نگاهی عمیق به بازی Reanimal: بازگشت به غریزه یا فرار از انسانیت؟

داستان و پایان بازی Reanimal چه معنایی دارد؟ راز چاه، سرنوشت کودکان، نماد هیولاها و داستان بسته الحاقی The Prisoner را بررسی می‌کنیم.

پسر، دختر را از آب بیرون می‌کشد. دختر به هوش می‌آید و می‌خواهد خفه‌اش کند. هنوز هیچ‌کدام را نمی‌شناسیم، اما همین چند ثانیه کافی است تا به رابطه‌شان شک کنیم. چرا دختر به کسی حمله می‌کند که تازه نجاتش داده است؟

هرچه داستان جلوتر می‌رود، این برخورد بیشتر ذهن را درگیر می‌کند. پسر دست دختر را می‌گیرد، از موانع عبورش می‌دهد و مراقبش است، اما خاطرهٔ آن حمله از بین نمی‌رود. شاید کسی که حالا به او کمک می‌کند، پیش‌تر در آزارش نقش داشته است. تارسیر این تردید را از همان ابتدا همراه بازیکن می‌کند، آن هم وقتی هدف ظاهراً ساده است: دوستانشان را پیدا کنند و از جزیره بگریزند. برای فهمیدن ماجرا، رفتار کودکان و سکوتشان دربارهٔ گذشته به اندازهٔ اتفاق‌های سفر اهمیت دارد.

جست‌وجوی دوستان در جزیره‌ای جنگ‌زده

پسر کیسه‌ای روی سر کشیده و دختر ماسک خرگوش زده است. سه دوست گمشده‌شان هم با ظاهرشان شناخته می‌شوند: کودک کلاه‌دار یا Hood، بانداژپیچ یا Bandage و سطل‌به‌سر یا Bucket. از پشت این ماسک‌ها نمی‌شود چندان چیزی دربارهٔ گذشته یا احساسشان فهمید. برای شناختنشان باید به رفتارشان نگاه کرد.

بازی هم آشنایی را از همین‌جا شروع می‌کند. یکی منتظر دیگری می‌ماند یا دستش را دراز می‌کند تا او را بالا بکشد. گفت‌وگوها کوتاه‌اند و شخصیت‌ها فرصت معرفی خودشان را پیدا نمی‌کنند. پیش از آنکه معلوم شود چطور با هم دوست شده‌اند، بازیکن نگران جانشان شده است. پیدا کردن هرکدام، فعلاً یک قدم به نجات نزدیک‌ترش می‌کند.

اما جزیره پر از مانع است. محله‌ها زیر آب رفته‌اند و مین‌های دریایی راه را بسته‌اند. کارخانه‌ها متروک‌اند و حضور سنگرها و سربازان از سابقهٔ جنگ خبر می‌دهد. ویرانی اینجا به حضور هیولاها محدود نیست؛ آدم‌ها پیش‌تر هم به جان هم افتاده‌اند. کودکان در میان بقایای جنگی حرکت می‌کنند که بزرگسالان به راه انداخته‌اند و سلاح‌هایش هنوز قربانی می‌گیرند.

این فضا با محیط‌های شبیه خانهٔ عروسکی در Little Nightmares تفاوت دارد. آنجا اندازهٔ محیط، کوچکی کودکان را به رخ می‌کشید. در Reanimal مقیاس واقع‌گرایانه‌تر است و دوربین آزادی بیشتری دارد؛ تغییری که سازندگان در گفت‌وگو با GamesRadar هم درباره‌اش صحبت کرده‌اند. خانه‌ها و کارخانه‌ها، حتی در این وضع، به مکان‌هایی شبیه‌اند که روزی زندگی در آن‌ها جریان داشته است. ویرانی‌شان از همین رو آشناتر و ملموس‌تر به نظر می‌رسد.

