وقتی برای حمله به زیرساخت‌ها دلیل می‌تراشند!

حسین قتیب در مطلبی در جماران نوشت: ظاهراً بعد از نیروگاه‌ها و تأسیسات انرژی، حالا نوبت سدهای ایران است!

در این مقاله آمده است: نیویورک تایمز در گزارشی تازه به قلم اریکا سولومون و صنم ماحوزی، فرضیه عجیبی را مطرح کرده است: شاید سدها و پروژه‌های انتقال آب ایران، نه برای تأمین آب و توسعه، بلکه برای پشتیبانی از شهرهای موشکی ساخته شده‌اند! مبنای این ادعا نیز شباهت جغرافیایی محل برخی سدها با مناطقی است که آمریکا و اسرائیل در حملات اخیر هدف قرار داده‌اند. گزارش برای تقویت این فرضیه سراغ کارشناسان نظامی، از جمله یک تحلیلگر سابق اطلاعات نظامی اسرائیل و پژوهشگری از مؤسسه واشنگتن، رفته است.

البته نویسندگان می‌پذیرند که این ارتباط اثبات نشده است. اما چه اهمیتی دارد؟ کافی است چند نقطه روی نقشه به یکدیگر نزدیک باشند تا برای سدهای ایران هم مأموریت موشکی کشف شود!

خطر این گزارش را باید در فضای بزرگ‌تری دید. در ماه‌های گذشته، تهدید به نابودی زیرساخت‌های حیاتی ایران، از نیروگاه‌ها تا تأسیسات انرژی و آب، آشکارا در دستور کار جنگ روانی و فشار نظامی آمریکا قرار گرفته است. اکنون چنین گزارش‌هایی می‌توانند خوراک تازه‌ای برای محافل جنگ‌طلب آمریکایی و حلقه‌های امنیتی نزدیک به اسرائیل فراهم کنند: اگر بتوان سدها را بخشی از زیرساخت موشکی ایران معرفی کرد، یک گام به توجیه حمله به آن‌ها نزدیک‌تر شده‌اند.

مسئله فقط یک مقاله نیست. این همان فرایند خطرناک تبدیل زیرساخت‌های غیرنظامی به اهداف بالقوه نظامی از طریق تولید روایت امنیتی است. امروز گفته می‌شود سدها احتمالاً به شهرهای موشکی خدمات می‌دهند؛ فردا ممکن است همین احتمال برای مشروع جلوه دادن بمباران آن‌ها به کار گرفته شود.

وزارت امور خارجه ایران باید فوراً به این گزارش و پیامدهای آن واکنش نشان دهد. فعالان محیط‌زیست و متخصصان آب نیز نباید سکوت کنند. منتقد سیاست‌های مخرب سدسازی بودن یک چیز است و اجازه دادن به اینکه سدها و شبکه‌های انتقال آب به بهانه کارکرد احتمالی نظامی در معرض حمله قرار گیرند، چیز دیگری.

نباید اجازه داد محافلی که پیش‌تر نابودی زیرساخت‌های ایران را تهدید کرده‌اند، این بار با چند نقشه و یک فرضیه اثبات‌نشده، برای حمله به سدهای کشور توجیه بتراشند.