۲۵ فیلم برتر مایکل کین؛ مروری بر کارنامه یکی از چهره‌های ماندگار سینما

با ۲۵ فیلم برتر مایکل کین آشنا شوید؛ از آثار کلاسیکی مانند «الفی» و «کارآگاه» تا فیلم‌های ماندگاری چون «شوالیه تاریکی» و «میان‌ستاره‌ای».

مایکل کین از آن بازیگرانی است که دوام و ماندگاری حرفه سینمایی‌شان به‌راستی تحسین‌برانگیز است. او از اواسط دهه ۱۹۶۰ به شهرت رسید و در دهه‌های بعد نیز با حضوری پیوسته در سینما، جایگاه خود را به‌عنوان یکی از چهره‌های شناخته‌شده و محبوب چندین نسل از تماشاگران تثبیت کرد. کارنامه او ویژگی کم‌نظیری هم دارد: کین در پنج دهه متفاوت نامزد دریافت جایزه اسکار شده است. اگرچه در سال ۲۰۲۱ گزارش‌هایی منتشر شد مبنی بر اینکه او قصد دارد از بازیگری کناره‌گیری کند، اما خودش بعدها این گفته را پس گرفت. بنابراین، هنوز هم می‌توان امیدوار بود که آخرین حضور او روی پرده سینما را ندیده باشیم.

با بیش از صد فیلم بلند در کارنامه مایکل کین، انتخاب بهترین آثار او کار ساده‌ای نیست. هر فهرستی که قرار باشد تنها تعدادی از فیلم‌های این بازیگر را در بر بگیرد، ناگزیر برخی آثار قابل‌توجهش را کنار می‌گذارد. فهرست پیش رو مجموعه‌ای از بهترین فیلم‌های کین را معرفی می‌کند؛ آثاری که هم از نظر کیفیت کلی سینمایی ارزشمندند و هم توانایی‌های بازیگری او را به بهترین شکل به نمایش می‌گذارند. این فیلم‌ها همچنین نشان می‌دهند که کین چگونه توانسته در ژانرهای مختلف بدرخشد و چرا نامش در شمار بزرگ‌ترین بازیگران تاریخ سینما قرار می‌گیرد.

۲۵. آخرین دره (The Last Valley)

• سال اکران: ۱۹۷۱
• کارگردان: جیمز کلیول
• بازیگران: مایکل کین، عمر شریف، فلوریندا بولکن، نایجل داونپورت، پر اسکارشون، آرتور اوکانل، برایان بلسد، مایکل گاتارد
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۷ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۷۷ از ۱۰۰

«آخرین دره» فیلمی بی‌نقص نیست، اما به‌طرز عجیبی نادیده گرفته شده است. این فیلم در زمان اکران شکست تجاری قابل‌توجهی خورد و حتی امروز هم چندان شناخته‌شده نیست. داستان آن در جریان جنگ سی‌ساله اروپا در قرن هفدهم می‌گذرد؛ دوره‌ای پرآشوب که ظاهرا هیچ‌وقت نتوانسته توجه گسترده مخاطبان سینما را به این اثر جلب کند.

با وجود همه ضعف‌هایی که در روایت فیلم دیده می‌شود، «آخرین دره» از نظر بصری اثری چشمگیر است. فیلم‌برداری زیبا و فضاسازی دقیق آن، تماشاگر را به دل جهانی خشن و گرفتار جنگ می‌برد. موسیقی متن جان بری نیز یکی از نقاط قوت اصلی فیلم است و به فضای حماسی و در عین حال تلخ آن عمق بیشتری می‌بخشد.

مایکل کین هم با تمام توان در نقش خود ظاهر می‌شود، هرچند لهجه‌ای که برای این فیلم انتخاب کرده، دست‌کم جاه‌طلبانه است و گاهی باورپذیری شخصیتش را زیر سوال می‌برد. عمر شریف نیز در کنار او بازی درخشانی ارائه می‌دهد. نتیجه، فیلمی است که با وجود ناهماهنگی‌هایی در روایت، تماشایش تجربه‌ای ارزشمند به شمار می‌رود؛ اثری که با گذشت بیش از نیم قرن، هنوز آن‌طور که باید، در میان علاقه‌مندان سینما شناخته نشده است.

۲۴. پرونده ایپکرس (The Ipcress File)

• سال اکران: ۱۹۶۵
• کارگردان: سیدنی جی. فیوری
• بازیگران: مایکل کین، یانگ گرین، گوردون جکسون، گای دولمن، سو لوید
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۷.۱ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۹۷ از ۱۰۰

نسخه اصلی «پرونده ایپکرس» که در سال ۱۹۶۵ ساخته شد، یکی از نخستین نقش‌های اصلی مایکل کین را در بر می‌گیرد. این فیلم بعدها در سال ۲۰۲۲ دستمایه ساخت یک مجموعه تلویزیونی شد، اما اقتباس جدیدتر نباید باعث شود که اهمیت نسخه سینمایی اصلی را نادیده بگیریم.

کین در این فیلم نقش جاسوسی را بازی می‌کند که درگیر پرونده‌ای پیچیده درباره دانشمندان، آدم‌ربایی و شست‌وشوی مغزی می‌شود. با پیشرفت داستان، مشخص می‌شود که ماجرا بسیار پیچیده‌تر از چیزی است که در ابتدا به نظر می‌رسد و شخصیت اصلی نیز تقریبا همیشه با موقعیتی روبه‌روست که کنترل چندانی بر آن ندارد.

«پرونده ایپکرس» از آن فیلم‌های جاسوسی و معمایی است که فضایی آکنده از بدگمانی و اضطراب دارند. روایت پیچیده اثر ممکن است گاهی تماشاگر را سردرگم کند، اما این سردرگمی تا حد زیادی آگاهانه است. فیلم می‌خواهد مخاطب را نیز مانند قهرمان داستان در موقعیتی قرار دهد که نتواند به‌سادگی از حقیقت سر دربیاورد یا بفهمد چه کسی را باید باور کند.

با وجود این پیچیدگی‌ها، ریتم فیلم کنترل‌شده باقی می‌ماند و داستان همچنان جذابیت خود را حفظ می‌کند. «پرونده ایپکرس» نمونه‌ای از سینمای جاسوسی است که به‌جای تکیه بر قهرمانی‌های پرزرق‌وبرق، از فضای مشکوک و روایت چندلایه برای ایجاد تعلیق استفاده می‌کند؛ رویکردی که آن را از بسیاری از آثار مشابه متمایز می‌سازد.

۲۳. لات‌های کثیف فاسد (Dirty Rotten Scoundrels)

• سال اکران: ۱۹۸۸
• کارگردان: فرانک اوز
• بازیگران: مایکل کین، استیو مارتین، گلن هدلی، باربارا هریس، ایان مک‌دیارمید
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۷.۴ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۸۹ از ۱۰۰

در «لات‌های کثیف فاسد»، مایکل کین در کنار استیو مارتین نقش دو کلاهبردار را بازی می‌کنند که هرکدام می‌خواهد دیگری را از میدان به در کند. ماجرا زمانی شکل جدی‌تری به خود می‌گیرد که این دو تصمیم می‌گیرند برای فریب دادن یک وارث ثروتمند با یکدیگر رقابت کنند. هدف هرکدام این است که پیش از رقیبش، مبلغ ۵۰ هزار دلار از این زن به دست بیاورد.

با توجه به موضوع فیلم، انتظار می‌رود با اثری در ژانر کمدی جنایی روبه‌رو باشیم؛ اما «لات‌های کثیف فاسد» بیش از آنکه بر خشونت یا فضای تیره آثار جنایی تکیه کند، از موقعیت‌های خنده‌دار و بازی‌های روانی شخصیت‌ها بهره می‌گیرد. رقابت دو کلاهبردار، بستر مناسبی برای شکل‌گیری مجموعه‌ای از موقعیت‌های کمیک شکل می‌دهد و فیلم نیز به‌خوبی از این ظرفیت استفاده می‌کند.

با این حال، مهم‌ترین عامل موفقیت فیلم، هماهنگی مایکل کین و استیو مارتین است. هر دو بازیگر از کاریزمای خاص خود بهره می‌برند و تضاد میان شیوه بازی و شخصیت‌پردازی آن‌ها، موقعیت‌های خنده‌داری به وجود می‌آورد. جذابیت فیلم تا پایان عمدتا از همین رابطه و رقابت میان دو شخصیت سرچشمه می‌گیرد.

«لات‌های کثیف فاسد» شاید اثری نباشد که ژانر کمدی جنایی را از نو تعریف کند، اما به‌عنوان یک سرگرمی خوش‌ساخت و مفرح، کاملا موفق عمل می‌کند. این فیلم همچنین یادآور توانایی کین در اجرای نقش‌های کمدی است؛ استعدادی که گاهی در سایه شهرت او به‌عنوان بازیگری جدی و دراماتیک قرار می‌گیرد.

