چندوظیفگی چیست، چرا به یک عادت روزمره تبدیل شده است و چگونه می‌توان با مدیریت بهتر زمان و توجه، بهره‌وری بیشتری داشت؟
در دنیای پرسرعت امروز، بسیاری از ما تلاش می‌کنیم چند کار را هم‌زمان پیش ببریم؛ از پاسخ دادن به پیام‌ها هنگام کار گرفته تا گوش دادن به پادکست هنگام مطالعه یا بررسی شبکه‌های اجتماعی در حین تماشای فیلم. انجام چند کار در یک بازه زمانی کوتاه ممکن است نشانه‌ای از سرعت عمل و بهره‌وری به نظر برسد، اما آیا واقعاً به ما کمک می‌کند کارهای بیشتری انجام دهیم؟
پژوهش‌های حوزه روان‌شناسی شناختی و علوم اعصاب نشان می‌دهند که وقتی چند فعالیت به‌طور هم‌زمان به توجه و پردازش ذهنی نیاز دارند، عملکرد ما معمولاً افت می‌کند. در بسیاری از این موقعیت‌ها، مغز به‌جای انجام هم‌زمان چند کار، به‌سرعت میان آن‌ها جابه‌جا می‌شود؛ فرایندی که می‌تواند زمان بیشتری بگیرد، احتمال اشتباه را افزایش دهد و تمرکز را دشوارتر کند. البته این به معنای آن نیست که هر نوع چندوظیفگی به مغز آسیب دائمی می‌زند. نکته اصلی این است که بدانیم چه فعالیت‌هایی را می‌توان در کنار هم انجام داد و چه زمانی بهتر است توجه خود را به یک کار مشخص اختصاص دهیم.
چندوظیفگی چیست و مغز چگونه با آن برخورد می‌کند؟
چندوظیفگی یا «مولتی‌تسکینگ» (Multitasking) به تلاش برای انجام دو یا چند فعالیت در یک بازه زمانی مشترک گفته می‌شود. این اصطلاح در ابتدا در علوم رایانه کاربرد داشت، اما امروزه به یکی از ویژگی‌های رایج زندگی روزمره تبدیل شده است. برای مثال، دانش‌آموزی را تصور کنید که هنگام مطالعه، مرتب پیام‌های تلفن همراهش را بررسی می‌کند. یا کارمندی که هم‌زمان با شرکت در جلسه، ایمیل‌های کاری خود را پاسخ می‌دهد. در هر دو مثال، فرد تصور می‌کند چند کار را با هم پیش می‌برد؛ اما اگر فعالیت‌ها به تمرکز ذهنی نیاز داشته باشند، مغز معمولاً نمی‌تواند توجه کامل خود را به همه آن‌ها اختصاص دهد. در چنین شرایطی، مغز از فرایندی به نام «جابه‌جایی بین وظایف» (Task Switching) استفاده می‌کند. یعنی توجه از یک فعالیت برداشته می‌شود، به فعالیت دیگری اختصاص می‌یابد و سپس برای بازگشت به کار قبلی باید دوباره روی آن متمرکز شود. این جابه‌جایی ممکن است در ظاهر بسیار سریع اتفاق بیفتد، اما هر بار می‌تواند به زمانی برای بازیابی تمرکز و یادآوری اطلاعات قبلی نیاز داشته باشد. برای نمونه، اگر هنگام نوشتن یک گزارش کاری به پیام جدیدی پاسخ دهید، ممکن است پس از بازگشت به گزارش مجبور شوید چند جمله را دوباره بخوانید تا به خاطر بیاورید در حال انجام چه کاری بودید. تکرار این وضعیت در طول روز می‌تواند سرعت پیشرفت کار را کاهش دهد.
مغز هنگام چندوظیفگی چه اتفاقی را تجربه می‌کند؟
چندوظیفگی به‌ویژه زمانی دشوار می‌شود که دو فعالیت به منابع شناختی مشابهی نیاز داشته باشند؛ برای مثال، زمانی که باید هم‌زمان به یک متن پیچیده فکر کنید و به گفت‌وگویی دیگر پاسخ دهید. در این فرایند، چند عملکرد ذهنی نقش مهمی دارند:
۱. توجه: مغز باید مشخص کند کدام اطلاعات اهمیت بیشتری دارند و کدام محرک‌ها را نادیده بگیرد. اعلان‌های تلفن همراه، صداهای محیط و پیام‌های جدید می‌توانند توجه را از فعالیت اصلی منحرف کنند.