بعضی طرفداران، استحکامات جزیره و فضای محاصره را به جزایر کانال مانش در جنگ جهانی دوم ربط داده‌اند. کمبود غذا هم به این مقایسه دامن می‌زند: ساکنان گرنزی در اواخر جنگ با گرسنگی شدیدی روبه‌رو بودند و گزارش صلیب سرخ بخشی از آن وضعیت را شرح می‌دهد. بااین‌حال، بازی محل داستان را مشخصاً همین جزایر معرفی نمی‌کند. تجهیزات مختلفی هم که در آن دیده می‌شود، تعیین یک دورهٔ تاریخی دقیق را دشوار می‌کند.

برای فهم رفتار کودکان، همین ناامنی و درماندگی کافی است. وقتی پناهی وجود ندارد، وعدهٔ پایان‌دادن به مصیبت می‌تواند وسوسه‌کننده باشد، حتی اگر بهای هولناکی داشته باشد. ماجرای چاه را باید در چنین شرایطی دید؛ میان کودکانی که می‌خواهند از رنجی بزرگ‌تر از توانشان خلاص شوند.

در چاه چه اتفاقی افتاده است؟

دختر در طول سفر تصاویری از چاه و بره می‌بیند. این تصاویر با درد و تغییرات بدنش همراه‌اند و کم‌کم سوءظن را به سمت خود گروه می‌برند. فیلم سینما نیز با کنار هم گذاشتن خرگوش‌ها، غذای فاسد و بره، سرنخی از اتفاق گذشته می‌دهد. پس از دیدن پایان می‌توان این نماها را به جمعی ربط داد که برای بقای خود، یکی از اعضایش را قربانی می‌کند.

خرگوش‌های فیلم در حلقه‌ای حرکت می‌کنند. تعدادشان از پنج به چهار می‌رسد و یک پیکر بی‌جان باقی می‌ماند. تصویر قربانی‌شدن بره هم در کنار این نماها قرار می‌گیرد. بار اول، این فیلم شاید فقط بخشی از فضای ترسناک سینما به نظر برسد؛ اما بعد از پایان، شباهتش به سرنوشت گروه آشکارتر می‌شود. پنج دوست کنار هم‌اند و قرار است یکی از آن‌ها از جمع حذف شود.

وقتی موجود گوسفندمانند کودکان را می‌بلعد، دختر درون آن صحنه‌هایی از گذشته را می‌بیند: دوستانش آیینی خونی اجرا کرده‌اند و او را به چاه برده‌اند. همان کودکانی که ما برای نجاتشان تلاش کرده بودیم، در آسیب‌دیدن دختر دست داشته‌اند. حالا سکوتشان در طول سفر معنای دیگری دارد. چه چیزهایی را می‌دانستند و چرا حرفی نمی‌زدند؟

یکی از تفسیرها که با نشانه‌ها بیشتر تناسب دارد، این است که آن‌ها دختر را برای پایان‌دادن به جنگ یا فلاکت قربانی کرده‌اند. دستشان به عامل اصلی بدبختی نمی‌رسد، پس به کسی آسیب می‌زنند که در دسترسشان است. در چنین باوری، بی‌گناهی دختر کمکی به او نمی‌کند؛ کافی است گروه پذیرفته باشد که با حذف او، بقیه نجات پیدا می‌کنند.

وجود جنگ این برداشت را تقویت می‌کند. کودکان در جهانی زندگی کرده‌اند که در آن، جان آدم‌ها بهای رسیدن به هدف می‌شود. آیین چاه می‌تواند تکرار همان منطق در جمع کوچک خودشان باشد. البته جنگ، مسئولیت انتخابشان را از بین نمی‌برد. اگر همه‌چیز را به شرایط نسبت بدهیم، دیگر جایی برای بررسی کاری که خود کودکان کرده‌اند باقی نمی‌ماند.

انگیزهٔ همه هم لزوماً یکسان نبوده است. ممکن است یکی به آیین باور داشته، دیگری از مخالفت ترسیده و نفر بعد فقط همراه بقیه شده باشد. بازی سهم هرکدام را روشن نمی‌کند. بااین‌حال، حضور چند کودک در برابر یک قربانی، پای مسئولیت شاهدان را هم وسط می‌کشد. برای ادامهٔ چنین خشونتی، همراهی و سکوت دیگران هم اثر دارد.