۲۲. زولو (Zulu)

• سال اکران: ۱۹۶۴
• کارگردان: سی اندفیلد
• بازیگران: استنلی بیکر، مایکل کین، جک هاوکینز، جیمز بوث، یانگ گرین، جو پاول، ریچارد برتون
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۷.۷ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۹۷ از ۱۰۰

اگر قرار باشد تنها یک نقش را به‌عنوان نقطه آغاز شهرت مایکل کین معرفی کنیم، بازی او در نقش ستوان گونویل برومهد در «زولو» انتخاب مناسبی خواهد بود. این فیلم جنگی محصول دهه ۱۹۶۰، بر اساس نبرد واقعی در ریورز دریفت ساخته شده است؛ نبردی که در سال ۱۸۷۹ رخ داد و طی آن حدود ۱۵۰ سرباز بریتانیایی از یک بیمارستان صحرایی در برابر ارتشی متشکل از هزاران جنگجوی زولو دفاع کردند.

در میان گروه پرشمار بازیگران، این مایکل کین است که بیش از دیگران توجه مخاطب را به خود جلب می‌کند. بازی او در این فیلم نشان می‌دهد چرا در سال‌های بعد به یکی از سرشناس‌ترین بازیگران بریتانیا تبدیل شد. کین در نقش افسر بریتانیایی حضوری تاثیرگذار دارد و به‌خوبی میان اقتدار نظامی و ظرافت‌های شخصیتی نقش تعادل برقرار می‌کند.

«زولو» در بازسازی نبرد و نمایش ابعاد نظامی آن عملکردی تماشایی دارد. صحنه‌های نبرد از نظر فنی چشمگیرند و فیلم در خلق مقیاس بزرگ درگیری‌ها موفق عمل می‌کند. با این همه، تماشای آن برای مخاطب امروزی ممکن است بحث‌برانگیز باشد؛ زیرا نیروهای استعمارگر بریتانیا در مرکز روایت قرار دارند و داستان عمدتا از زاویه دید آن‌ها پیش می‌رود.

این مسئله از اهمیت تاریخی فیلم یا جایگاه آن در کارنامه کین کم نمی‌کند، اما یادآوری می‌کند که آثار جنگی گذشته را باید با توجه به زمینه تاریخی و نگاه سیاسی حاکم بر آن‌ها نیز بررسی کرد. «زولو» در عین حال یکی از فیلم‌هایی است که نقش مهمی در معرفی مایکل کین به طیف گسترده‌تری از مخاطبان داشت.

۲۱. آستین پاورز: در عضو طلایی (Austin Powers in Goldmember)

• سال اکران: ۲۰۰۲
• کارگردان: جی روچ
• بازیگران: مایک مایرز، بیانسه، مایکل کین، ورن ترویر، مایکل یورک، ست گرین، رابرت واگنر، میندی استرلینگ
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۶.۳ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۵۲ از ۱۰۰

سه‌گانه «آستین پاورز» که بین سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۲ ساخته شد، با هجو فیلم‌های جاسوسی، نگاه مخاطبان به این ژانر را تغییر داد. این مجموعه با شوخی‌های اغراق‌آمیز و شخصیت‌پردازی‌های نامتعارفش، کلیشه‌های آثار جاسوسی را دستمایه طنز قرار داد و به یکی از مجموعه‌های کمدی شناخته‌شده آن دوره تبدیل شد.

«آستین پاورز: در عضو طلایی» شاید از نظر بسیاری بهترین قسمت این سه‌گانه نباشد، اما حضور مایکل کین در آن یکی از امتیازهای مهم فیلم است. کین نقش پدر شخصیت اصلی را بازی می‌کند و به‌سرعت نشان می‌دهد که توانایی‌اش در کمدی، برخلاف تصور رایج درباره او، چیزی کمتر از مهارتش در نقش‌های جدی نیست.

شاید در نگاه اول، دیدن بازیگری با سابقه کین در چنین کمدی اغراق‌آمیزی عجیب به نظر برسد، اما او به‌خوبی با فضای فیلم هماهنگ است. بازی‌اش به‌اندازه کافی جدی است که شوخی‌های فیلم را تقویت کند و در عین حال، با لحن هجوآمیز اثر هماهنگی دارد. حضور او حتی می‌تواند یکی از بهترین انتخاب‌های گروه بازیگران این قسمت به شمار بیاید.

فیلم در مجموع اثری سرگرم‌کننده است، هرچند گاهی به شوخی‌های سطحی و کودکانه متوسل می‌شود. با این حال، پایان یافتن مجموعه با همین قسمت تصمیم مناسبی به نظر می‌رسد؛ چراکه فرمول فیلم‌های قبلی تا آن زمان تا حدی تکراری شده بود و ادامه دادن آن می‌توانست از جذابیت مجموعه بکاهد.

۲۰. جعبه اشتباهی (The Wrong Box)

• سال اکران: ۱۹۶۶
• کارگردان: برایان فوربز
• بازیگران: جان میلز، رالف ریچاردسون، مایکل کین، پیتر کوک، دادلی مور
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۶.۷ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۸۸ از ۱۰۰

«جعبه اشتباهی» یکی از آن کمدی‌های جنایی کمترشناخته‌شده‌ای است که بیش از این‌ها ارزش دیده‌شدن دارد. این فیلم از بهترین نقش‌های اولیه مایکل کین به شمار می‌رود و با بهره‌گیری از طنزی سیاه و موقعیت‌هایی به‌شدت اغراق‌آمیز، داستانی درباره طمع، ارث و رقابت خانوادگی روایت می‌کند.

ماجرا حول ثروتی می‌گردد که قرار است به یکی از دو برادر سالخورده برسد؛ برادری که بیشتر از دیگری عمر کند. همین شرط ساده، اعضای خانواده را وارد رقابتی عجیب می‌کند. هرکدام از آن‌ها به‌دنبال راهی هستند تا سهمی از این ثروت به دست بیاورند و همین تلاش‌ها، زنجیره‌ای از اتفاقات مضحک و غیرمنتظره را رقم می‌زند.

هرچه فیلم پیش می‌رود، موقعیت‌ها پیچیده‌تر و اتفاقات غیرعادی‌تر می‌شوند. شخصیت‌ها درگیر نقشه‌هایی می‌شوند که یکی پس از دیگری از کنترل خارج می‌شوند و داستان به‌تدریج به سوی پایانی پرهیاهو و آشفته حرکت می‌کند. فیلم در استفاده از طنز سیاه و بازی با انتظارهای تماشاگر موفق است و از همان موقعیت اولیه برای خلق مجموعه‌ای از اتفاقات به‌هم‌پیوسته بهره می‌گیرد.

مایکل کین در یکی از نقش‌های کمدی اولیه خود عملکرد بسیار خوبی دارد. با این حال، جذابیت فیلم تنها به او محدود نمی‌شود. حضور بازیگرانی مانند پیتر سلرز و دادلی مور نیز به کیفیت گروه بازیگران کمک می‌کند و به فیلم هویتی فراتر از یک کمدی معمولی می‌بخشد.

«جعبه اشتباهی» شاید به‌اندازه برخی آثار مشهور کین شناخته‌شده نباشد، اما برای علاقه‌مندان به سینمای کمدی بریتانیا و نقش‌های اولیه این بازیگر، انتخابی ارزشمند است.

۱۹. تله مرگ (Deathtrap)

• سال اکران: ۱۹۸۲
• کارگردان: سیدنی لومت
• بازیگران: مایکل کین، کریستوفر ریو، دیان کنون، هنری جونز، آیرین ورت
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۷ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۷۵ از ۱۰۰

با نگاهی به کارنامه مایکل کین، به‌تدریج روشن می‌شود که او در کمدی‌های جنایی، به‌ویژه آثاری که از پیچش‌های داستانی غیرمنتظره استفاده می‌کنند، مهارت زیادی دارد. «تله مرگ» نیز در همین دسته قرار می‌گیرد. اگرچه این فیلم را نمی‌توان بهترین نقش کمدی جنایی او دانست، اما بی‌شک یکی از آثار قابل‌توجهش در این زمینه است.

کین در این فیلم نقش نمایشنامه‌نویسی را بازی می‌کند که برای به دست آوردن نمایشنامه‌ای نوشته‌شده به دست یک دانشجوی جوان و بااستعداد، حاضر است دست به اقدامات خطرناکی بزند. کریستوفر ریو نقش این دانشجو را ایفا می‌کند و رابطه میان این دو شخصیت، محور اصلی داستان را شکل می‌دهد.

فیلم از همان ابتدا می‌کوشد مسیر روایت را غیرقابل‌پیش‌بینی نگه دارد. هر بار که تماشاگر تصور می‌کند از ماجرا سر درآورده، اتفاقی تازه پیش می‌آید و برداشت او از شخصیت‌ها و انگیزه‌هایشان تغییر می‌کند. همین بازی مداوم با انتظارهای مخاطب، «تله مرگ» را به اثری جذاب برای دوستداران داستان‌های معمایی تبدیل کرده است.

از سوی دیگر، فیلم به‌وضوح ریشه‌های تئاتری خود را حفظ می‌کند. این ویژگی نه‌تنها نقطه‌ضعف آن نیست، بلکه با توجه به اینکه شخصیت‌های اصلی نمایشنامه‌نویس هستند، به اثر حال‌وهوایی چندلایه و کنایه‌آمیز می‌بخشد. فیلم به شکلی ضمنی درباره داستان‌گویی، فریب و رابطه میان واقعیت و نمایش نیز تامل می‌کند.