۲. حافظه فعال: حافظه فعال به ما کمک می‌کند اطلاعات لازم را برای مدت کوتاهی در ذهن نگه داریم و از آن‌ها استفاده کنیم. وقتی مرتب بین کارها جابه‌جا می‌شویم، حفظ اطلاعات مرتبط با فعالیت اصلی ممکن است دشوارتر شود.
۳. عملکردهای اجرایی: این مجموعه از توانایی‌های ذهنی شامل برنامه‌ریزی، تصمیم‌گیری، کنترل تکانه‌ها، اولویت‌بندی و مدیریت توجه است. جابه‌جایی مداوم بین فعالیت‌ها می‌تواند انجام این فرایندها را دشوارتر کند.
بنابراین، اگر هنگام انجام چند کار احساس می‌کنید زودتر خسته می‌شوید، جزئیات را فراموش می‌کنید یا برای ادامه دادن یک فعالیت به تلاش بیشتری نیاز دارید، ممکن است بخشی از این دشواری به تغییر مکرر کانون توجه مربوط باشد.
انواع چندوظیفگی در زندگی روزمره
چندوظیفگی همیشه به یک شکل اتفاق نمی‌افتد. شناخت انواع آن کمک می‌کند تشخیص دهیم کدام عادت‌ها بیشتر از همه تمرکز ما را مختل می‌کنند.
۱. جابه‌جایی مداوم بین کارها
این حالت زمانی رخ می‌دهد که یک فعالیت را نیمه‌تمام رها می‌کنیم تا به سراغ کار دیگری برویم و دوباره به فعالیت اول بازمی‌گردیم. برای مثال، هنگام نوشتن یک مقاله، چند بار ایمیل‌ها را بررسی می‌کنیم، به پیام‌ها پاسخ می‌دهیم و سپس تلاش می‌کنیم نوشتن را ادامه دهیم. هر بار که توجه تغییر می‌کند، ممکن است برای بازیابی روند فکری قبلی به زمان نیاز داشته باشیم. این هزینه پنهان را «هزینه جابه‌جایی» (Switch Cost) می‌نامند.
۲. چندوظیفگی دیجیتال
چندوظیفگی دیجیتال یا رسانه‌ای به استفاده هم‌زمان از چند ابزار یا رسانه اشاره دارد؛ مانند تماشای فیلم هنگام مرور شبکه‌های اجتماعی یا مطالعه در کنار پاسخ دادن به پیام‌ها. این نوع چندوظیفگی به‌ویژه زمانی مشکل‌ساز می‌شود که فعالیت اصلی به یادگیری، تحلیل یا به خاطر سپردن اطلاعات نیاز داشته باشد. برای مثال، ممکن است دانش‌آموزی زمان زیادی را صرف مطالعه کند، اما به دلیل وقفه‌های پی‌درپی، مطالب را به‌خوبی یاد نگیرد. البته صرف استفاده هم‌زمان از دو دستگاه به‌تنهایی نشان‌دهنده مشکل نیست. میزان دشواری فعالیت‌ها، مدت استفاده و تعداد وقفه‌ها نیز اهمیت دارند.
۳. چندوظیفگی هیجانی
گاهی حتی زمانی که مشغول انجام یک کار مشخص هستیم، ذهنمان درگیر چند مسئله عاطفی یا نگرانی مختلف است. برای مثال، ممکن است فردی هنگام انجام وظایف شغلی به یک اختلاف خانوادگی فکر کند یا در شرایطی پراسترس تلاش کند ظاهر آرام خود را حفظ کند. این وضعیت را می‌توان به‌طور توصیفی نوعی درگیری هم‌زمان با چند خواسته هیجانی دانست. چنین تجربه‌ای ممکن است انرژی ذهنی زیادی مصرف کند و تمرکز بر فعالیت جاری را دشوارتر سازد. بااین‌حال، این اصطلاح نباید با یک تشخیص پزشکی مستقل اشتباه گرفته شود.
