مسابقه عجیب ردبول روی دریاچه یخ‌زده انجام شد تا رقابت خودروی فرمول یک، موتورسیکلت موتوGP، ماشین رالی و اسنوموبیل به نمایش گذاشته شود.
ردبول در یک رقابت متفاوت و هیجان‌انگیز، پنج وسیله نقلیه کاملاً متفاوت را در شرایط سخت زمستانی مقابل یکدیگر قرار داد. در این مسابقه که روی دریاچه‌ای یخ‌زده در منطقه ایگل ریور ایالت ویسکانسین آمریکا برگزار شد، یک خودروی فرمول یک، موتورسیکلت مسابقه‌ای موتوGP، خودروی رالی سوبارو WRX، وانت مسابقه‌ای PRO4 و یک اسنوموبیل حرفه‌ای حضور داشتند. دمای هوا در زمان برگزاری مسابقه به حدود منفی ۱۷ درجه سانتی‌گراد رسیده بود و سطح یخ‌زده مسیر، شرایطی کاملاً متفاوت از پیست‌های معمول مسابقات اتومبیل‌رانی ایجاد می‌کرد.
هدف اصلی این رقابت، بررسی توانایی وسایل نقلیه مختلف در شرایطی بود که چسبندگی تایرها به‌شدت محدود است. در نهایت دنی پدروسا، قهرمان سرشناس مسابقات موتوGP، توانست با موتورسیکلت KTM RC16 به مقام نخست برسد. اسنوموبیل در جایگاه دوم قرار گرفت و پاتریک فریزاکر با خودروی فرمول یک ردبول RB7 سوم شد. وانت PRO4 و خودروی رالی سوبارو نیز به ترتیب چهارم و پنجم شدند.
پنج رقیب با فناوری‌های کاملاً متفاوت
نکته جذاب این رقابت، تفاوت بسیار زیاد میان مشخصات فنی شرکت‌کنندگان بود. این پنج وسیله نقلیه برای اهداف کاملاً متفاوتی طراحی شده‌اند و هرکدام در شرایط خاص خود عملکرد فوق‌العاده‌ای دارند. خودروی فرمول یک برای دستیابی به بیشترین سرعت و تولید نیروی رو به پایین روی آسفالت طراحی شده است. موتورسیکلت موتوGP نیز با وزن بسیار کم، قدرت بالا و قابلیت تغییر جهت سریع، یکی از پیشرفته‌ترین وسایل نقلیه مسابقه‌ای محسوب می‌شود.
در مقابل، وانت PRO4 برای عبور از مسیرهای ناهموار، پرش‌های بلند و مسابقات آفرود طراحی شده است. خودروی رالی سوبارو WRX نیز با سامانه چهارچرخ محرک و سیستم تعلیق مخصوص مسیرهای لغزنده، از تجربه زیادی در رقابت‌های زمستانی برخوردار است.
اسنوموبیل هم تنها وسیله‌ای بود که از ابتدا برای حرکت روی برف و یخ ساخته شده بود. همین تفاوت‌ها باعث شد برگزارکنندگان برای ایجاد شرایط نسبتاً منصفانه، مسیرهای اختصاصی با طول و پیچ‌های متفاوت برای هر شرکت‌کننده طراحی کنند.
اسنوموبیل Ski-Doo 440؛ سبک‌ترین راه برای حرکت روی برف
نخستین شرکت‌کننده، گونار استرن با اسنوموبیل Ski-Doo 440 Race Sled بود. این وسیله یک اسنوموبیل مسابقه‌ای مخصوص رقابت‌های پیست یخ محسوب می‌شود و از یک پیشرانه دوزمانه دو سیلندر با حجم ۴۴۰ سی‌سی بهره می‌برد.
موتور این اسنوموبیل حدود ۱۰۰ اسب بخار قدرت و ۸۸ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند. وزن آن تنها ۱۸۱ کیلوگرم است و نسبت قدرت به وزن بسیار مناسبی دارد.
انتقال نیرو در این وسیله از طریق یک تسمه لاستیکی مخصوص انجام می‌شود که در سطح تماس خود با حدود ۴۰۰ میخ فلزی برای افزایش چسبندگی روی یخ تجهیز شده است. در قسمت جلو نیز دو تیغه فلزی مخصوص نصب شده‌اند که امکان تغییر مسیر و کنترل اسنوموبیل را فراهم می‌کنند.