«تله مرگ» در مجموع اثری سرگرم‌کننده و گاهی بسیار خنده‌دار است که با پیچش‌های پی‌درپی خود، مخاطب را تا پایان درگیر نگه می‌دارد. تماشاگرانی که از فیلم‌هایی با روایت‌های غیرمنتظره لذت می‌برند، به‌احتمال زیاد از تماشای آن راضی خواهند بود.

۱۸. قوانین خانه سایدر (The Cider House Rules)

• سال اکران: ۱۹۹۹
• کارگردان: لاسه هالستروم
• بازیگران: توبی مگوایر، شارلیز ترون، دلروی لیندو، پل راد، مایکل کین، جین الکساندر، کتی بیکر، کیرن کالکین
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۷.۴ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۷۲ از ۱۰۰

مایکل کین برای بازی در «قوانین خانه سایدر» دومین جایزه اسکار خود را دریافت کرد. او در این فیلم نقش پزشکی را ایفا می‌کند که سرپرستی و آموزش هومر، کودکی یتیم، را بر عهده می‌گیرد. هومر با گذشت زمان در مسیر تبدیل شدن به یک پزشک قدم می‌گذارد و رابطه میان او و شخصیت کین، یکی از بخش‌های مهم روایت را تشکیل می‌دهد.

داستان در بازه زمانی گسترده‌ای جریان دارد؛ از دهه ۱۹۲۰ آغاز می‌شود و تا سال‌های پس از جنگ جهانی دوم ادامه پیدا می‌کند. در مرکز روایت، مسیر رشد هومر با بازی توبی مگوایر قرار دارد؛ جوانی که باید در جریان تجربه‌های مختلف زندگی، درباره ارزش‌ها، مسئولیت‌ها و جایگاه خود در جهان تصمیم بگیرد.

«قوانین خانه سایدر» فیلمی آرام و گاه به‌شدت احساساتی است. ریتم کند آن ممکن است برای برخی تماشاگران خسته‌کننده باشد، اما این ویژگی با ماهیت داستان و تمرکز آن بر رشد شخصیت‌ها هماهنگی دارد. فیلم بیشتر از آنکه به دنبال ایجاد تنش‌های پرشتاب باشد، می‌خواهد مخاطب را با تجربه‌های عاطفی شخصیت‌هایش همراه کند.

بازی مایکل کین شاید در نگاه نخست در شمار درخشان‌ترین نقش‌آفرینی‌های او قرار نگیرد، اما همچنان اجرای قابل‌قبولی است. او به شخصیت خود وقار و گرمای لازم را می‌بخشد و رابطه‌اش با هومر باورپذیر است. کین در اینجا با پرهیز از اغراق، به نقشی که در ساختار داستان اهمیت زیادی دارد، عمق می‌بخشد.

دریافت دومین جایزه اسکار بازیگری کین برای این فیلم نیز بی‌دلیل نبود. «قوانین خانه سایدر» با وجود برخی لحظه‌های بیش از حد احساساتی، تاثیر عاطفی خود را بر مخاطب می‌گذارد و نمونه‌ای خوب از توانایی مایکل کین در ایفای نقش‌های مکمل است.

۱۷. مونا لیزا (Mona Lisa)

• سال اکران: ۱۹۸۶
• کارگردان: نیل جوردن
• بازیگران: باب هاسکینز، پائولین ملویل، برایان کلمن، مگی اونیل، مایکل کین
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۷.۳ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۹۸ از ۱۰۰

«مونا لیزا» که در سال ۱۹۸۶ ساخته شد، نباید با تابلوی مشهور لئوناردو داوینچی اشتباه گرفته شود. در این فیلم، باب هاسکینز نقش اصلی را بر عهده دارد و بازی تحسین‌شده‌اش نیز برای او نامزدی جایزه اسکار را به همراه آورد. با این حال، مایکل کین هم در نقش مکمل حضوری چشمگیر دارد و به کیفیت کلی فیلم کمک می‌کند.

داستان درباره مردی است که به‌تازگی از زندان آزاد شده و شغلی پیدا می‌کند که در آن باید یک زن روسپی گران‌قیمت را از مشتری‌ای به مشتری دیگر برساند. این کار به‌تدریج او را وارد دنیایی پیچیده و خطرناک می‌کند؛ دنیایی که در آن روابط انسانی، منافع شخصی و مناسبات قدرت به‌سادگی از یکدیگر قابل تفکیک نیستند.

«مونا لیزا» نمونه‌ای شاخص از سینمای نئو نوآر است؛ ژانری که عناصر فیلم نوآر کلاسیک را با فضای صریح‌تر و نگاه اخلاقی پیچیده‌تر سینمای معاصر ترکیب می‌کند. فیلم از نظر بصری و روایی، حال‌وهوایی تیره دارد و شخصیت‌هایش نیز به‌ندرت در قالب‌های ساده و کاملا قابل‌پیش‌بینی قرار می‌گیرند.

در این جهان، مرز میان درست و غلط مبهم است و شخصیت‌ها اغلب در موقعیت‌هایی قرار می‌گیرند که تصمیم‌گیری درباره آن‌ها آسان نیست. همین ابهام اخلاقی، یکی از ویژگی‌های اصلی فیلم به شمار می‌رود و به آن عمقی فراتر از یک داستان جنایی معمولی می‌بخشد.

همچنین می‌توان «مونا لیزا» را از برخی جهات پیش‌درآمدی بر «بازی گریه» (The Crying Game) محصول سال ۱۹۹۲ دانست. هر دو فیلم را نیل جوردن ساخته است و از نظر فضا، لحن و توجه به پیچیدگی‌های روابط انسانی، شباهت‌هایی میان آن‌ها دیده می‌شود. «مونا لیزا» در نهایت اثری است که هم به‌واسطه بازی باب هاسکینز و هم به دلیل فضای خاص و نگاه تلخش، ارزش تماشا دارد.

۱۶. پلی در دوردست (A Bridge Too Far)

• سال اکران: ۱۹۷۷
• کارگردان: ریچارد اتنبرا
• بازیگران: درک بوگارد، شان کانری، مایکل کین، جین هکمن، لارنس الیویه، جیمز کان، رابرت ردفورد، آنتونی هاپکینز
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۷.۴ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۶۱ از ۱۰۰

یکی از نخستین نکاتی که در مواجهه با «پلی در دوردست» جلب توجه می‌کند، شمار چشمگیر بازیگران مشهور آن است. مایکل کین تنها یکی از اعضای گروه بازیگران این فیلم جنگی درباره جنگ جهانی دوم است؛ گروهی که نام‌هایی چون جیمز کان، شان کانری، الیوت گولد، جین هکمن، آنتونی هاپکینز، لارنس الیویه، رابرت ردفورد و لیو اولمان را نیز در خود جای داده است.

پشت دوربین هم چهره‌های سرشناسی حضور دارند. ریچارد اتنبرو کارگردانی فیلم را بر عهده داشته و ویلیام گلدمن فیلمنامه آن را نوشته است. چنین ترکیبی از عوامل و بازیگران، از همان ابتدا نشان می‌دهد که با یک فیلم جنگی در مقیاسی بزرگ روبه‌رو هستیم؛ اثری که قصد دارد یکی از عملیات‌های مهم نظامی جنگ جهانی دوم را با پرداخت دقیق جزئیات به تصویر بکشد.

داستان فیلم درباره عملیات مارکت گاردن در سال ۱۹۴۴ است؛ طرحی نظامی که هدف آن، هموار کردن مسیر پیشروی نیروهای متفقین به شمال آلمان بود. فیلم با تمرکز بر ابعاد مختلف این عملیات، مجموعه‌ای از شخصیت‌ها و موقعیت‌های نظامی را کنار هم قرار می‌دهد و تصویری گسترده از یکی از تلاش‌های پرهزینه جنگ ارائه می‌کند.

«پلی در دوردست» فیلمی طولانی و از نظر سبک، متعلق به سینمای کلاسیک جنگی است. شاید برخی جنبه‌های آن برای تماشاگر امروزی قدیمی به نظر برسد، اما مقیاس بزرگ تولید، صحنه‌های متنوع و حضور گروهی از بازیگران برجسته، تماشای آن را به تجربه‌ای جذاب تبدیل می‌کند.

مایکل کین نیز در میان این جمع پرستاره، بخشی از تصویری بزرگ‌تر است و فیلم قرار نیست تمام توجه خود را به او معطوف کند. با این حال، حضور او در چنین پروژه‌ای نشان‌دهنده جایگاهی است که در آن دوره در سینمای بریتانیا و هالیوود به دست آورده بود. «پلی در دوردست» برای علاقه‌مندان به فیلم‌های جنگی عظیم و پرستاره، همچنان اثری دیدنی است.