۴. ترکیب فعالیت‌های ذهنی و کارهای خودکار
برخی فعالیت‌ها را می‌توان با یکدیگر ترکیب کرد، به‌خصوص زمانی که یکی از آن‌ها به توجه و تصمیم‌گیری زیادی نیاز ندارد. برای نمونه، مرتب کردن لباس‌ها هنگام گوش دادن به یک فایل صوتی ساده ممکن است برای بسیاری از افراد امکان‌پذیر باشد. در این شرایط، فعالیت بدنی تا حد زیادی آموخته‌شده و خودکار است. بااین‌حال، اگر فایل صوتی حاوی اطلاعات پیچیده‌ای باشد که باید به خاطر سپرده شوند، یا فعالیت بدنی به دقت زیادی نیاز داشته باشد، کیفیت یکی از دو فعالیت ممکن است کاهش پیدا کند. نکته مهم این است که خودکار بودن یک فعالیت به معنای بی‌خطر بودن ترکیب آن با هر کار دیگری نیست. برای مثال، رانندگی به توجه پیوسته نیاز دارد و نباید با فعالیت‌های حواس‌پرت‌کننده ترکیب شود.
چندوظیفگی چه تأثیری بر عملکرد روزانه دارد؟
تأثیر چندوظیفگی به نوع فعالیت، میزان دشواری آن و شرایط فرد بستگی دارد. بااین‌حال، جابه‌جایی مکرر میان کارهایی که نیازمند تمرکز هستند، می‌تواند پیامدهای مختلفی داشته باشد.
کاهش تمرکز: هر بار که توجه از فعالیت اصلی منحرف می‌شود، بازگشت به همان سطح از تمرکز ممکن است زمان‌بر باشد. این مسئله به‌ویژه هنگام مطالعه، نوشتن و حل مسائل پیچیده اهمیت دارد.
افزایش احتمال خطا: وقتی توجه به‌طور مکرر تغییر می‌کند، ممکن است جزئیات مهم نادیده گرفته شوند یا بخشی از دستورالعمل‌ها فراموش شود.
کاهش کیفیت یادگیری: دریافت اطلاعات در شرایطی که فرد مرتب حواسش پرت می‌شود، ممکن است پردازش عمیق و به خاطر سپردن مطالب را دشوارتر کند.
خستگی ذهنی: مدیریت وقفه‌های مکرر و تلاش برای بازگشت به فعالیت اصلی می‌تواند احساس خستگی و فرسودگی ذهنی را افزایش دهد.
دشواری در برنامه‌ریزی و اولویت‌بندی: وقتی چند درخواست به‌طور هم‌زمان توجه ما را جلب می‌کنند، تشخیص کار مهم‌تر و تصمیم‌گیری درباره ترتیب انجام وظایف ممکن است دشوارتر شود.
افزایش احساس فشار و تحریک‌پذیری: انباشته شدن کارهای نیمه‌تمام و وقفه‌های پی‌درپی ممکن است احساس آشفتگی ایجاد کند و تحمل فرد را در برابر مزاحمت‌های کوچک کاهش دهد.
البته این پیامدها در همه افراد و همه موقعیت‌ها یکسان نیستند. همچنین، تجربه خستگی یا کاهش تمرکز به‌تنهایی به معنای وجود آسیب مغزی نیست.
آیا چندوظیفگی هیچ فایده‌ای ندارد؟
پاسخ کوتاه این است که نه؛ همه انواع چندوظیفگی الزاماً نامناسب نیستند. وقتی یکی از فعالیت‌ها ساده، تکراری یا خودکار است و با فعالیت دیگر تداخل قابل‌توجهی ندارد، ترکیب آن‌ها ممکن است کارآمد باشد. برای مثال، بعضی افراد می‌توانند هنگام انجام کارهای خانه به موسیقی گوش دهند یا در مسیر رفت‌وآمد با وسایل حمل‌ونقل عمومی به یک فایل صوتی گوش کنند. همچنین، جابه‌جایی برنامه‌ریزی‌شده میان وظایف می‌تواند در بعضی شرایط به حفظ انگیزه کمک کند؛ برای نمونه، وقتی فرد پس از مدتی کار روی یک پروژه دشوار، برای انجام یک وظیفه ساده‌تر وقفه کوتاهی در نظر می‌گیرد. برخی پژوهش‌ها نیز احتمال مزایایی مانند انعطاف‌پذیری بیشتر در تغییر توجه یا عملکرد بهتر در بعضی فعالیت‌های خلاقانه را مطرح کرده‌اند. بااین‌حال، این یافته‌ها به معنای برتری عمومی چندوظیفگی نیستند و نمی‌توان آن‌ها را به تمام افراد و موقعیت‌ها تعمیم داد.