تفسیر دیگری هم هست: شاید آیین، تلاشی برای زنده‌کردن یا نجات دختر بوده که به فاجعه انجامیده است. تفاوت این دو احتمال را نمی‌شود نادیده گرفت. قربانی‌کردن عمدی یک نفر، با شکست در تلاش برای نجاتش داوری یکسانی ندارد. پایان، آسیب‌دیدن دختر و حضور دوستانش را روشن‌تر از انگیزهٔ آن‌ها نشان می‌دهد؛ دلیل کارشان همچنان جای بحث دارد.

ماسک تک‌چشم دختر هم پاسخ قطعی نمی‌دهد. می‌شود آن را نشانهٔ جراحت یا ازدست‌دادن چیزی دانست، اما از روی آن نمی‌توان نتیجه گرفت که چشم دختر را در مراسم بیرون آورده‌اند. تکرار تصویر چشم در بازی، به‌تنهایی برای تعیین شکل دقیق خشونت کافی نیست.

چاه، خودِ موقعیت را روشن‌تر نشان می‌دهد. کودکان بالا ایستاده‌اند و دختر پایین افتاده است. او را از دید پنهان کرده‌اند، اما ماجرا همان‌جا تمام نشده و اثرش دوباره به سراغشان آمده است. جایی که قرار بوده از شر مسئله خلاصشان کند، به مکانی بدل می‌شود که تمام سفر به آن برمی‌گردد.

همکاری با کسی که به او اعتماد نداریم

بخش زیادی از بازی صرف هماهنگی دو همراه می‌شود. باید منتظر هم بمانند، راه را برای دیگری باز کنند و موقع فرار از هم دور نیفتند. بازیکن، رابطهٔ آن‌ها را با انجام همین کارها تجربه می‌کند. وقتی ماجرای چاه آشکار می‌شود، خاطرهٔ کمک‌هایشان هنوز باقی است و قضاوت را دشوارتر می‌کند.

دوربین مشترک هم این وابستگی را بیشتر می‌کند. آندریاس جانسون در مصاحبه با Cubed3، ترسیدن در کنار دیگری و اهمیت دوستی اعضای گروه را دلیل انتخاب صفحهٔ مشترک می‌داند. این تصمیم هنگام بازی اثر روشنی دارد: هر دو کودک در یک قاب‌اند و نمی‌شود به‌راحتی دیگری را جا گذاشت. بعد از فهمیدن گذشته، همین نزدیکی می‌تواند نگران‌کننده باشد.

حملهٔ دختر در ابتدای بازی را می‌توان نشانهٔ بی‌اعتمادی او دانست، هرچند معلوم نیست آن لحظه دقیقاً چه چیزی را به یاد می‌آورد. ادامهٔ همکاری هم الزاماً به معنی بخشش نیست؛ او برای زنده‌ماندن به پسر نیاز دارد. از طرف دیگر، نمی‌شود تمام مراقبت‌های پسر را تظاهر فرض کرد. ممکن است کمکش صادقانه باشد و همچنان در قبال گذشته مسئول بماند. همین هم‌زمانی، رابطه را آزاردهنده می‌کند و اجازه نمی‌دهد با یک برچسب روان‌شناختی، همه‌چیز را توضیح بدهیم.

بازیکن هم ناچار می‌شود انگیزهٔ خودش را مرور کند. پیش از افشای ماجرای چاه، نجات هر دوست یک موفقیت بود. اگر از ابتدا از نقش آن‌ها خبر داشت، باز هم با همان اشتیاق برای رسیدن به آن‌ها تلاش می‌کرد؟ تقصیر یک کودک، جانش را بی‌ارزش نمی‌کند، اما دانستن آن، احساس بازیکن را نسبت به مأموریت تغییر می‌دهد.