۱۵. در لباسی خیره‌کننده (Dressed to Kill)

• سال اکران: ۱۹۸۰
• کارگردان: برایان دی پالما
• بازیگران: مایکل کین، آنکا دی لورنزو، انجی دیکینسون، نانسی آلن، کیت گوردون
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۷ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۸۴ از ۱۰۰

«در لباسی خیره‌کننده» یکی از تریلرهای قابل‌توجه برایان دی پالما است؛ فیلم‌سازی که آثارش اغلب با تعلیق شدید، روایت‌های پیچیده و صحنه‌هایی شناخته می‌شوند که مخاطب را در موقعیتی ناآرام قرار می‌دهند. در این فیلم، نانسی آلن نقش زنی را بازی می‌کند که درگیر ماجرای قتلی هولناک می‌شود و پس از مشاهده آن، خودش نیز در معرض خطر قرار می‌گیرد.

با پیشرفت داستان، اوضاع هر لحظه پیچیده‌تر می‌شود و فیلم با مجموعه‌ای از چرخش‌های روایی، مسیر ماجرا را تغییر می‌دهد. دی پالما از همان شگردهایی بهره می‌گیرد که در بهترین آثار دلهره‌آورش دیده می‌شود: بازی با اطلاعاتی که در اختیار مخاطب قرار می‌گیرد، ایجاد سوءظن و نگه داشتن تماشاگر در وضعیتی که نتواند به‌راحتی اتفاق بعدی را پیش‌بینی کند.

«در لباسی خیره‌کننده» از آن تریلرهایی است که برای لذت بردن از آن باید تا حدی خود را به منطق اغراق‌آمیز و پرهیجانش بسپارید. فیلم در بخش‌های زیادی موفق است و مایکل کین نیز، مطابق انتظار، بازی خوبی ارائه می‌دهد. او به‌خوبی با فضای پرتنش اثر هماهنگ می‌شود و در شکل‌گیری حس اضطراب و ابهام نقش دارد.

البته همه جنبه‌های فیلم به یک اندازه خوب از آزمون زمان سربلند بیرون نیامده‌اند. برخی از عناصر محتوایی آن امروز ممکن است مسئله‌ساز یا تاریخ‌گذشته به نظر برسند، اما سبک بصری، ریتم پرشتاب و شیوه ایجاد تعلیق همچنان از نقاط قوت فیلم هستند.

در مجموع، «در لباسی خیره‌کننده» اثری است که مخاطبان علاقه‌مند به تریلرهای نامتعارف و پرپیچ‌وخم می‌توانند از آن لذت ببرند؛ فیلمی که گاهی از مرزهای معمول ژانر فراتر می‌رود و در عین حال، جذابیت‌های خاص سینمای برایان دی پالما را به نمایش می‌گذارد.

۱۴. پرستیژ (The Prestige)

• سال اکران: ۲۰۰۶
• کارگردان: کریستوفر نولان
• بازیگران: هیو جکمن، کریستین بیل، مایکل کین، اسکارلت جوهانسون، ربکا هال، اندی سرکیس، دیوید بویی
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۸.۵ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۷۷ از ۱۰۰

صحبت از کارنامه مایکل کین بدون اشاره به همکاری‌های متعدد او با کریستوفر نولان ممکن نیست. این دو در طول سال‌ها همکاری نزدیکی داشته‌اند و حضور کین در فیلم‌های نولان، نقش مهمی در تداوم محبوبیت و شناخته‌شدن او در قرن بیست‌ویکم ایفا کرده است. کین بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۰ در هفت فیلم نولان حضور داشت که «پرستیژ» یکی از برجسته‌ترین آن‌هاست.

داستان فیلم در اواخر قرن نوزدهم می‌گذرد و درباره دو شعبده‌باز است که رقابت میانشان به دشمنی‌ای شدید و خطرناک تبدیل می‌شود. هرکدام می‌کوشد با اجرای ترفندهایی پیچیده‌تر از دیگری پیشی بگیرد و راز کار رقیبش را کشف کند. این رقابت به‌تدریج از یک کشمکش حرفه‌ای فراتر می‌رود و زندگی شخصی هر دو مرد را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

«پرستیژ» از آن فیلم‌هایی است که تماشاگر را وادار می‌کند با دقت به جزئیات توجه کند و همواره احتمال بدهد که آنچه دیده، تمام حقیقت نیست. نولان با استفاده از روایتی چندلایه و ساختاری پیچیده، داستانی می‌سازد که در آن فریب، راز و وسواس برای رسیدن به برتری، جایگاهی اساسی دارند.

یکی از جذابیت‌های فیلم، بستری است که داستان در آن پیش می‌رود. اطلاعات به‌تدریج آشکار می‌شوند و هر بخش تازه، می‌تواند برداشت مخاطب از اتفاقات قبلی را تغییر دهد. با این حال، فیلم صرفا به پیچیدگی روایی متکی نیست و شخصیت‌ها و روابط میان آن‌ها نیز به اندازه کافی پرداخت شده‌اند تا داستان از نظر عاطفی تاثیرگذار باقی بماند.

مایکل کین در کنار هیو جکمن، کریستین بیل و اسکارلت جوهانسون، یکی از بازی‌های مکمل قابل‌توجه خود را ارائه می‌دهد. حضور او به فیلم عمق و انسجام می‌بخشد و نشان می‌دهد که چگونه می‌توان در کنار گروهی از بازیگران برجسته، بدون آن‌که تمام توجه‌ها را به خود جلب کرد، همچنان تاثیرگذار بود.

«پرستیژ» در نهایت هم به‌عنوان یک داستان معمایی جذاب عمل می‌کند و هم نمونه‌ای از توانایی نولان در ترکیب سرگرمی، روایت پیچیده و شخصیت‌پردازی است.

۱۳. کارتر را بگیرید (Get Carter)

• سال اکران: ۱۹۷۱
• کارگردان: مایک هاجز
• بازیگران: مایکل کین، برنارد هپتون، بن آریس، بریت ایکلند
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۷.۳ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۸۵ از ۱۰۰

«کارتر را بگیرید» یکی از فیلم‌های تعیین‌کننده در شکل‌گیری و تثبیت ژانر نئو نوآر به شمار می‌رود. داستان آن بر محور انتقام می‌چرخد و مایکل کین در نقش گنگستری ظاهر می‌شود که باور دارد مرگ برادرش در یک تصادف رانندگی، آن‌طور که ادعا شده، اتفاقی نبوده است. او برای کشف حقیقت و یافتن عاملان ماجرا، حاضر است تا هر اندازه لازم باشد پیش برود.

با روشن شدن ابعاد بیشتری از ماجرا، هدف شخصیت اصلی از کشف حقیقت به انتقام‌جویی تغییر می‌کند. همین نقطه است که فیلم به سمت فضایی تاریک‌تر و خشن‌تر حرکت می‌کند. قهرمان داستان نه یک شخصیت آرمانی است و نه کسی که بتوان به‌سادگی با تصمیم‌هایش همدلی کرد. او مردی است که برای رسیدن به هدفش، مرزهای اخلاقی را کنار می‌گذارد و به خشونت متوسل می‌شود.

«کارتر را بگیرید» در زمان خود فیلمی بی‌پرده و سازش‌ناپذیر بود. اثر با پرهیز از قهرمان‌سازی متعارف، تصویری تلخ از دنیای جنایتکاران ارائه می‌دهد؛ جهانی که در آن خشونت نه راه‌حلی قهرمانانه، بلکه بخشی جدایی‌ناپذیر از مناسبات قدرت است.

این فیلم همچنین نشان داد که مایکل کین تا چه اندازه می‌تواند از نقش‌های خوش‌پوش و شخصیت‌های دوست‌داشتنی فاصله بگیرد و در قالب کاراکتری خشن، سرد و بی‌رحم ظاهر شود. بازی او به شخصیت اصلی حضوری تهدیدآمیز می‌بخشد و به فضای تیره فیلم کمک می‌کند.

«کارتر را بگیرید» اثری خشن، تلخ و به‌یادماندنی است که تاثیر آن بر سینمای جنایی پس از خود را نمی‌توان نادیده گرفت. این فیلم یکی از مهم‌ترین نمونه‌های نقش‌آفرینی کین در قالب شخصیتی سخت و پیچیده است.

۱۲. الفی (Alfie)

• سال اکران: ۱۹۶۶
• کارگردان: لوئیس گیلبرت
• بازیگران: مایکل کین، میلیسنت مارتین، جولیا فاستر، جین اشر، شرلی آن فیلد، ویوین مرچنت، النور برون، شلی وینترز
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۷ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۹۷ از ۱۰۰

شخصیت اصلی «الفی» شاید در دهه‌ای نامناسب به دنیا آمده باشد؛ او مردی زن‌باره است که احتمالا از وجود برنامه‌های دوست‌یابی اینترنتی و امکان تغییر پی‌درپی شریک عاطفی در سال‌های اخیر استقبال می‌کرد. با این حال، آنچه شخصیت الفی را به‌یادماندنی می‌کند، صرفا رفتارهایش نیست، بلکه شیوه‌ای است که فیلم به‌تدریج ضعف‌ها و تناقض‌های او را آشکار می‌سازد.

