لاس‌وگاس برای کشتی ایران دیگر فقط نام شهری در آن سوی دنیا نیست. این شهر، خاطره روزی را در خود نگه می‌دارد که جوانان ایرانی در یکی از حساس‌ترین میدان‌های ورزشی،هر دو جام قهرمانی را به نام کشورشان زدند.
به گزارش مشرق، یک پرچم فقط تکه‌ای پارچه نیست روایت سال‌ها تلاش، غرور یک ملت و آرزوی ورزشکارانی است که برای رسیدن به لحظه بالا رفتن آن، از سخت‌ترین مسیرها عبور کرده‌اند. این بار این پرچم مقدس کشورمان در لاس‌وگاس آمریکا بالا رفت جایی که کشتی ایران نه با یک قهرمانی، بلکه با فتح هر ۲ رشته آزاد و فرنگی، پاسخی ماندگار به تمام دشواری‌ها داد. پیامی فراتر از مدال و امتیاز تیمی مخابره کرد، پیامی از جنس ایستادگی، اراده و دیپلماسی ورزشی.
لاس‌وگاس برای کشتی ایران فقط محل برگزاری یک رقابت جهانی نبود. در شرایطی که حساسیت‌های سیاسی میان ایران و آمریکا، نگرانی‌هایی درباره حضور کامل کاروان کشورمان و صدور روادید ایجاد کرده بود، اعزام کشتی‌گیران و حضور آنها روی تشک، خود به بخشی از داستان این مسابقات تبدیل شد؛ داستانی که سرانجام با دو قهرمانی تیمی برای ایران به پایان رسید.
پیش از اعزام تیم‌ها، موضوع صدور روادید به یکی از دغدغه‌های جدی کشتی ایران تبدیل شده بود. علیرضا دبیر رئیس فدراسیون کشتی که رایزنی‌های زیادی هم با اتحادیه جهانی کشتی و هم فدراسیون کشتی آمریکا داشت، در مواضع خود نسبت به کارشکنی احتمالی در صدور ویزا هشدار داده و بر ضرورت فراهم شدن امکان حضور کامل نمایندگان ایران تأکید کرده بود.
در نهایت، تیم‌های ایران با ترکیبی کامل راهی لاس‌وگاس شدند که همین نقش دبیر را به خوبی نشان می‌دهد چرا که دیپلماسی فقط به دیدارهای رسمی، بیانیه‌ها و مذاکرات محدود نمی‌شود. گاهی حضور یک تیم در کشوری که روابط سیاسی پرتنشی با آن وجود دارد، خود پیامی روشن دارد؛ اینکه ورزشکاران می‌توانند فارغ از اختلافات سیاسی، در میدان رقابت حاضر شوند و توانایی‌هایشان را به نمایش بگذارند.
پایان رقابت‌ها برای ایران، پایانی معمولی نبود. یکی از تصاویر ماندگار این رقابت‌ها، بازگشت تماشایی اهورا خاطری در فینال وزن ۶۵ کیلوگرم بود جایی که او در فاصله ۴۰ ثانیه مانده به پایان، با نتیجه ۶ بر یک عقب بود اما با جنگندگی مثال‌زدنی ورق را برگرداند و با پیروزی ۷ بر ۶ مدال طلا را به دست آورد. طلای خاطری در کنار طلای مهدی یوسفی در وزن ۷۹ کیلوگرم، نقش مهمی در قطعی شدن قهرمانی تیمی آزادکاران داشت.
کشتی ایران لحظه‌ای ساخت که برای ایران، فراتر از یک مدال بود. پرچم بالا رفت، سرود خوانده شد و جوانانی که روزی رؤیای قهرمانی را در سکوت سالن‌های تمرین دنبال می‌کردند، در خاک آمریکا ایستادند تا یک حقیقت را فریاد بزنند: فاصله‌ها هرقدر دور، راه افتخار هرقدر دشوار و موانع هرقدر بلند باشند، رؤیای ایران را نمی‌توان از حرکت بازداشت وقتی جوانانش هنوز برای بالا بردن پرچمش می‌جنگند.