در این میان، نفس‌زدن‌ها و گفت‌وگوهای کوتاه، نزدیکی کودکان را حفظ می‌کنند. بیشتر حرف‌هایشان دربارهٔ عبور از خطر بعدی است. مدام به هم دست می‌دهند و کمک می‌کنند، اما گفت‌وگو دربارهٔ اتفاقی که میانشان افتاده عقب می‌افتد. بازیکن می‌تواند آن‌ها را از مانع بعدی بگذراند؛ رسیدگی به آسیبی که به هم زده‌اند، در اختیارش نیست.

هیولاها با بدن کودکان چه می‌کنند؟

بره، روشن‌ترین پیوند میان دختر و فاجعه است. در سنت مسیحی، «برهٔ خدا» با قربانی‌شدن و رهایی از گناه ارتباط دارد. می‌توان بازی را وارونه‌شدن همین وعده خواند: قربانی‌کردن دختر آرامشی برای جمع نمی‌آورد و خشونت به سراغ کسانی برمی‌گردد که انتظار نجات داشته‌اند.

موجود، با بلعیدن کودکان بزرگ‌تر می‌شود و اندام‌های تازه‌اش شکل آشنای حیوان را به هم می‌ریزند. حالا گروه در برابر چیزی بی‌دفاع است که ابتدا با تصویر یک حیوان قربانی شناخته می‌شد. هر قربانی تازه، آن را نیرومندتر می‌کند؛ گویی خشونت قبلی با هر بار تکرار، قدرت بیشتری می‌گیرد.

بااین‌حال، خود دختر هم سرانجام بلعیده می‌شود. برای همین، یکی‌گرفتن او و هیولا چندان ساده نیست.

می‌شود بره را خشم یا خشونتی دانست که از رنج دختر برخاسته و دیگر در اختیارش نیست. در این برداشت، انتقام برای نخستین قربانی هم جای امنی باقی نمی‌گذارد. نیرویی که دیگران را مجازات می‌کند، او را نیز می‌بلعد.

ماسک خرگوش، آسیب‌پذیری دختر را در کنار این قدرت ویرانگر یادآوری می‌کند. برای فهم ارتباط خرگوش و بره، همان تصاویر خود بازی سرنخ می‌دهند؛ نیازی نیست برای هر حیوان از فرهنگ‌های مختلف معنایی ثابت پیدا کنیم. مسئله، ارتباط کودک آسیب‌دیده با موجودی است که مهارکردنش ممکن نیست.

رفتار بقیهٔ هیولاها با بدن‌ها هم به همین اندازه قابل‌توجه است. موجود Sniffer پوست انسان جمع می‌کند، به آن می‌رسد و مثل لباس می‌پوشد. بخشی از بدن یک نفر، برای او به پوششی قابل‌استفاده تبدیل شده است. وحشت این رفتار از بی‌اعتنایی‌اش می‌آید: انگار آن پوست هیچ‌وقت متعلق به انسانی با زندگی و گذشتهٔ خودش نبوده است.

در یتیم‌خانه، موجود Mother انتظار مراقبت را به وحشت بدل می‌کند. اسم «مادر» با بلعیدن و پس‌دادن موجودات مهاجم جور درنمی‌آید. وقتی Bucket بلعیده می‌شود، پسر و دختر باید دوستشان را از درون این موجود بیرون بکشند. برای نجاتش با چیزی درمی‌افتند که نامش وعدهٔ مراقبت می‌دهد؛ همان وعده‌ای که از یتیم‌خانه هم انتظار می‌رفت و برآورده نشده است.

ماجرای چشم نهنگ، شکل دیگری از همین مسئله است. برای بازشدن راه، چشم موجودی دیگر را برمی‌دارند و به نهنگ می‌دهند. پیشروی، به آسیب‌زدن به یک بدن دیگر وابسته شده است. پرسشی که در ماجرای چاه وجود داشت، اینجا دوباره پیش می‌آید: چه کسی باید هزینهٔ نجات یا ادامهٔ راه دیگران را بدهد؟

البته این شباهت‌ها برای هر هیولا معنایی قطعی تعیین نمی‌کنند. جانسون توضیح داده که ارتباط طراحی موجودات با گذشتهٔ کودکان همیشه مستقیم نیست و بعضی از آن‌ها ابتدا صرفاً به‌خاطر تصویرشان شکل گرفته‌اند. مرویک هم در گفت‌وگوی سازندگان با Xbox Wire، از تأثیر روش شهودی دیوید لینچ گفته است؛ تصویری می‌تواند پیش از آنکه معنایش کامل توضیح داده شود، احساس مشخصی ایجاد کند.