حداکثر سرعت این وسیله به حدود ۱۶۹ کیلومتر بر ساعت می‌رسد و شتاب صفر تا ۹۷ کیلومتر بر ساعت آن کمتر از ۲ ثانیه اعلام شده است. این ارقام برای وسیله‌ای با وزن ۱۸۱ کیلوگرم بسیار قابل‌توجه هستند.
اسنوموبیل برای رقابت در مسیر اختصاصی قرمزرنگ حرکت کرد که طول بیشتری داشت و شامل دو حلقه ۳۶۰ درجه بود. گونار استرن توانست دور آزمایشی خود را در یک دقیقه و ۱۲٫۶۷ ثانیه به پایان برساند.
وانت مسابقه‌ای PRO4؛ قدرت ۹۵۰ اسب بخاری برای مسیرهای سخت
اندرو کارلسون با یکی از قدرتمندترین وسایل نقلیه این رقابت وارد میدان شد. وانت PRO4 یک خودروی مسابقه‌ای آفرود با شاسی لوله‌ای و ساختار اختصاصی است که برای عبور از مسیرهای ناهموار، پرش از موانع و مسابقات سرعت در خاک و برف طراحی شده است. این خودرو از یک موتور ۶٫۷ لیتری V8 تنفس طبیعی با حدود ۹۵۰ اسب بخار قدرت و ۱۰۱۷ نیوتن‌متر گشتاور استفاده می‌کند. قدرت موتور از طریق یک سامانه چهارچرخ محرک قابل انتخاب به چرخ‌ها منتقل می‌شود.
وزن این وانت حدود ۲۰۴۱ کیلوگرم است و با وجود وزن زیاد، نسبت قدرت به وزن قابل‌توجهی دارد. یکی از ویژگی‌های مهم آن، استفاده از تایرهای Yokohama Geolandar است که برای این مسابقه با ۷۰۰ میخ فلزی روی هر تایر تجهیز شدند. در مجموع، ۲۸۰۰ میخ فلزی روی چهار چرخ این وانت قرار گرفت تا امکان حرکت و ترمزگیری روی سطح یخ‌زده فراهم شود.
مسیر اختصاصی این خودرو به رنگ آبی روشن مشخص شده بود و شامل یک رمپ بزرگ در ابتدای مسیر و پیچ‌های عریض در بخش‌های پوشیده از برف می‌شد. کارلسون با پرش‌های بلند و حرکت‌های نمایشی توانست دور آزمایشی خود را در یک دقیقه و ۱۳٫۱۴ ثانیه به پایان برساند.
سوبارو WRX رالی؛ خودرویی برای مبارزه با لغزندگی
اسکات اسپید، راننده سابق فرمول یک و قهرمان مسابقات رالی‌کراس، با خودروی مسابقه‌ای Subaru WRX ARA 25 در این رقابت شرکت کرد. این سوبارو توسط شرکت Vermont SportsCar برای مسابقات رالی آماده شده است و برخلاف بسیاری از شرکت‌کنندگان، برای حضور در شرایط برفی به تغییرات گسترده‌ای نیاز نداشت. تجربه رانندگی در مسابقات زمستانی باعث شده بود این خودرو از ابتدا با شرایط مسیر سازگاری مناسبی داشته باشد.
در بخش فنی، یک پیشرانه ۲ لیتری چهار سیلندر تخت یا باکسر توربوشارژ قرار دارد که به‌واسطه محدودکننده هوای ۳۳ میلی‌متری، حدود ۳۲۰ اسب بخار قدرت و ۵۱۵ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند. فشار بوست توربوشارژر به حدود ۱٫۵ بار محدود شده است. نیروی موتور از طریق گیربکس ترتیبی شش سرعته SADEV به هر چهار چرخ منتقل می‌شود.
وزن این خودروی رالی حدود ۱۳۴۰ کیلوگرم است. تایرهای میخ‌دار Yokohama نیز وظیفه افزایش چسبندگی را بر عهده دارند. سوبارو در مسیر اختصاصی آبی تیره حرکت کرد که پیچ‌های تند و مسیرهای تغییر جهت متوالی داشت. اسکات اسپید توانست این مسیر را در یک دقیقه و ۱۳٫۴۷ ثانیه طی کند.
