به نوشته روزنامه معاریو با وجود کسب اکثریت آرا توسط لیکود اما رهبرش قادر به تشکیل کابینه نیست.
به گزارش مشرق، روزنامه معاریو با استناد به گزارش‌ها واطلاعات منتشر شده تاکید کرد تا لحظه تهیه این نوشتار می‌توان گفت هیچ یک از اردوگاه‌ها قادر به کسب ۶۱ کرسی برای تشکیل کابینه نیست.
در بخش دیگری از این یادداشت آمده است: نکته بسیار تعجب آور و پارادوکسی که در نتایج این انتخابات دیده می‌شود آن است که حزب حاکمی که در دوره‌اش بزرگترین شکست تاریخ اسرائیل رقم خورد، بعد از آن با بی مبالاتی حاضر نشد مسئولیت پذیری خود را نشان بدهد، نمایندگانش به فساد معروف و یکی پس از دیگری محاکمه می‌شوند، دفترش حقوق بگیر قطر است، امروز بزرگترین حزب کنست هم هست.
در بخش دیگری از این نوشتار آمده است: ازاین‌رو، عده‌ای گادی آیزنکوت را به‌دلیل تمرکز بر رقابت برای رهبری اردوگاه و کارزار حزب بزرگ سرزنش می‌کنند. عده‌ای دیگر آویگدور لیبرمن و نفتالی بنت را مقصر می‌دانند که پیشاپیش تعهدی به حمایت از او ندادند، یا یائیر گولان را که وقت خود را صرف امور بیهوده کرد.
وگرنه چگونه ممکن است رای‌دهندگان لیکود در شهرهایی که جنگ آن‌ها را ویران کرده است، به حزبی رأی بدهند که آن‌ها را رها کرد و به حال خود واگذاشت؟ آیا ممکن است نیروهای ذخیره و خانواده‌های سربازان وظیفه به حزبی رأی بدهند که از هر خلأیی در نهادهای اسرائیل برای دور زدن قانون و پاداش دادن به فراریان از خدمت سربازی سوءاستفاده می‌کند؟
روشن است که پیام‌ها به مخاطبان نرسیدند، زیرا رهبران احزاب مخالف با یکدیگر درگیر بودند و نمی‌دانستند چگونه کارزار انتخاباتی را مدیریت و دستور کار آن را تعیین کنند. حتی به نظر می‌رسید بنیامین نتانیاهو و بلندگوهای تبلیغاتی‌اش از این وضعیت بهره‌برداری کرده‌اند؛ ینون مگال، زمانی که گادی آیزنکوت را «میمون» توصیف کرد؛ و خود نتانیاهو، زمانی که تصویری از یک بمب اتمی در آسمان تل‌آویو را در حساب کاربری‌اش در ایکس منتشر کرد و وعده داد تحریم‌های بین‌المللی اعمال کند. او هر روز هدایای انتخاباتی به آیزنکوت ارزانی می‌کرد.
دولت رو به پایان نتانیاهو، بی‌تردید دولتی مبتنی بر منافع گروهی است. تنها حزب ایدئولوژیک این بلوک، حزبی که بر مواضع و گرایش‌ها استوار است، حزب ایتمار بن‌گویر است. احزاب دیگر، از جمله لیکود، احزابی گروهی‌اند یا اگر بخواهید، احزابی قبیله‌ای هستند. تصادفی نیست که چهره‌های برجسته‌ای که خواستار رویکردی ایدئولوژیک ، بر اساس مکتب ژابوتینسکی بودند ــ مانند لیمور لیونات، بنی بگین، یووال اشتاینیتز، یولی ادلشتاین و گیلعاد اردان ــ از حزب حاکم کناره‌گیری کرده‌اند.