تابوت‌ها و دو پایان بازی

تابوت‌ها احتمال غم‌انگیز دیگری را پیش می‌کشند: شاید کودکان پیش از شروع این سفر مرده باشند. تصویرهایی شبیه آن‌ها، جست‌وجوی دوستان را به روبه‌روشدن با سرنوشت خودشان نزدیک می‌کنند. برداشتِ جزیره به‌عنوان برزخ، از همین نشانه‌ها می‌آید؛ شخصیت‌ها در مکان‌هایی آشنا، با مرگی مواجه می‌شوند که انگار از قبل در انتظارشان بوده است.

اما جای تابوت‌ها و حرکت سایه‌ها، علت مرگ هر کودک را مشخص نمی‌کند. برای نسبت‌دادن یک اعدام یا سانحهٔ جنگی معین به هرکدام، شواهد بیشتری لازم است. آنچه همین حالا تغییر می‌کند، معنای مأموریت نجات است. شاید اتفاق اصلی پیش‌تر افتاده باشد و پیدا کردن دوستان، برای بازگرداندنشان کافی نباشد.

در پایان، بازگشت به چاه و بالاآمدن آب، صحنهٔ آغازین را هم زیر سؤال می‌برد. شاید وقتی پسر، دختر را از آب بیرون می‌کشد، همین مسیر دوباره شروع شده باشد. بازی برای ایجاد حس گرفتاری، به توضیح کامل یک حلقهٔ زمانی نیاز ندارد؛ شباهت آغاز و پایان کافی است تا فرار ناممکن به نظر برسد. سفر به همان جایی رسیده که آسیب از آن آغاز شده بود.

پایان مخفی، احتمال دیگری باقی می‌گذارد. پیکرهای ماسک‌دار در انتهای چاه به دختر نزدیک می‌شوند و تماسشان خصمانه به نظر نمی‌رسد. هویتشان روشن نیست، اما رفتارشان با تعقیب‌کردن و بلعیدنی که تا اینجا دیده‌ایم فرق دارد. کسانی کنار دختر جمع می‌شوند، بی‌آنکه ظاهراً بخواهند به او آسیبی بزنند.

می‌توان آن‌ها را قربانیانی دانست که رنج مشابهی کشیده‌اند. با این برداشت، پایان مخفی جایی برای همدلی و همراهی هم باز می‌گذارد. تضمینی نیست که همه‌چیز حل شده باشد، اما دختر در محلی که رهایش کرده بودند، دیگر تنها نیست. همین تفاوت، تفسیر پایان به‌عنوان تکرار ابدی مصیبت را دشوارتر می‌کند.

بستهٔ الحاقی The Prisoner؛ سرباز چه چیزی را نمی‌داند؟

بستهٔ اول، مسئلهٔ اعتماد را با دو کودک تازه دنبال می‌کند: سرباز و زندانی. لباس و موقعیت آن‌ها از ابتدا تفاوت قدرتشان را نشان می‌دهد، اما برای عبور از شهر جنگ‌زده به هم نیاز دارند. سفرشان از جنگ و فرود در شهر شروع می‌شود و به زیرزمین‌ها و موجودات آشنای این کابوس می‌رسد.

این نیاز، در ابزارهایشان هم دیده می‌شود. زندانی دوربین عکاسی دارد و سرباز تبر. در بعضی درگیری‌ها، زندانی باید با فلش دشمن را متوقف کند تا ضربهٔ تبر سرباز اثر بگذارد. هیچ‌کدام به‌تنهایی همهٔ ابزارهای لازم برای پیشروی را ندارند. بنابراین، تردید دربارهٔ همراه در خود تجربهٔ بازی هم حضور دارد؛ بازیکن حتی با وجود شک، همچنان به کمک او وابسته است.