در عمل، بهتر است به‌جای تلاش برای انجام هم‌زمان هرچه بیشتر کارها، بررسی کنیم که آیا ترکیب آن‌ها واقعاً مفید است یا فقط باعث افزایش وقفه‌ها و کاهش کیفیت می‌شود.
چرا انجام چند کار هم‌زمان به یک عادت رایج تبدیل شده است؟
یکی از دلایل اصلی گسترش چندوظیفگی، دسترسی دائمی به اطلاعات و ابزارهای ارتباطی است. تلفن همراه، پیام‌رسان‌ها، ایمیل‌ها و شبکه‌های اجتماعی در تمام طول روز فرصت‌های متعددی برای تغییر توجه ایجاد می‌کنند. از سوی دیگر، فشار کاری و انتظارات اجتماعی ممکن است این تصور را ایجاد کنند که فرد موفق باید همیشه در دسترس باشد و چند مسئولیت را به‌طور هم‌زمان مدیریت کند. گاهی نیز احساس می‌کنیم هرچه سریع‌تر بین فعالیت‌ها جابه‌جا شویم، بهره‌وری بیشتری خواهیم داشت. اما تعداد کارهایی که در طول روز به آن‌ها سر می‌زنیم، لزوماً نشان‌دهنده تعداد کارهایی نیست که با کیفیت مناسب به پایان می‌رسانیم. ممکن است فردی در پایان روز ده‌ها پیام را پاسخ داده، چندین بار ایمیل خود را بررسی کرده و چند پروژه را آغاز کرده باشد؛ اما همچنان نتوانسته باشد مهم‌ترین وظیفه خود را کامل کند. به همین دلیل، ارزیابی بهره‌وری باید بر میزان پیشرفت واقعی، کیفیت نتیجه و تناسب زمان صرف‌شده با اهمیت کارها متمرکز باشد، نه صرفاً بر تعداد فعالیت‌های انجام‌شده.
از کجا بفهمیم چندوظیفگی تمرکز ما را مختل کرده است؟
چند نشانه روزمره می‌توانند نشان دهند که بهتر است عادت‌های مربوط به توجه و مدیریت زمان خود را بررسی کنیم:
- برای شروع دوباره یک کار پس از وقفه، زمان زیادی صرف می‌کنیم.
- هنگام مطالعه یا کار، بارها بدون ضرورت تلفن همراه خود را بررسی می‌کنیم.
- مرتب جزئیات را فراموش می‌کنیم یا مجبور می‌شویم یک بخش را دوباره بخوانیم.
- کارهای زیادی را شروع می‌کنیم، اما تعداد کمی از آن‌ها را به پایان می‌رسانیم.
- در پایان روز احساس می‌کنیم بسیار مشغول بوده‌ایم، ولی پیشرفت چندانی نداشته‌ایم.
- هنگام گفت‌وگو با دیگران، به دلیل توجه به پیام‌ها یا کارهای دیگر، بخشی از صحبت‌ها را از دست می‌دهیم.
- در زمان استراحت نیز ذهنمان مرتب به سراغ وظایف ناتمام می‌رود.
وجود یکی از این نشانه‌ها به‌تنهایی ثابت نمی‌کند که چندوظیفگی علت مشکل است. کمبود خواب، فشار روانی، حجم بالای مسئولیت‌ها و عوامل دیگر نیز ممکن است نقش داشته باشند. اگر مشکلات تمرکز یا خواب مداوم، شدید یا مختل‌کننده زندگی روزمره هستند، مشورت با متخصص سلامت می‌تواند مفید باشد.
۷ راهکار عملی برای کاهش چندوظیفگی و افزایش تمرکز
برای مدیریت بهتر توجه، لازم نیست تمام ابزارهای دیجیتال را کنار بگذاریم یا برنامه روزانه خود را به‌طور کامل تغییر دهیم. ایجاد چند عادت ساده می‌تواند نقطه شروع مناسبی باشد.
۱. برای کارهای مهم، زمان مشخص تعیین کنید
یکی از روش‌های کاربردی، «زمان‌بندی بلوکی» است. در این روش، یک بازه زمانی مشخص را به یک فعالیت اختصاص می‌دهید و تا پایان آن، فقط همان کار را انجام می‌دهید. برای شروع می‌توانید یک بازه ۲۰ تا ۲۵ دقیقه‌ای در نظر بگیرید. در این مدت، اعلان‌ها را خاموش کنید، صفحه‌های غیرضروری را ببندید و روی یک هدف روشن تمرکز کنید. برای مثال، به‌جای نوشتن «کار روی گزارش»، هدف دقیق‌تری مانند «نوشتن مقدمه و تنظیم سه بخش اصلی گزارش» تعیین کنید. پس از پایان بازه، می‌توانید وضعیت پیشرفت خود را بررسی کنید و در صورت نیاز استراحت کوتاهی داشته باشید. مدت مناسب برای تمرکز به نوع فعالیت و شرایط فرد بستگی دارد؛ بنابراین، لازم نیست همه افراد از یک برنامه زمانی ثابت پیروی کنند.