ردبول RB7؛ خودروی فرمول یک در دریاچه یخ‌زده
یکی از عجیب‌ترین شرکت‌کنندگان این رقابت، خودروی فرمول یک Red Bull RB7 بود؛ همان خودرویی که در فصل ۲۰۱۱ مسابقات فرمول یک مورد استفاده سباستین فتل قرار گرفت. پاتریک فریزاکر، راننده سابق فرمول یک، هدایت این خودرو را بر عهده داشت. RB7 از یک پیشرانه ۲٫۴ لیتری V8 تنفس طبیعی ساخت رنو استفاده می‌کند که می‌تواند تا حدود ۱۸ هزار دور در دقیقه دوران کند.
قدرت موتور این خودرو حدود ۷۵۰ اسب بخار و گشتاور آن نزدیک به ۳۰۰ نیوتن‌متر است. نیروی موتور از طریق یک گیربکس هفت سرعته به چرخ‌های عقب منتقل می‌شود. وزن این خودروی مسابقه‌ای حدود ۶۳۵ کیلوگرم است و نسبت قدرت به وزن آن به بیش از ۱۱۸۰ اسب بخار به ازای هر تن می‌رسد.
البته خودروهای فرمول یک برای حرکت روی آسفالت صاف طراحی شده‌اند و تایرهای معمولی آن‌ها هیچ تناسبی با سطح یخ ندارند. به همین دلیل RB7 برای حضور در این رقابت به تایرهای میخ‌دار پیرلی مجهز شد و ارتفاع سیستم تعلیق نیز برای شرایط متفاوت مسیر تنظیم شد.
یکی از مشکلات اصلی این خودرو، وابستگی آیرودینامیک آن به سرعت است. بال‌ها و کف بدنه خودرو در سرعت‌های بالا نیروی رو به پایین تولید می‌کنند، اما در سرعت‌های پایین این مزیت کاهش پیدا می‌کند. روی یخ نیز حتی قدرت بالای موتور نمی‌تواند به‌تنهایی مشکل کمبود چسبندگی را برطرف کند. با وجود این محدودیت‌ها، فریزاکر توانست دور آزمایشی خود را در یک دقیقه و ۱۱٫۴۶ ثانیه ثبت کند؛ سریع‌ترین زمان میان پنج شرکت‌کننده.
موتورسیکلت KTM RC16؛ قهرمانی دنی پدروسا روی یخ
دنی پدروسا، قهرمان و اسطوره مسابقات موتوGP، با موتورسیکلت مسابقه‌ای KTM RC16 در این رقابت حاضر شد. این موتورسیکلت یکی از پیشرفته‌ترین نمونه‌های مسابقه‌ای جهان است که برای دستیابی به بیشترین عملکرد در مسابقات سرعت طراحی شده است. KTM RC16 از یک پیشرانه چهارزمانه V4 با حجم حدود ۱۰۰۰ سی‌سی استفاده می‌کند که بیش از ۲۸۰ اسب بخار قدرت و حدود ۱۳۰ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند. وزن این موتورسیکلت حدود ۱۵۹ کیلوگرم است. بنابراین نسبت قدرت به وزن آن به بیش از ۱۷۶۰ اسب بخار به ازای هر تن می‌رسد؛ رقمی که حتی از خودروی فرمول یک حاضر در این رقابت نیز بیشتر است.
البته آماده‌سازی چنین موتورسیکلتی برای حرکت روی یخ کار ساده‌ای نیست. مهندسان برای افزایش چسبندگی، تایرهای میشلن را به میخ‌های فلزی مجهز کردند. در مجموع ۲۰۷ میخ در تایر جلو و ۳۰۰ میخ در تایر عقب نصب شد که طول آن‌ها به حدود ۳ سانتی‌متر می‌رسید. علاوه بر تایرها، دیسک‌های ترمز فولادی جایگزین نمونه‌های معمول شدند، ارتفاع سیستم تعلیق WP کاهش پیدا کرد و تنظیمات ECU نیز برای شرایط جدید تغییر یافت.