فلش دوربین، بخش‌های پنهان محیط را هم آشکار می‌کند. سایه‌ها و نشانه‌های داخل چمدان‌ها باعث می‌شوند بازیکن به جایی که از آن گذشته دوباره نگاه کند. در بخش دیگری، باید نقش خرگوش را با پوستری تبلیغاتی پوشاند. گاهی ادامهٔ راه به آشکارکردن چیزی وابسته است و گاهی به پنهان‌کردنش. این رفت‌وبرگشت در رابطهٔ دو کودک هم دیده می‌شود: زندانی چیزهایی می‌بیند که سرباز از آن‌ها خبر ندارد.

سرما و یخ‌زدگی اطراف زندانی هم دربارهٔ وضعیت او تردید ایجاد می‌کند. در خاطرهٔ ابتدای بسته، سرباز هشدار می‌دهد که اگر در سلول بماند یخ می‌زند. بعدتر، هنگام توقف در قطار، یخ اطراف بدن زندانی شکل می‌گیرد. حالا هشدار اول معنای نگران‌کننده‌تری دارد؛ او از سلول بیرون آمده، اما ظاهراً چیزی از وضعیت آنجا همراهش مانده است.

این نشانه‌ها به دردهای دختر در بازی اصلی شباهت دارند. بدن، پیش از آنکه شخصیت چیزی از گذشته بگوید، از وجود مشکلی خبر می‌دهد. همان‌طور که رسیدن به دوستان، گذشتهٔ کودکان جزیره را عوض نمی‌کرد، بیرون‌آمدن از سلول هم لزوماً به معنی رهایی زندانی نیست.

در صحنهٔ آخر، پس از تعقیب و تصادف، کودکی با زندانی صحبت می‌کند که سرباز او را نمی‌بیند. سؤالش دربارهٔ سرباز است: آیا او می‌داند؟ زندانی پاسخ منفی می‌دهد. وقتی سرباز به هوش می‌آید و می‌پرسد با چه کسی حرف می‌زده، زندانی گفت‌وگو را پنهان می‌کند. اینجا پنهان‌کاری دیگر صرفاً برداشتی از نگاه‌ها و نشانه‌ها نیست؛ در رفتار خود شخصیت دیده می‌شود.

آن‌ها در طول راه به هم کمک کرده‌اند، اما سرباز هنوز از چیزی که همراهش مخفی می‌کند خبر ندارد. بسته از همین راه به داستان اصلی پیوند می‌خورد. برای دیدن این ارتباط، لازم نیست یکی‌بودن شخصیت‌ها را ثابت کنیم؛ موقعیت آشناست: دو کودک پیش از آنکه بتوانند به هم اعتماد کنند، ناچار به همکاری شده‌اند.

دیتاماینینگ؛ رد داستان‌های کنارگذاشته‌شده

یافته‌های مربوط به محتوای حذف‌شده نشان می‌دهند داستان در طول ساخت چه تغییرهایی کرده است. در یکی از نسخه‌های گزارش‌شده، شخصیت Bandage اسیر جنگی است و پسر برای نجاتش لباس نظامی می‌پوشد. این مسیر، ارتباط او با جنگ را مستقیم‌تر می‌کرد. در نسخهٔ منتشرشده، نجاتش با پلیکان و فانوس دریایی گره خورده است.

گزارش FV0RT3X از پایان‌های حذف‌شده، به پایان دیگری برای خانهٔ درختی هم اشاره می‌کند: دوستان پسر او را می‌کشند و دختر در موقعیتی متفاوت بازمی‌گردد. جابه‌جایی قربانی نشان می‌دهد که خیانت درون گروه، در شکل‌های مختلف آزموده شده است. نقش شخصیت‌ها و ترتیب وقایع در همهٔ این نسخه‌ها یکسان نبوده‌اند.