مایکل کین به‌راحتی در قالب این شخصیت قرار می‌گیرد و تصویری باورپذیر از مردی ارائه می‌دهد که در ظاهر جذاب، شوخ‌طبع و خوش‌صحبت است، اما در عمق شخصیتش با مشکلات جدی روبه‌روست. الفی عادت دارد روابط خود را سطحی نگه دارد و از پذیرفتن مسئولیت عاطفی فرار کند. با این حال، فیلم به‌تدریج نشان می‌دهد که چنین رویکردی نمی‌تواند او را برای همیشه از پیامدهای تصمیم‌هایش مصون نگه دارد.

یکی از ویژگی‌های جالب «الفی»، شیوه روایت آن است. شخصیت اصلی بارها دیوار چهارم را می‌شکند و مستقیما با تماشاگر حرف می‌زند. این تکنیک به مخاطب اجازه می‌دهد به افکار و توجیهات الفی نزدیک شود، اما در عین حال فاصله‌ای انتقادی میان او و رفتارهایش ایجاد می‌کند. تماشاگر می‌تواند جذابیت شخصیت را درک کند، بی‌آنکه لزوما با تصمیم‌هایش موافق باشد.

فیلم در ابتدا حال‌وهوایی کمدی دارد، اما با پیشرفت داستان، به‌تدریج به درامی جدی‌تر تبدیل می‌شود. این تغییر لحن، بخشی از جذابیت اثر است؛ زیرا تماشاگر را از همراهی ساده با شخصیت اصلی به مواجهه با پیامدهای اخلاقی رفتارهای او می‌رساند.

«الفی» در زمان خود فیلمی جسورانه و متفاوت بود و هنوز هم بخش‌هایی از آن تاثیرگذار باقی مانده‌اند. این اثر نمونه‌ای از توانایی مایکل کین در ترکیب جذابیت، شوخ‌طبعی و ضعف‌های انسانی در قالب شخصیتی پیچیده است.

۱۱. تلقین (Inception)

• سال اکران: ۲۰۱۰
• کارگردان: کریستوفر نولان
• بازیگران: لئوناردو دی‌کاپریو، کن واتانابه، جوزف گوردون لویت، ماریون کوتیار الیوت پیج، تام هاردی، کیلین مورفی، تام برنگر، مایکل کین
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۸.۸ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۸۶ از ۱۰۰

پس از موفقیت تجاری دو فیلم نخست کریستوفر نولان درباره بتمن، طبیعی بود که انتظارها برای فیلم بعدی او بالا برود. «تلقین» نیز با ایده‌ای متفاوت و داستانی پیچیده، به یکی از برجسته‌ترین آثار کارنامه نولان تبدیل شد؛ فیلمی که حتی سال‌ها پس از اکران همچنان از آن به‌عنوان یکی از بهترین تجربه‌های سینمایی این کارگردان یاد می‌شود.

داستان درباره گروهی از افراد است که با ورود به رویاهای دیگران، می‌کوشند اطلاعاتی را به دست بیاورند یا ایده‌ای را در ذهن هدف خود بکارند. این ماموریت، ساختاری شبیه به فیلم‌های سرقت دارد، اما به‌جای دزدیدن پول یا اشیای ارزشمند، اعضای گروه باید به لایه‌های مختلف ذهن انسان نفوذ کنند. همین ایده، امکان خلق موقعیت‌هایی بصری و اکشن را فراهم می‌کند که در سینمای جریان اصلی کمتر نظیرشان دیده شده است.

نولان از این فرض داستانی برای ساخت مجموعه‌ای از صحنه‌های پرتحرک و خلاقانه بهره می‌گیرد. با این حال، «تلقین» تنها به جلوه‌های بصری و صحنه‌های اکشن متکی نیست؛ پیچیدگی روایت و پرسش‌هایی که درباره رویا، واقعیت و ذهن انسان مطرح می‌کند نیز بخش مهمی از جذابیت آن را تشکیل می‌دهند.

نقش مایکل کین در این فیلم نسبت به برخی دیگر از آثار نولان محدودتر است و بیشتر در صحنه‌های آرام‌تر و گفت‌وگومحور حضور دارد. او نقش استادی را بازی می‌کند که علاوه بر راهنمایی شخصیت اصلی، رابطه‌ای نزدیک با او دارد. شاید سهم کین از صحنه‌های پرهیجان فیلم چندان زیاد نباشد، اما حضورش همچنان تاثیرگذار است.

کین بار دیگر ثابت می‌کند که چگونه می‌تواند در میان گروهی پرشمار از بازیگران، نقش مکملی را ایفا کند که به روایت انسجام می‌بخشد. «تلقین» نیز نمونه‌ای موفق از همکاری او با نولان است؛ فیلمی که سرگرمی، خلاقیت بصری و روایتی پیچیده را در کنار هم قرار می‌دهد.

۱۰. کینگزمن: سرویس مخفی (Kingsman: The Secret Service)

• سال اکران: ۲۰۱۴
• کارگردان: متیو وان
• بازیگران: کالین فرث، ساموئل ال. جکسون، مارک استرانگ، تارون اجرتون، مایکل کین
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۷.۷ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۷۵ از ۱۰۰

اگرچه مجموعه «کینگزمن» نتوانست در ادامه به جایگاهی کاملا تثبیت‌شده در حد برخی مجموعه‌های بزرگ سینمایی دست پیدا کند، نخستین قسمت آن، «کینگزمن: سرویس مخفی»، در زمان اکران موفقیتی غافلگیرکننده بود و هنوز هم یکی از فیلم‌های کمدی اکشن سرگرم‌کننده دهه ۲۰۱۰ به شمار می‌رود.

داستان درباره سازمانی مخفی است که ماموریت دارد از جهان در برابر تهدیدهای خطرناک محافظت کند. این سازمان جوانی را برای تبدیل شدن به یک مامور مخفی آموزش می‌دهد، اما او به‌تدریج با نابغه‌ای ثروتمند در حوزه فناوری روبه‌رو می‌شود که نقشه‌ای عجیب و خطرناک برای تسلط بر جهان دارد.

فیلم با استفاده از کلیشه‌های آشنای آثار جاسوسی، روایتی پرتحرک و طنزآمیز می‌سازد. البته شوخی‌های آن گاهی به سمت ابتذال یا لحن کودکانه می‌روند، اما صحنه‌های اکشن خلاقانه و موقعیت‌های کمیک، باعث می‌شوند اثر در مجموع سرگرم‌کننده باقی بماند.

مایکل کین در نقش یکی از مقام‌های ارشد سازمان کینگزمن ظاهر می‌شود و به‌خوبی با فضای فیلم هماهنگ است. تجربه طولانی او در فیلم‌های جاسوسی، تریلرها و کمدی‌ها باعث شده که این نقش برایش کاملا طبیعی به نظر برسد. کین می‌تواند هم اقتدار لازم را به شخصیت ببخشد و هم در لحظات مناسب، از ظرفیت طنز موقعیت استفاده کند.

نقش او شاید در مقایسه با شخصیت‌های اصلی چندان پررنگ نباشد، اما حضورش به فیلم اعتبار و انسجام می‌دهد. «کینگزمن: سرویس مخفی» در نهایت ترکیبی از اکشن، شوخی و هجو سینمای جاسوسی است که با وجود برخی زیاده‌روی‌ها، به‌خوبی به هدف اصلی خود، یعنی سرگرم کردن مخاطب، دست پیدا می‌کند.

۹. سرود کریسمس ماپت‌ (The Muppet Christmas Carol)

• سال اکران: ۱۹۹۲
• کارگردان: برایان هنسون
• بازیگران: مایکل کین، استیون مکینتاش، جری نلسن، فرانک اوز
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۷.۸ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۷۸ از ۱۰۰

بسیاری از بازیگران سینمای واقع‌گرا، اگر در فیلمی با عروسک‌های ماپت حضور پیدا کنند، احتمالا اجرای خود را با فضای فانتزی و طنزآمیز اثر هماهنگ خواهند کرد. اما مایکل کین در «سرود کریسمس ماپت» رویکردی متفاوت در پیش گرفت و نقش ابنزر اسکروج را چنان جدی بازی کرد که نتیجه به یکی از ویژگی‌های ماندگار فیلم تبدیل شد.

داستان اصلی برای بسیاری از تماشاگران آشناست. این فیلم اقتباسی از داستان مشهور «سرود کریسمس» نوشته چارلز دیکنز است؛ داستانی درباره مردی خسیس و سردمزاج که در آستانه کریسمس با تجربه‌هایی غیرعادی روبه‌رو می‌شود و ناچار است به زندگی و رفتارهای گذشته خود نگاه تازه‌ای بیندازد. تفاوت نسخه ماپت‌ در شیوه روایت آن است؛ جایی که شخصیت‌های عروسکی، طنز و موقعیت‌های نامتعارف به داستانی کلاسیک اضافه می‌شوند.

کین گفته بود که می‌خواهد نقش اسکروج را چنان بازی کند که گویی در یک اثر کاملا جدی حضور دارد و هیچ عروسکی در اطرافش نیست. این تصمیم، نتیجه‌ای درخشان به همراه داشت. او هرگز اجازه نمی‌دهد که حضور ماپت‌ها باعث شود شخصیت اصلی به یک شوخی ساده تبدیل شود. در عوض، بازی او به اسکروج عمق عاطفی می‌بخشد و تحول شخصیت را باورپذیر نگه می‌دارد.