جدول مقایسه مشخصات فنی پنج شرکت‌کننده
|
مشخصات |
اسنوموبیل Ski-Doo |
وانت PRO4 |
سوبارو WRX |
فرمول یک RB7 |
KTM RC16 |
|
راننده |
گونار استرن |
اندرو کارلسون |
اسکات اسپید |
پاتریک فریزاکر |
دنی پدروسا |
|
حجم موتور |
۴۴۰ سی‌سی |
۶٫۷ لیتر |
۲ لیتر |
۲٫۴ لیتر |
۱ لیتر |
|
آرایش موتور |
۲ سیلندر |
V8 |
باکسر ۴ سیلندر |
V4 |
|
|
نوع تنفس |
طبیعی |
توربوشارژ |
|||
|
قدرت |
۱۰۰ اسب بخار |
۹۵۰ اسب بخار |
۳۲۰ اسب بخار |
۷۵۰ اسب بخار |
بیش از ۲۸۰ اسب بخار |
|
گشتاور |
۸۸ نیوتن‌متر |
۱۰۱۷ نیوتن‌متر |
۵۱۵ نیوتن‌متر |
۳۰۰ نیوتن‌متر |
۱۳۰ نیوتن‌متر |
|
وزن |
۱۸۱ کیلوگرم |
۲۰۴۱ کیلوگرم |
۱۳۴۰ کیلوگرم |
۶۳۵ کیلوگرم |
۱۵۹ کیلوگرم |
|
انتقال نیرو |
تسمه محرک |
چهارچرخ محرک |
دیفرانسیل عقب |
چرخ عقب |
|
|
گیربکس |
مخصوص اسنوموبیل |
اختصاصی مسابقه‌ای |
ترتیبی ۶ سرعته |
۷ سرعته |
مسابقه‌ای |
|
زمان دور آزمایشی |
۱:۱۲٫۶۷ |
۱:۱۳٫۱۴ |
۱:۱۳٫۴۷ |
۱:۱۱٫۴۶ |
۱:۱۲٫۲۸ |
|
جایگاه نهایی |
دوم |
چهارم |
پنجم |
سوم |
اول |
پدروسا توانست دور آزمایشی خود را در یک دقیقه و ۱۲٫۲۸ ثانیه به پایان برساند. او در رقابت اصلی نیز با کنترل دقیق موتورسیکلت در پیچ‌های یخ‌زده، از سایر رقبا پیشی گرفت و مقام نخست را به دست آورد.
تماشا کنید: رانندگی روی یخ با فرمول یک، ماشین رالی و سوپربایک موتو GP
رقابت ردبول نشان داد که قدرت موتور و نسبت توان به وزن بالا، به‌تنهایی تضمین‌کننده پیروزی در شرایط دشوار زمستانی نیست. خودروی فرمول یک RB7 با وجود وزن بسیار کم و قدرت ۷۵۰ اسب بخاری، نتوانست در رقابت نهایی به مقام نخست برسد. از سوی دیگر، وانت PRO4 با موتور ۶٫۷ لیتری V8 و قدرت ۹۵۰ اسب بخار نیز به دلیل وزن زیاد و شرایط خاص مسیر، از دستیابی به سکوی قهرمانی بازماند. در نهایت دنی پدروسا با موتورسیکلت KTM RC16 توانست با مهارت رانندگی، تنظیمات اختصاصی و استفاده از تایرهای میخ‌دار، سریع‌تر از رقبای خود حرکت کند و قهرمانی را به دست آورد.
این مسابقه همچنین اهمیت هماهنگی میان قدرت پیشرانه، وزن، سیستم انتقال قدرت، تایرها و مهارت راننده را به نمایش گذاشت. اسنوموبیل به دلیل طراحی تخصصی برای حرکت روی برف و یخ، عملکرد قابل‌توجهی داشت و در جایگاه دوم ایستاد؛ درحالی‌که خودروی رالی سوبارو با وجود برخورداری از سامانه چهارچرخ محرک و تجربه مسابقات زمستانی، آخر شد. نتیجه این رقابت غیرمعمول نشان می‌دهد که در مسابقات روی سطوح لغزنده، برنده لزوماً قدرتمندترین وسیله نقلیه نیست، بلکه خودرویی یا موتورسیکلتی پیروز می‌شود که بهترین تعادل را میان چسبندگی، کنترل، وزن و توانایی راننده برقرار کند.