از این اطلاعات می‌شود مسیر تغییر داستان را شناخت، اما نمی‌توان نقش پسر در نسخه‌ای قدیمی را به داستان فعلی منتقل کرد و با آن انگیزه‌های ناگفته‌اش را توضیح داد. بعضی بازسازی‌های منتشرشده هم با صداگذاری دستی تکمیل شده‌اند. محتوای حذف‌شده از راه‌هایی خبر می‌دهد که تارسیر امتحان کرده است؛ برای تفسیر اتفاق‌های بازی، باید دید کدام انتخاب‌ها در نسخهٔ نهایی باقی مانده‌اند.

در فایل‌های بازی، پایانی حذف‌شده وجود دارد که در آن یتیم‌ها محل دفن دوست ششمشان را پیدا می‌کنند؛ شخصیتی که او هم از نسخهٔ نهایی حذف شده است.

کودک ششم می‌گوید دوستانش به او خیانت کرده‌اند و تنهایش گذاشته‌اند تا بمیرد. آن‌ها پاسخ می‌دهند که همگی مرده‌اند، اما هنوز شاید راهی برای خروج پیدا کنند. کودک می‌گوید هیچ راهی وجود ندارد و سپس آشکار می‌شود که به موجود گوسفندمانند، یا همان Sheep Beast، تبدیل شده است.

این پایان تصویری متفاوت از سرنوشت کودکان و منشأ هیولا به دست می‌دهد، اما چون از بازی حذف شده، نمی‌توان آن را پاسخی قطعی برای داستان نسخهٔ نهایی دانست.

جمع‌بندی

داستان Reanimal با جست‌وجوی چند دوست گمشده در جزیره‌ای جنگ‌زده آغاز می‌شود. در ابتدا همه‌چیز روشن به نظر می‌رسد: باید بچه‌ها را پیدا کنیم و از دست هیولاها جان سالم به در ببریم. اما هرچه جلوتر می‌رویم، نشانه‌هایی از گذشتهٔ آن‌ها پیدا می‌کنیم؛ گذشته‌ای که نگاهمان را به این سفر و کسانی که می‌خواهیم نجاتشان بدهیم تغییر می‌دهد.

اتفاقی که کنار چاه برای دختر افتاده، شاید مهم‌ترین راز داستان باشد. آیا دوستانش واقعاً باور داشتند که با قربانی‌کردن او می‌توانند به رنج خود پایان بدهند؟ یا قصد داشتند نجاتش بدهند و آیینشان به فاجعه ختم شد؟ بازی انگیزهٔ آن‌ها را به‌روشنی توضیح نمی‌دهد. پسر را هم می‌بینیم که در طول سفر مراقب دختر است، هرچند می‌دانیم کنار چاه حضور داشته است. همین باعث می‌شود قضاوت دربارهٔ رابطه‌شان آسان نباشد.

در گوشه‌وکنار جزیره نیز نشانه‌های زیادی برای تفسیر پیدا می‌شود. بره، ماسک‌ها، تابوت‌ها و تصاویر تکرارشونده هرکدام می‌توانند سرنخی از گذشتهٔ کودکان یا معنای این جهان باشند. بستهٔ The Prisoner هم از زاویه‌ای دیگر به همین ایده‌ها برمی‌گردد: سرباز و زندانی به کمک یکدیگر نیاز دارند، اما رازهایی میانشان باقی مانده است.

آنچه در این مقاله خواندید، فقط گزیده‌ای از برداشت‌های ممکن است. می‌شود ساعت‌ها دربارهٔ دیالوگ‌ها، جزئیات محیط و سرنوشت شخصیت‌ها حرف زد یا به سراغ یافته‌های دیتاماینینگ و داستان‌های حذف‌شده رفت. احتمالاً بسته‌های الحاقی بعدی هم سرنخ‌های تازه‌ای در اختیارمان می‌گذارند؛ برای فهم بیشتر داستان باید منتظرشان بمانیم.

اگر بازی را تمام کردید، دوست دارم دیدگاه و برداشت شما را هم بشنوم. به نظر شما کنار چاه چه اتفاقی افتاده است؟ رابطهٔ پسر و دختر و پایانی را که دیدیم چطور تفسیر می‌کنید؟