همین جدیت در بازی، تضاد جذابی با فضای فانتزی و طنزآمیز فیلم ایجاد می‌کند. کین به‌جای آنکه با اغراق یا شوخی‌های اضافی خود را با شخصیت‌های عروسکی هماهنگ کند، نقش خود را با همان رویکردی اجرا می‌کند که احتمالا در یک اقتباس کاملا جدی از اثر دیکنز به کار می‌گرفت.

نتیجه، فیلمی است که هم می‌تواند برای کودکان سرگرم‌کننده باشد و هم برای بزرگسالان جذابیت دارد. «سرود کریسمس ماپت‌» به لطف بازی کین، به یکی از اقتباس‌های ماندگار داستان دیکنز و از آثار محبوب سینمای کریسمس تبدیل شده است.

۸. میان‌ستاره‌ای (Interstellar)

• سال اکران: ۲۰۱۴
• کارگردان: کریستوفر نولان
• بازیگران: متیو مک‌کانهی، ان هتوی، جسیکا چستین، بیل اروین، الن برستین، مایکل کین
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۸.۷ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۷۳ از ۱۰۰

«میان‌ستاره‌ای» را می‌توان یکی از آثار برجسته سینمای علمی-تخیلی معاصر و از جاه‌طلبانه‌ترین فیلم‌های کریستوفر نولان دانست. داستان در آینده‌ای می‌گذرد که زمین به‌تدریج قابلیت سکونت خود را از دست می‌دهد و ادامه حیات انسان‌ها با تهدیدی جدی روبه‌رو می‌شود. در چنین شرایطی، گروهی از فضانوردان راهی سفری به اعماق فضا می‌شوند تا سیاره‌ای تازه برای زندگی انسان پیدا کنند.

فیلم از همان ابتدا مقیاسی بزرگ دارد و پرسش‌هایی درباره آینده بشر، محدودیت‌های علم و جایگاه انسان در جهان مطرح می‌کند. با این حال، در کنار جنبه‌های علمی و فضایی، روابط انسانی نیز نقش مهمی در پیشبرد داستان دارند. سفر فضایی شخصیت‌ها تنها ماموریتی برای نجات نسل بشر نیست، بلکه آزمونی دشوار برای پیوندهای عاطفی و تصمیم‌های اخلاقی آن‌ها نیز به شمار می‌رود.

مایکل کین در این فیلم یکی از پیچیده‌ترین نقش‌هایش در آثار نولان را ایفا می‌کند. او دانشمندی در ناسا است که مسئولیت هدایت عملیات را بر عهده دارد و هم‌زمان نقش راهنما و استاد شخصیت اصلی را بازی می‌کند. او همچنین پدر یکی دیگر از شخصیت‌های مهم داستان است؛ بنابراین، نقش او هم از نظر علمی و هم از نظر عاطفی اهمیت دارد.

کین از فرصت حضور در این فیلم به‌خوبی استفاده می‌کند. حتی در صحنه‌هایی که زمان چندانی برای حضور او اختصاص داده نشده، می‌تواند با اجرای سنجیده خود تاثیر لازم را بر داستان بگذارد. او به شخصیتش ترکیبی از خرد، نگرانی و اقتدار می‌بخشد و از این طریق، به یکی از محورهای مهم روایت تبدیل می‌شود.

«میان‌ستاره‌ای» از نظر مقیاس بصری، ایده‌های علمی و پرداخت روابط انسانی، اثری چشمگیر است. حضور مایکل کین نیز بخشی از کیفیت بازیگری فیلم را شکل می‌دهد. این اثر تا امروز یکی از مهم‌ترین همکاری‌های او با نولان به شمار می‌رود؛ همکاری‌ای که در سال‌های بعد تنها در «تنت» (Tenet) ادامه یافت و کین در آن حضوری کوتاه داشت.

۷. کسب‌وکار ایتالیایی (The Italian Job)

• سال اکران: ۱۹۶۹
• کارگردان: پیتر کالینسن
• بازیگران: مایکل کین، نوئل کاوارد، بنی هیل، رف ولونه، روسانو براتزی، رناتو رومانو
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۷.۲ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۸۲ از ۱۰۰

تماشاگران جوان‌تر ممکن است بیش از نسخه اصلی سال ۱۹۶۹، با بازسازی «کسب‌وکار ایتالیایی» محصول سال ۲۰۰۳ آشنا باشند؛ اما نسخه نخست همچنان فیلمی جذاب‌تر و ماندگارتر است. این اثر یکی از نمونه‌های شاخص فیلم‌های سرقت در دهه ۱۹۶۰ به شمار می‌رود و داستان گروهی از سارقان را روایت می‌کند که نقشه‌ای حساب‌شده برای دزدیدن مقدار زیادی طلا طراحی کرده‌اند.

برنامه آن‌ها بر استفاده از یک ترافیک سنگین در خیابان‌ها استوار است؛ موقعیتی که قرار است به آن‌ها کمک کند طلا را به سرقت ببرند و از دست نیروهای تعقیب‌کننده فرار کنند. اما همان‌طور که در بهترین فیلم‌های سرقت انتظار می‌رود، نقشه‌ای که در ابتدا بی‌نقص به نظر می‌رسد، در عمل با مشکلات و اتفاقات پیش‌بینی‌نشده روبه‌رو می‌شود.

مایکل کین نقش چارلی کراکر، رهبر گروه سارقان، را بازی می‌کند. این شخصیت ترکیبی از اعتمادبه‌نفس، خونسردی و شوخ‌طبعی دارد و کین به‌خوبی از پس نمایش این ویژگی‌ها برمی‌آید. او می‌تواند در یک لحظه رهبر جدی و باهوش گروه باشد و در لحظه‌ای دیگر، با رفتاری سبک‌سرانه یا شوخ‌طبعانه، فضای فیلم را تغییر دهد.

یکی از دلایل جذابیت «کسب‌وکار ایتالیایی» همین تعادل میان هیجان و کمدی است. فیلم نه آن‌قدر جدی می‌شود که لذت سرگرمی را از دست بدهد و نه آن‌قدر به شوخی متکی است که تعلیق داستانی آن از بین برود. ماجرای سرقت نیز به‌گونه‌ای پیش می‌رود که تماشاگر تا پایان با شخصیت‌ها همراه می‌ماند.

«کسب‌وکار ایتالیایی» هنوز هم یکی از بهترین فیلم‌های دهه ۱۹۶۰ با بازی مایکل کین است. این فیلم به‌خوبی نشان می‌دهد که او چگونه می‌توانست در نقش یک ضدقهرمان جذاب ظاهر شود و هم‌زمان، از مهارتش در کمدی و بازی با لحن شخصیت بهره بگیرد.

۶. جوانی (Youth)

• سال اکران: ۲۰۱۵
• کارگردان: پائولو سورنتینو
• بازیگران: مایکل کین، هاروی کایتل، جین فوندا، ریچل وایس، پل دانو، لوردانا کاناتا، لائورا د مارکی
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۷.۳ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۷۲ از ۱۰۰

عنوان «جوانی» ممکن است این تصور را ایجاد کند که فیلم درباره روزهای آغازین زندگی و شور و هیجان جوانی است، اما اثر پائولو سورنتینو دقیقا از نقطه‌ای متفاوت به موضوع نگاه می‌کند. داستان درباره دو دوست سالخورده با بازی مایکل کین و هاروی کایتل است که در تعطیلات خود در کوه‌های آلپ سوئیس، به زندگی گذشته و کارهایی که در طول سال‌ها انجام داده‌اند فکر می‌کنند.

فضای فیلم فرصت مناسبی برای تامل درباره گذر زمان، خاطره، حسرت و معنای زندگی فراهم می‌کند. شخصیت‌ها در مقطعی از زندگی قرار دارند که گذشته همچنان بر آن‌ها سنگینی می‌کند و فرصت‌های پیش رو نیز محدودتر از گذشته هستند. همین موقعیت، زمینه‌ای برای شکل‌گیری لحظاتی هم خنده‌دار و هم تلخ فراهم می‌کند.

سورنتینو با سبک بصری چشمگیر خود، از مناظر زیبای کوهستان و فضای اقامتگاه برای ساخت جهانی استفاده می‌کند که در آن زیبایی و اندوه در کنار هم قرار دارند. تصاویر فیلم اغلب حالتی خیال‌انگیز دارند و به روایت آن کیفیتی شاعرانه می‌بخشند؛ کیفیتی که با موضوع اصلی اثر، یعنی تامل درباره عمر و خاطرات، هماهنگ است.

بازی مایکل کین در «جوانی» یکی از بهترین نقش‌آفرینی‌های او به شمار می‌رود. هاروی کایتل نیز در کنار او بازی بسیار خوبی ارائه می‌دهد و رابطه میان این دو بازیگر، یکی از نقاط قوت اصلی فیلم است. هر دو شخصیت در ظاهر با گذشته خود کنار آمده‌اند، اما در لایه‌های عمیق‌تر، هنوز با پرسش‌هایی روبه‌رو هستند که پاسخ ساده‌ای ندارند.