همه انواع چندوظیفگی الزاماً نامناسب نیستند. وقتی یکی از فعالیت‌ها ساده، تکراری یا خودکار است و با فعالیت دیگر تداخل قابل‌توجهی ندارد، ترکیب آن‌ها ممکن است کارآمد باشد۲. وقفه‌های کوتاه و آگاهانه داشته باشید
استراحت کوتاه می‌تواند فرصتی برای فاصله گرفتن از محرک‌های مداوم و بازیابی توجه فراهم کند. پس از یک دوره کار متمرکز، چند دقیقه از صفحه‌نمایش فاصله بگیرید، کمی حرکت کنید، آب بنوشید یا در محیطی آرام بنشینید. بهتر است استراحت به فرصتی برای بررسی بی‌پایان پیام‌ها و شبکه‌های اجتماعی تبدیل نشود؛ زیرا این کار ممکن است به‌جای ایجاد فاصله ذهنی، وقفه‌های بیشتری به همراه داشته باشد.
۳. تک‌وظیفگی را تمرین کنید
تک‌وظیفگی (Single-tasking) یعنی در هر لحظه، اولویت را به یک فعالیت مشخص بدهید. برای تمرین این مهارت، لازم نیست از کارهای دشوار شروع کنید. هنگام غذا خوردن، چند دقیقه توجه خود را به همان فعالیت اختصاص دهید. هنگام مطالعه، فقط روی متن تمرکز کنید یا هنگام گفت‌وگو با دیگران، تلفن همراه را کنار بگذارید. هدف این نیست که هیچ‌وقت حواستان پرت نشود؛ بلکه یاد بگیرید پس از حواس‌پرتی، آگاهانه به فعالیت اصلی بازگردید.
۴. کارهای مشابه را در یک بازه انجام دهید
دسته‌بندی وظایف یکی از روش‌های ساده برای کاهش جابه‌جایی‌های غیرضروری است. برای مثال، می‌توانید پاسخ دادن به ایمیل‌ها را به دو یا سه نوبت مشخص در طول روز موکول کنید، تماس‌های غیراضطراری را در یک بازه انجام دهید و کارهای اداری مشابه را کنار هم قرار دهید. این روش کمک می‌کند به‌جای واکنش نشان دادن به هر پیام یا درخواست در لحظه، زمان خود را آگاهانه‌تر مدیریت کنید. البته برای وظایفی که واقعاً فوری هستند یا به پاسخ سریع نیاز دارند، باید انعطاف‌پذیری لازم را حفظ کنید.
۵. محیط کار را برای تمرکز آماده کنید
گاهی مشکل اصلی کمبود اراده نیست، بلکه محیطی است که دائماً توجه را منحرف می‌کند. برای کاهش حواس‌پرتی می‌توانید:
- اعلان‌های غیرضروری تلفن همراه را غیرفعال کنید.
- هنگام انجام کارهای مهم، تلفن را دور از دسترس قرار دهید.
- فقط برنامه‌ها و پنجره‌های موردنیاز را باز نگه دارید.
- فضای کاری را تا حد امکان مرتب کنید.
- در صورت امکان، زمان مشخصی را برای کار بدون مزاحمت در نظر بگیرید.
اگر در محیط شلوغ کار می‌کنید، استفاده از یک فضای آرام‌تر یا توافق با اطرافیان درباره زمان‌های تمرکز می‌تواند کمک‌کننده باشد.
۶. تعریف خود از بهره‌وری را تغییر دهید
بهره‌وری به معنای انجام چند کار به‌طور هم‌زمان نیست؛ بلکه به معنای استفاده مؤثر از زمان و انرژی برای رسیدن به نتایج ارزشمند است. به‌جای اینکه موفقیت خود را با تعداد پیام‌های پاسخ‌داده‌شده یا تعداد کارهایی که به آن‌ها سر زده‌اید بسنجید، از خود بپرسید: «امروز کدام کار مهم را به پایان رساندم؟» می‌توانید جمله‌ای ساده را به‌عنوان یادآوری روزانه انتخاب کنید: «کمتر بین کارها جابه‌جا می‌شوم و آگاهانه‌تر تمرکز می‌کنم.» این تغییر نگاه کمک می‌کند تمرکز و کیفیت کار را به‌اندازه سرعت انجام وظایف مهم بدانید.
