دروازه ناتمام تخت جمشید که ساخت آن با حمله اسکندر متوقف شد، روشهای معماری و مراحل تراش سنگ در دوره هخامنشی را آشکار کرده است.
در میان ستونهای باشکوه، پلکانهای سنگی و نقشبرجستههای مشهور تخت جمشید، بنایی وجود دارد که ساخت آن هرگز به پایان نرسید. بیش از ۲۳۰۰ سال از توقف ساخت این سازه میگذرد؛ اما هنوز میتوان آثار نیمهتمام سنگتراشان هخامنشی را روی پیکرههای عظیم آن مشاهده کرد. این بنا که «دروازه ناتمام تخت جمشید» نام دارد، یکی از جذابترین بخشهای این مجموعه برای شناخت روشهای ساختوساز در ایران باستان است.

دروازه ناتمام در نگاه نخست شاید بهاندازه کاخ آپادانا یا دروازه ملل چشمگیر نباشد؛ اما اهمیت آن در چیزی نهفته است که فرصت تکمیلشدن پیدا نکرد. درست همان بخشهای خام و نیمهتراش، امروز اطلاعات ارزشمندی درباره شیوه جابهجایی سنگهای عظیم، مراحل تراش پیکرهها و مهندسی معماری هخامنشی در اختیار پژوهشگران قرار میدهند.
دروازه ناتمام تخت جمشید کجاست؟
دروازه ناتمام در بخش شمال شرقی مجموعه تخت جمشید، در شهرستان مرودشت استان فارس قرار دارد. این بنا در انتهای مسیری واقع شده است که با نام «خیابان سپاهیان» شناخته میشود و دروازه ملل را به محوطه شمالی تالار صدستون ارتباط میداد.
قرار بود این دروازه در شمال محوطه تالار صدستون ساخته شود. در صورت تکمیل، بنا بخشی از مسیر دسترسی به یکی از مهمترین تالارهای مجموعه سلطنتی بود.
امروز از ساختمان اصلی این دروازه، تنها بقایای محدودی برجای مانده است. مهمترین بخش قابلمشاهده آن، پیکرههای عظیم گاوهای سنگی است که بخشهایی از آنها هنوز شکل خام و پرداختنشده خود را حفظ کردهاند.
چرا ساخت دروازه ناتمام متوقف شد؟
ساخت تخت جمشید حدود سال ۵۱۸ پیش از میلاد، در دوران داریوش بزرگ آغاز شد. برخلاف تصور رایج، این مجموعه در دوره حکومت یک پادشاه ساخته نشد؛ بلکه شاهان هخامنشی در طول نسلهای مختلف، بناهای تازهای به آن افزودند و بخشهایی از سازههای پیشین را تکمیل کردند.
دروازه ناتمام به آخرین دوره فعالیتهای ساختمانی هخامنشیان در تخت جمشید تعلق دارد. طبق اطلاعات منتشرشده در پایگاه پژوهشی تاریخ باستان Livius، احتمالاً ساخت این بنا در دوران اردشیر سوم، پادشاه هخامنشی که از سال ۳۵۸ تا ۳۳۸ پیش از میلاد حکومت میکرد، آغاز شد.
پس از مرگ اردشیر سوم، حکومت به اردشیر چهارم و سپس داریوش سوم رسید. این سالها با بیثباتی سیاسی و در نهایت لشکرکشی اسکندر مقدونی به قلمرو هخامنشیان همراه بود. در سال ۳۳۰ پیش از میلاد، اسکندر تخت جمشید را تصرف کرد و دوران فرمانروایی هخامنشیان بر این مجموعه به پایان رسید.

باستانشناسان احتمال میدهند شرایط سیاسی و نظامی سالهای پایانی امپراتوری، بهویژه فتح تخت جمشید، از عوامل اصلی توقف ساخت دروازه بوده باشد. بااینحال، سندی وجود ندارد که زمان دقیق توقف کار یا دستور مستقیم تعطیلی این پروژه را مشخص کند.
آنچه با اطمینان بیشتری میتوان گفت، این است که بنای موردنظر هرگز مطابق طرح اولیه تکمیل نشد. امروزه، همین ناتمامماندن به یکی از مهمترین ویژگیهای تاریخی آن تبدیل شده است.
دروازهای که روش ساخت تخت جمشید را آشکار کرد
بیشتر بناهای تاریخی، زمانی برای مطالعه باستانشناسان در دسترس قرار میگیرند که ساختمانشان تکمیل شده و سپس بر اثر گذشت زمان آسیب دیده است. در چنین شرایطی، بسیاری از نشانههای مراحل اولیه ساخت، زیر پرداخت نهایی سنگها یا بخشهای دیگر سازه پنهان میمانند.
دروازه ناتمام تخت جمشید وضعیتی متفاوت دارد. این بنا مانند کارگاهی است که فعالیت آن در میانه ساخت متوقف شده باشد. برخی سنگها هنوز تراش اولیه را نشان میدهند و بخشهایی از پیکرههای گاو، بدون پرداخت نهایی باقی ماندهاند.
شاهرخ رزمجو، پژوهشگر باستانشناسی هخامنشی، در پژوهشی با عنوان Left Unfinished به بررسی اهمیت این دروازه برای شناخت مراحل ساخت معماری تخت جمشید پرداخته است.
