پژوهشگران در مطالعه‌ای جدید، افزایش حدود ۵۰ درصدی پروتئین پرستین را در خون افراد مبتلا به وزوز گوش شناسایی کرده‌اند؛ یافته‌ای که می‌تواند مسیر توسعه روش‌های تشخیصی عینی‌تر برای این اختلال را هموار کند.
به گزارش سلامت نیوز به نقل از sciencealert، پژوهشگران موفق به شناسایی یک نشانگر زیستی احتمالی برای وزوز گوش شده‌اند که اندازه‌گیری آن از طریق آزمایش خون امکان‌پذیر است. این یافته می‌تواند در آینده به تشخیص عینی‌تر این اختلال و توسعه روش‌های درمانی جدید کمک کند.
وزوز گوش میلیون‌ها نفر را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار داده است. این عارضه که حدود ۱۵ درصد جمعیت جهان را درگیر می‌کند، باعث می‌شود فرد صداهایی مانند زنگ زدن، سوت کشیدن یا وزوز را بدون وجود منبع صوتی خارجی بشنود.
تاکنون علت دقیق وزوز گوش به‌طور کامل مشخص نشده و هیچ نشانگر زیستی یا آزمایش قابل اعتمادی برای تشخیص قطعی آن وجود نداشته است. در نتیجه، پزشکان عمدتاً بر اساس گزارش بیمار از شنیدن صداهای غیرواقعی، این عارضه را تشخیص می‌دادند.
اما اکنون مطالعه‌ای جدید که در مجله علمی Otolaryngology – Head and Neck Surgery منتشر شده، شواهد امیدوارکننده‌ای درباره یک نشانگر زیستی احتمالی برای این اختلال ارائه کرده است.
کوروش پرهام، متخصص گوش و حلق و بینی دانشگاه کانکتیکات، می‌گوید: «اکنون شواهد اولیه‌ای در اختیار داریم که نشان می‌دهد یک پروتئین مرتبط با گوش ممکن است نقش مهمی در ایجاد و مدیریت وزوز گوش داشته باشد.»
پروتئینی که با وزوز گوش ارتباط دارد
در این پژوهش، ۸۲ فرد بزرگسال مورد بررسی قرار گرفتند که نیمی از آنها وزوز گوش داشتند.
نتایج آزمایش خون نشان داد غلظت پروتئینی به نام «پرستین» (Prestin) در افرادی که وزوز گوش داشتند، حدود ۵۰ درصد بیشتر از سایر شرکت‌کنندگان بود.
پرستین یک پروتئین حرکتی است که در غشای سلول‌های مویی خارجی گوش داخلی، در بخشی به نام حلزون گوش، قرار دارد. این پروتئین به تقویت صداها کمک می‌کند و برای برخورداری از شنوایی حساس و دقیق ضروری است.
مطالعات قبلی نیز ارتباط پرستین را با آسیب‌های شنوایی نشان داده‌اند. این موضوع احتمال می‌دهد که تغییرات این پروتئین بتواند عملکرد طبیعی گوش داخلی را مختل کند و در ایجاد صداهای خیالی مرتبط با وزوز گوش نقش داشته باشد.
پژوهش‌ها نشان داده‌اند که میزان پرستین تحت تأثیر عواملی مانند قرار گرفتن در معرض صداهای بلند، افزایش سن و کاهش شنوایی قرار می‌گیرد. همچنین در مدل‌های آزمایشگاهی آسیب شنوایی، تغییر سطح این پروتئین پس از آسیب مشاهده شده است.
به همین دلیل، محققان احتمال می‌دهند پرستین بتواند به‌عنوان نشانگری زیستی برای شناسایی آسیب‌های حلزون گوش مورد استفاده قرار گیرد.
پرهام در این باره می‌گوید: «اکنون اندازه‌گیری پرستین می‌تواند اطلاعات بالینی درباره شدت وزوز گوش در اختیار ما قرار دهد.»
آزمایش خون می‌تواند وزوز گوش را تشخیص دهد؟
سال‌هاست مشخص شده که مصرف بیش از حد آسپرین می‌تواند با مختل کردن عملکرد حلزون گوش، مشکلات شنوایی ایجاد کند. پرستین نیز یکی از پروتئین‌هایی است که تحت تأثیر این فرایند قرار می‌گیرد.
اکنون یافته‌های جدید شواهد بیشتری درباره ارتباط این پروتئین با وزوز گوش ارائه کرده‌اند؛ با این حال، هنوز پرسش‌های زیادی درباره این ارتباط وجود دارد.
این مطالعه روی تعداد نسبتاً محدودی از افراد انجام شده و از نوع مشاهده‌ای است؛ بنابراین نمی‌تواند ثابت کند که افزایش پرستین مستقیماً باعث ایجاد وزوز گوش می‌شود.
آنچه در حال حاضر مشخص شده، وجود ارتباط میان سطح بالاتر این پروتئین و ابتلا به وزوز گوش است. البته احتمال دارد عوامل دیگری نیز در بروز این اختلال نقش داشته باشند.
نکته مهم دیگر اینکه بررسی دقت تشخیصی در همین مطالعه نشان داد پرستین هنوز نمی‌تواند به‌عنوان یک ابزار قابل اعتماد برای تشخیص وزوز گوش مورد استفاده قرار گیرد.
پژوهشگران احتمال می‌دهند یکی از دلایل این موضوع آن باشد که برخی شرکت‌کنندگان به نوعی از وزوز گوش مبتلا بوده‌اند که منشأ آن خارج از حلزون گوش است و لزوماً با اختلالات پرستین ارتباط ندارد.
امید به توسعه روش‌های تشخیصی و درمانی جدید
پژوهش‌های آینده می‌توانند به روشن شدن نقش دقیق پرستین در انواع مختلف وزوز گوش کمک کنند.
محققان امیدوارند این یافته در نهایت به توسعه روش‌های تشخیصی مبتنی بر آزمایش خون و همچنین طراحی درمان‌های جدید برای کنترل این اختلال منجر شود.
پرهام می‌گوید: «پژوهش ما نشان می‌دهد استفاده از پرستین به‌عنوان یک نشانگر زیستی برای وزوز گوش امیدوارکننده است. این نخستین گام برای توسعه داروهایی است که به مدیریت این عارضه کمک می‌کنند.»
با وجود این، برای تبدیل این یافته به یک آزمایش تشخیصی کاربردی یا درمان مؤثر، به مطالعات گسترده‌تر و بررسی‌های بالینی بیشتری نیاز است.