«جوانی» فیلمی تلخ و شیرین است که میان کمدی و درام حرکت می‌کند و در بیشتر لحظات، تعادل مناسبی میان این دو لحن برقرار می‌سازد. شاید اثر در مقایسه با برخی فیلم‌های مشهور کین کمتر دیده شده باشد، اما تماشای آن برای علاقه‌مندان به بازیگری او و سینمای تامل‌برانگیز سورنتینو تجربه‌ای ارزشمند خواهد بود.

۵. مردی که می‌خواست سلطان باشد (The Man Who Would Be King)

• سال اکران: ۱۹۷۵
• کارگردان: جان هیوستون
• بازیگران: شان کانری، مایکل کین، کریستوفر پلامر، سعید جعفری، لربی دوغمی، شکیرا کین
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۷.۷ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۹۷ از ۱۰۰

یکی از نخستین ویژگی‌هایی که در «مردی که می‌خواست سلطان باشد» جلب توجه می‌کند، گروه بازیگران برجسته آن است. شان کانری، مایکل کین و کریستوفر پلامر در این فیلم حضور دارند و ترکیب بازیگران، به‌تنهایی یکی از دلایل مهم جذابیت اثر به شمار می‌رود. کارگردانی جان هیوستون نیز بر اهمیت فیلم می‌افزاید؛ فیلم‌سازی که نامش با شماری از آثار ماندگار تاریخ سینما گره خورده است.

داستان در دهه ۱۸۸۰ می‌گذرد و درباره دو سرباز بریتانیایی است که راهی کافرستان می‌شوند. آن‌ها در پی آن هستند که در این سرزمین دورافتاده برای خود قدرت و جایگاهی به دست بیاورند، اما یکی از آن دو به اشتباه خدا تصور می‌شود و همین اتفاق، مسیر ماجرا را تغییر می‌دهد.

این سوءتفاهم، زمینه‌ای برای شکل‌گیری داستانی ماجراجویانه فراهم می‌کند؛ داستانی که در کنار سرگرم کردن مخاطب، به موضوعاتی جدی‌تر نیز می‌پردازد. فیلم به جاه‌طلبی، میل به قدرت و پیامدهای تلاش برای سلطه بر مردمان دیگر توجه دارد و از این طریق، نگاهی انتقادی به استعمار بریتانیا ارائه می‌کند.

«مردی که می‌خواست سلطان باشد» از نظر بصری فیلمی تماشایی است. چشم‌اندازهای گسترده، فضای ماجراجویانه و کیفیت تولید آن، به اثر حال‌وهوایی حماسی می‌بخشند. با این حال، فیلم تنها به تصاویر زیبا و ماجراهای هیجان‌انگیز متکی نیست و در لایه‌های زیرین خود، درباره غرور و خودبزرگ‌بینی مردانی تامل می‌کند که تصور می‌کنند می‌توانند سرنوشت دیگران را به میل خود تغییر دهند.

حضور شان کانری و مایکل کین نیز به فیلم انرژی زیادی می‌بخشد. هماهنگی میان این دو بازیگر، رابطه شخصیت‌های اصلی را باورپذیر می‌کند و به داستان نیروی بیشتری می‌دهد. کریستوفر پلامر نیز با حضور خود به کیفیت گروه بازیگران می‌افزاید.

این فیلم یکی از آثار برجسته دهه ۱۹۷۰ است و برای علاقه‌مندان به هر یک از سه بازیگر اصلی یا سینمای ماجراجویانه کلاسیک، انتخابی بسیار مناسب به شمار می‌رود. ترکیب سرگرمی، نقد استعمار و بازی‌های درخشان، «مردی که می‌خواست سلطان باشد» را به اثری ماندگار تبدیل کرده است.

۴. هانا و خواهرانش (Hannah and Her Sisters)

• سال اکران: ۱۹۸۶
• کارگردان: وودی آلن
• بازیگران: مورین اوسالیوان، مایکل کین، میا فارو، کری فیشر، بابی شورت، فرد ملامد، راستی مگی، جان تورتورو
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۷.۸ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۹۲ از ۱۰۰

«هانا و خواهرانش» فیلمی است که نخستین جایزه اسکار مایکل کین را برای او به ارمغان آورد. کین برای بازی در نقش مکمل این اثر، جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را دریافت کرد. فیلم مجموعه‌ای از شخصیت‌ها را در کنار هم قرار می‌دهد و داستانش بر زندگی چند خواهر و پیچیدگی روابط عاطفی میان آن‌ها متمرکز است.

روایت طی چند سال پیش می‌رود و به شیوه‌های مختلف، زندگی شخصیت‌ها را به یکدیگر پیوند می‌دهد. روابط عاشقانه، اختلاف‌های خانوادگی و تصمیم‌هایی که شخصیت‌ها در زندگی شخصی خود می‌گیرند، به‌تدریج در هم تنیده می‌شوند و مجموعه‌ای از موقعیت‌های گاه خنده‌دار و گاه دردناک را شکل می‌دهند.

یکی از نقاط قوت «هانا و خواهرانش»، توانایی وودی آلن در مدیریت گروهی پرشمار از شخصیت‌هاست. فیلم با وجود داشتن چندین خط داستانی و پرداختن به روابط مختلف، در روایت خود انسجام دارد و در مدت زمانی کمتر از دو ساعت، فرصت کافی برای معرفی شخصیت‌ها و پیشبرد ماجراهایشان پیدا می‌کند.

در میان این گروه پرستاره، مایکل کین یکی از بازیگرانی است که به‌خوبی می‌درخشد. نقش‌آفرینی او به‌اندازه کافی ظریف و تاثیرگذار است که در میان دیگر شخصیت‌ها برجسته باقی بماند. دریافت جایزه اسکار برای این نقش نیز نشان‌دهنده جایگاه مهم او در موفقیت فیلم است.

نکته جالب آن است که کین تنها یک سال پس از این نقش تحسین‌شده، در فیلم «آرواره‌ها: انتقام» (Jaws: The Revenge) حضور پیدا کرد؛ اثری که معمولا در شمار بدترین فیلم‌های کارنامه او قرار می‌گیرد. این تضاد، به‌خوبی نشان می‌دهد که کارنامه یک بازیگر بزرگ می‌تواند از انتخاب‌هایی بسیار موفق و تجربه‌هایی به‌مراتب ضعیف‌تر تشکیل شده باشد.

«هانا و خواهرانش» در نهایت یکی از آثار برجسته وودی آلن و از مهم‌ترین فیلم‌های کارنامه مایکل کین است. فیلم با ترکیب کمدی و درام، تصویری چندلایه از روابط انسانی ارائه می‌دهد و به‌واسطه بازی‌های درخشان گروه بازیگرانش، همچنان تماشایی باقی مانده است.

۳. شوالیه تاریکی (The Dark Knight)

• سال اکران: ۲۰۰۸
• کارگردان: کریستوفر نولان
• بازیگران: کریستین بیل، مایکل کین، هیث لجر، گری اولدمن، آرون اکهارت، مگی جیلنهال، مورگان فریمن
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۹.۱ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۹۴ از ۱۰۰

مایکل کین در هر سه قسمت سه‌گانه «شوالیه تاریکی» بازی‌های قابل‌توجهی ارائه کرده است، اما در بهترین فیلم این مجموعه، نقش او نیز به یکی از ماندگارترین حضورهایش در سینمای ابرقهرمانی تبدیل می‌شود. «شوالیه تاریکی» محصول سال ۲۰۰۸، هنوز هم یکی از بهترین فیلم‌های ابرقهرمانی تاریخ سینما به شمار می‌رود؛ اثری پرتحرک که با ریتم سریع و داستانی پرتنش، از همان ابتدا تماشاگر را درگیر می‌کند.

یکی از عوامل مهم موفقیت فیلم، بازی به‌یادماندنی هیث لجر در نقش جوکر است. شخصیت شرور فیلم با رفتاری غیرقابل‌پیش‌بینی و نگاهی آشفته به جهان، به تهدیدی جدی برای شهر گاتهام و بتمن تبدیل می‌شود. بازی لجر چنان تاثیرگذار است که به یکی از عناصر اصلی هویت فیلم بدل شده و همچنان از آن به‌عنوان یکی از بهترین نقش‌آفرینی‌های یک شخصیت شرور در سینما یاد می‌شود.

با این حال، مایکل کین نیز در نقش آلفرد پنی‌ورث، پیشخدمت وفادار و محرم اسرار بروس وین، حضوری فراموش‌نشدنی دارد. او شاید در مقایسه با بتمن یا جوکر زمان کمتری روی پرده داشته باشد، اما از همین فرصت محدود به بهترین شکل استفاده می‌کند و به رابطه میان آلفرد و بروس عمق می‌بخشد.