بر اساس معرفی این پژوهش در نشریه تخصصی Abstracta Iranica، سنگهای ساختمانی پس از تراش اولیه در محل کار، بهصورت مرحلهای در سازه قرار میگرفتند و بخشهایی از فرایند پرداخت و تکمیل آنها پس از نصب انجام میشد.
یکی از نکات جالب این بررسی، ترتیب پرداخت سنگها از بالا به پایین است. همچنین روی بعضی قطعات ستونها نشانههایی وجود داشته که احتمالاً برای تشخیص محل قرارگیری یا ترتیب نصب آنها استفاده میشده و پیش از پایان کار از بین میرفتهاند.
از سوی دیگر، بررسی رد طناب روی برخی قطعات استوانهای ستونها، این احتمال را مطرح کرده است که سازندگان برای بالا بردن سنگها از داربست و سازوکارهای بالابری استفاده میکردند.
این موضوع اهمیت زیادی دارد؛ زیرا جابهجایی و نصب قطعات سنگی سنگین در ارتفاع، یکی از دشوارترین بخشهای ساخت کاخهای هخامنشی بوده است. شواهد دروازه ناتمام به پژوهشگران کمک میکنند بخشی از این فرایند را بازسازی کنند؛ هرچند همه جزئیات ابزارها و روشهای اجرایی با قطعیت مشخص نیست.
راز گاوهای سنگی نیمهتراش
گاوهای سنگی از عناصر شناختهشده معماری هخامنشی هستند. نمونههای مشهور آنها را میتوان در دروازه ملل مشاهده کرد؛ جایی که پیکرههای عظیم نگهبان، بخشی از شکوه معماری ورودی مجموعه را شکل میدادند.
در دروازه ناتمام نیز قرار بود پیکرههایی عظیم در ساختار ورودی قرار بگیرند؛ اما سنگتراشان نتوانستند کار خود را به پایان برسانند. به همین دلیل، هنوز میتوان تفاوت میان حجمهای اولیه و بخشهای تراشخورده را روی بقایای آن مشاهده کرد.
در ساخت چنین پیکرههایی، سنگتراشان ابتدا حجم کلی را از بلوک خام بیرون میآوردند و سپس با برداشت تدریجی سنگ، فرم بدن و جزئیات اثر را شکل میدادند. مرحله نهایی شامل ظریفکاری و پرداخت سطوح بود. این فرایند در دروازه ناتمام بهطور کامل انجام نشده است.
برای پژوهشگران، همین تفاوت میان قسمتهای خام و قسمتهای تراشخورده اهمیت دارد. این نشانهها اجازه میدهند مراحل ساخت پیکرهها را بهتر بشناسند و درک دقیقتری از سازماندهی کار سنگتراشان به دست آورند.
درواقع، بخشهایی از دروازه که در دوران هخامنشی فرصت تکمیل پیدا نکردند، اکنون به مدارکی کمنظیر درباره مهارت و فنون سازندگان آن تبدیل شدهاند.
اگر دروازه ناتمام تکمیل میشد، چه شکلی داشت؟
نمای دقیق و نهایی دروازه ناتمام مشخص نیست؛ اما شواهد معماری و مقایسه آن با بناهای دیگر تخت جمشید، امکان ارائه بازسازیهای احتمالی را فراهم میکنند.
دروازه ملل یکی از مهمترین نمونههای قابلمقایسه با این بنا است. برخی پژوهشگران معتقدند دروازه ناتمام قرار بوده سازهای بزرگ و باشکوه با ویژگیهایی مشابه دروازه ملل باشد.
با توجه به بقایای معماری، وجود پیکرههای نگهبان، ستونها و فضای ورودی در طرح این بنا قابلبررسی است. بااینحال، ارتفاع دقیق بخشهای تکمیلنشده، شیوه تزئین سقف و تمام جزئیات نمای خارجی آن با قطعیت شناختهشده نیست.
ازاینرو، تصویرسازیهای امروزی از شکل تکمیلشده دروازه را باید بازسازیهای فرضی دانست، نه تصویری قطعی از آنچه معماران هخامنشی طراحی کرده بودند.
نکته جالب آن است که دروازه ناتمام، حتی بدون آنکه به شکل نهایی خود رسیده باشد، هنوز میتواند عظمت پروژههای ساختمانی تخت جمشید را نشان دهد. ابعاد سنگها و ظرافتی که قرار بوده در پیکرههای نگهبان ایجاد شود، بیانگر برنامهریزی گسترده و توانایی فنی سازندگان این مجموعه است.
تخت جمشید در نزدیکی مرودشت و حدود ۵۷ کیلومتری شمال شرق شیراز قرار گرفته است. این مجموعه، مطابق اطلاعات مرکز میراث جهانی یونسکو، یکی از برجستهترین یادگارهای معماری و شهرسازی هخامنشی است و از سال ۱۹۷۹ در فهرست میراث جهانی قرار دارد.
دروازهای که قرار بود بخشی از شکوه تخت جمشید باشد، هرگز کامل نشد؛ اما همین سرنوشت، آن را به یکی از ارزشمندترین شاهدان تاریخ ساخت این مجموعه تبدیل کرد.


