. آن جا متوجه شدم گمشده آنها عادل است که سال‌ها در حسرت شنیدن صدای مادرش بود.» با آن که از ١٨ سال پیش که عادل گم شد، هیچکس به جز چند جمله دست‌وپاشکسته از او چیزی نشنیده بود، آن شب به‌محض دیدن خانواده اش در قاب تلفن همراه خانم بلاگر آنها را می‌شناسد و درحالی‌که چشم‌های معصومش از شادی و هیجان سرشار بود، با لهجه مازندرانی با آنها صحبت می‌کند. خانواده عادل همان شب راهی تهران شدند و مادر و ٣ برادر عادل بعد از ١٨ سال دوری او را در آن جا می‌بینند: «همان روز دیدار عادل و خانواده اش، خانواده مددجوی دیگری هم با ما تماس گرفتند و گفتند پسر گمشده آنها هم در میان مدجویان آسایشگاه بوده است.» رضا تیموری گمشده دیگری بوده که آن روز به خانواده اش می‌رسد: «رضا اهل کرج بود و از ٤ سال پیش که بی‌خبراز خانه بیرون آمده بود، خانواده اش از او بی‌خبر بودند.»
١٨ سال جستجوی بی‌ثمر
فرشاد سومین فرزند خانواده طاهری و برادر عادل است که از لحظه گم شدن برادرش پا به پای پدر و برادرانش همه شهرهای ایران را برای پیدا کردن او زیر پا گذاشته است. او درباره گم شدن عادل به همشهری می‌گوید: «برادرم روز بیست و سوم آبان سال ١٣٨٨ گم شد. آن زمان یکی از برادرانم که عادل خیلی به او وابسته بود، در تهران زندگی می‌کرد و او بدون اطلاع ما صبح از خانه بیرون می‌زند و با خودروهای مسیر تهران- ساری خودش را به تهران می‌رساند. او بعد از چند روز سرگردانی در تهران از قم سردرمی آورد و چون کلانتری نمی‌تواند از او نام و نشانی پیدا کمند او را با اسم حمید ایوبی به آسایشگاه انوار آفتاب می‌سپارند.» انتخاب نام مستعار برای عادل باعث می‌شود جستجوهای خانواده اش بی‌ثمر بماند و آنها از پیدا کردن او ناامید شوند: «در حالی که هنوز چشم خانواده‌ام به در بود تا شاید خبری از عادل برسد، دو سه روز پیش یکی از آشنایان‌مان با ما تماس گرفت و خبر داد که در ویدئوی عزاداری‌ای که در فضای مجازی دیده، جوانی وجود دارد که شبیه برادر گمشده ما است.» با آن که برای عادل آسان نبود که از مددجویان و کارکنان آسایشگاه که ١٨ سال جای خالی خانواده اش را برای او پر کرده بودند، دل بکند، اما دیروز شنبه از جمع آنها جدا شد و به جمع خانواده اش بازگشت.