آلفرد برای بروس تنها یک خدمتکار نیست؛ او از معدود افرادی است که می‌تواند بدون ترس با او مخالفت کند، درباره تصمیم‌هایش هشدار دهد و در لحظات دشوار، به او یادآوری کند که مسئولیت‌هایش فراتر از میل شخصی اوست. بازی کین این رابطه را به یکی از بخش‌های عاطفی مهم فیلم تبدیل می‌کند.

بهترین و ماندگارترین صحنه او نیز مونولوگی است که در آن درباره ماهیت برخی انسان‌ها و میل آن‌ها به ویرانی صحبت می‌کند. جمله مشهور «بعضی‌ها فقط می‌خواهند دنیا را در آتش ببینند» از آن دیالوگ‌هایی است که در خاطر مخاطب می‌ماند و نگاه بدبینانه فیلم به آشوب و شرارت را به‌خوبی بازتاب می‌دهد.

«شوالیه تاریکی» فیلمی است که از جنبه‌های مختلف موفق عمل می‌کند؛ از داستان و ریتم گرفته تا بازیگری و فضاسازی. مایکل کین نیز با نقش‌آفرینی سنجیده خود نشان می‌دهد که حتی در یک فیلم ابرقهرمانی پرهیجان، یک نقش مکمل می‌تواند از نظر عاطفی و روایی اهمیت فراوانی داشته باشد.

۲. فرزندان انسان (Children of Men)

• سال اکران: ۲۰۰۶
• کارگردان: آلفونسو کوارون
• بازیگران: کلایو اوون، جولیان مور، مایکل کین، چیویتل اجیوفور، چارلی هونام، کلر هوپ آشیتی، پم فریس
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۷.۹ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۹۲ از ۱۰۰

«فرزندان انسان» بی‌تردید یکی از بهترین فیلم‌های سال ۲۰۰۶ است؛ اثری علمی-تخیلی که جهانی تاریک و هولناک را در اواخر دهه ۲۰۲۰ به تصویر می‌کشد. در این جهان، انسان‌ها توانایی باروری خود را از دست داده‌اند و بشریت با خطر انقراض روبه‌روست. هنگامی که زنی جوان به شکلی معجزه‌آسا باردار می‌شود، ماجرا به تلاش برای محافظت از او در برابر نیروهایی تبدیل می‌شود که می‌خواهند از راز بارداری‌اش سر دربیاورند.

فیلم از همان ابتدا فضایی آکنده از اضطراب و ناامیدی می‌سازد. جامعه‌ای که آینده خود را از دست داده، گرفتار بحران‌های سیاسی و اجتماعی شده و امید به ادامه زندگی در آن رو به خاموشی است. در چنین شرایطی، بارداری این زن به اتفاقی بسیار فراتر از یک رویداد شخصی تبدیل می‌شود؛ رخدادی که می‌تواند معنای تازه‌ای به آینده انسان‌ها ببخشد.

یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های «فرزندان انسان»، فیلم‌برداری چشمگیر آن است. آلفونسو کوارون با استفاده از میزانسن‌های پیچیده و نماهای طولانی، تماشاگر را به دل موقعیت‌های پرتنش می‌برد و حس حضور مستقیم در جهان داستان را ایجاد می‌کند. خشونت، آشوب و درماندگی شخصیت‌ها در بسیاری از صحنه‌ها چنان ملموس است که فاصله میان تماشاگر و اتفاقات روی پرده به حداقل می‌رسد.

در کنار این ویژگی‌های فنی، فیلم یکی از بهترین بازی‌های مایکل کین را نیز در خود جای داده است. او نقش دوستی وفادار و فروشنده مواد مخدر را بازی می‌کند که با وجود زندگی ساده و رفتار بی‌تکلفش، رابطه‌ای عمیق با شخصیت اصلی دارد. این شخصیت در برخی صحنه‌ها لحظات طنزآمیزی ایجاد می‌کند و در بخش‌هایی دیگر، به شکل‌گیری بعضی از دردناک‌ترین لحظات فیلم کمک می‌کند.

نقش کین شاید از نظر مدت حضور روی پرده چندان طولانی نباشد، اما تاثیر عاطفی آن قابل‌توجه است. او به شخصیتی که می‌توانست صرفا نقش فرعی داشته باشد، گرما و هویت انسانی می‌بخشد و از این طریق، در میان فضای تیره و بی‌رحم فیلم لحظاتی از صمیمیت و امید ایجاد می‌کند.

«فرزندان انسان» نمونه‌ای درخشان از سینمای علمی-تخیلی است که از ایده‌ای آینده‌نگر برای پرداختن به مسائل عمیق انسانی و اجتماعی استفاده می‌کند. بازی مایکل کین نیز یکی از دلایل ماندگاری عاطفی این فیلم است؛ اثری که هم از نظر فنی چشمگیر است و هم از نظر انسانی تاثیر عمیقی بر مخاطب می‌گذارد.

۱. کارآگاه (Sleuth)

• سال اکران: ۱۹۷۲
• کارگردان: جوزف ال. منکیه‌ویچ
• بازیگران: لارنس اولیویه، مایکل کین
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۷.۹ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۹۰ از ۱۰۰

درباره داستان «کارآگاه» بهتر است پیش از تماشا اطلاعات زیادی نداشته باشید. این فیلم از میان کمدی‌های معمایی و جنایی کارنامه مایکل کین، به‌راحتی می‌تواند بهترین انتخاب باشد. حتی می‌توان آن را یکی از بهترین فیلم‌های کارنامه کلی او دانست؛ اثری که در آن کین در کنار لارنس الیویه نقش اصلی را بر عهده دارد و هر دو بازیگر فرصت پیدا می‌کنند توانایی‌های خود را به شکلی کم‌نظیر به نمایش بگذارند.

بخش عمده فیلم به رویارویی ذهنی این دو شخصیت اختصاص دارد. آن‌ها وارد بازی پیچیده‌ای از فریب، رقابت و آزمودن یکدیگر می‌شوند؛ بازی‌ای که در آن هر تصمیم می‌تواند پیامدهای تازه‌ای داشته باشد و هیچ‌کس نمی‌تواند برای مدت طولانی مطمئن باشد که کنترل اوضاع را در اختیار دارد.

یکی از ویژگی‌های قابل‌توجه «کارآگاه»، محدود بودن فضای مکانی است. فیلم بخش عمده‌ای از روایت خود را در محیطی بسته پیش می‌برد و برای ایجاد جذابیت، بیش از هر چیز به بازیگران، دیالوگ‌ها و تغییر مداوم موازنه قدرت میان شخصیت‌ها تکیه می‌کند. با وجود اینکه مدت زمان فیلم به حدود دو ساعت و نیم نزدیک می‌شود، تقابل مداوم دو بازیگر اصلی اجازه نمی‌دهد که روایت به تجربه‌ای خسته‌کننده تبدیل شود.

مایکل کین و لارنس الیویه هر دو بازی‌های درخشانی ارائه می‌دهند و فیلم را با قدرت پیش می‌برند. جذابیت اصلی اثر در این است که هر دو بازیگر نه‌تنها باید شخصیت خود را باورپذیر بازی کنند، بلکه باید بتوانند در لحظات مختلف، برداشت تماشاگر از طرف مقابل را نیز تغییر دهند. نتیجه، جدالی ذهنی است که تا لحظه آخر، مخاطب را با غافلگیری و تعلیق همراه می‌کند.

«کارآگاه» یکی از بهترین فیلم‌های اوایل دهه ۱۹۷۰ و نمونه‌ای شاخص از سینمای معمایی است. این اثر به‌خوبی نشان می‌دهد که برای ساخت فیلمی جذاب، همیشه به صحنه‌های پرهزینه، تعقیب‌وگریزهای گسترده یا جلوه‌های بصری پیچیده نیاز نیست. گاهی حضور دو بازیگر بزرگ و داستانی حساب‌شده، برای خلق تجربه‌ای سینمایی و فراموش‌نشدنی کافی است.

برای علاقه‌مندان به مایکل کین که هنوز این فیلم را ندیده‌اند، «کارآگاه» اثری است که باید در اولویت تماشا قرار بگیرد. این فیلم نه‌تنها یکی از برجسته‌ترین نقش‌آفرینی‌های او را در خود جای داده، بلکه نمونه‌ای درخشان از قدرت بازیگری و داستان‌گویی در سینماست.

کارنامه مایکل کین نشان می‌دهد که چرا او یکی از بازیگران ماندگار تاریخ سینماست؛ هنرمندی که در طول چند دهه فعالیت، از درام‌های تلخ و فیلم‌های جنایی گرفته تا کمدی و آثار علمی-تخیلی، توانایی‌های خود را به نمایش گذاشته است. از «کارآگاه» و «فرزندان انسان» گرفته تا «شوالیه تاریکی» و «تلقین»، نقش‌آفرینی‌های او ثابت می‌کنند که حتی در نقش‌های مکمل نیز می‌تواند تاثیری ماندگار بر مخاطب بگذارد. این فهرست، علاوه بر مرور بهترین فیلم‌های کین، تصویری از گستردگی استعداد و انعطاف‌پذیری بازیگری را ارائه می‌دهد که جایگاهش در تاریخ سینما فراتر از یک ژانر یا یک نسل است.

منبع: Collider