۷. موسیقی و صداهای پس‌زمینه را آگاهانه انتخاب کنید
برخی افراد هنگام انجام کارهای تکراری با موسیقی احساس راحتی بیشتری دارند. بااین‌حال، تأثیر موسیقی بر تمرکز به نوع فعالیت، ویژگی‌های صدا و ترجیحات فرد بستگی دارد. هنگام انجام کارهای پیچیده‌ای مانند مطالعه متون دشوار، نوشتن یا یادگیری مطالب جدید، موسیقی دارای کلام ممکن است با پردازش اطلاعات تداخل داشته باشد. در مقابل، سکوت یا صدای پس‌زمینه ملایم ممکن است برای بعضی افراد مناسب‌تر باشد. بهترین راه این است که در چند نوبت، عملکرد خود را در شرایط مختلف مقایسه کنید و ببینید در کدام حالت با دقت و راحتی بیشتری کار می‌کنید. درباره ضربان‌های دوگوشی نیز ادعاهایی در زمینه بهبود تمرکز مطرح شده است، اما شواهد موجود برای توصیه آن به‌عنوان روشی قطعی و قابل‌اعتماد کافی نیست. بنابراین، بهتر است آن را جایگزین راهکارهای پایه‌ای مانند خواب کافی، کاهش وقفه‌ها و برنامه‌ریزی مناسب نکنید.
چه زمانی بهتر است از متخصص کمک بگیریم؟
اگر با وجود ایجاد تغییر در محیط و برنامه روزانه، همچنان در تمرکز، برنامه‌ریزی یا مدیریت وظایف مشکل دارید، بررسی دقیق‌تر شرایط می‌تواند مفید باشد. بسته به نوع مشکل، روان‌شناس، متخصص سلامت روان یا متخصص عصب‌روان‌شناسی بالینی می‌تواند در ارزیابی عوامل مؤثر و ارائه راهکار مناسب کمک کند. در برخی شرایط نیز مربی مدیریت زمان یا مربی مهارت‌های عملکرد اجرایی می‌تواند برای برنامه‌ریزی، اولویت‌بندی و ایجاد عادت‌های منظم مفید باشد. البته دشواری در تمرکز لزوماً به معنای ابتلا به یک اختلال نیست. هدف از دریافت کمک حرفه‌ای، شناسایی عوامل مؤثر و پیدا کردن راهکارهایی متناسب با نیازهای هر فرد است.
جمع‌بندی: کمتر هم‌زمانی، تمرکز بیشتر!
چندوظیفگی ممکن است در نگاه اول راهی برای صرفه‌جویی در زمان باشد، اما وقتی چند فعالیت به توجه و پردازش ذهنی نیاز دارند، جابه‌جایی مداوم بین آن‌ها می‌تواند باعث کاهش تمرکز، افزایش خطا و خستگی ذهنی شود. در مقابل، اختصاص زمان مشخص به کارهای مهم، دسته‌بندی وظایف مشابه، کاهش اعلان‌های غیرضروری و استراحت‌های کوتاه می‌توانند به مدیریت بهتر توجه کمک کنند.
قرار نیست تمام فعالیت‌های روزمره را جداگانه انجام دهیم؛ گاهی ترکیب یک کار ذهنی ساده با یک فعالیت بدنی خودکار کاملاً منطقی است. آنچه اهمیت دارد، تشخیص موقعیت‌هایی است که چندوظیفگی واقعاً مفید است و موقعیت‌هایی که فقط احساس مشغول بودن را افزایش می‌دهد.
برای شروع، یک تغییر کوچک را امتحان کنید: امروز یک کار مهم را انتخاب کنید، برای آن ۲۰ دقیقه زمان بگذارید و در این مدت سراغ فعالیت دیگری نروید. در پایان، میزان پیشرفت و کیفیت تمرکز خود را بررسی کنید. همین تجربه ساده می‌تواند به شما نشان دهد که اختصاص آگاهانه توجه تا چه اندازه در انجام بهتر کارها مؤثر است.