کنگاور - ایرنا - «محمد شیدایی» ۲۷ سال بیشتر زندگی نکرد؛ اما در همین سالهای کوتاه، آنقدر مهر و خاطره در دل اطرافیانش کاشت که حالا هرکدام از خانوادهاش، تکهای از او را در سینه نگه داشتهاند. او ۱۲ روز پیش از تولد دخترش، مها، شهید شد؛ دختری که وقتی چشم به جهان گشود، پدرش دیگر نبود تا نخستین بار در آغوشش بگیرد، صدایش کند و به رویش لبخند بزند.
به گزارش ایرنا، بعضی بچهها پیش از آنکه نخستین کلمه «بابا» را به زبان بیاورند، باید نام پدرشان را از زبان دیگران یاد بگیرند؛ از لابهلای عکسها، خاطرات و بغضهایی که هر بار با شنیدن نام او تازه میشود.
مها هنوز به دنیا نیامده بود که پدرش، «محمد شیدایی»، برای همیشه از این جهان رفت. دوازده روز بعد، وقتی چشمهای کوچکش را به روی دنیا گشود، پدری نبود تا نخستین بار او را در آغوش بگیرد، صورتش را ببوسد و آرام در گوشش بگوید: «دخترم، خوش آمدی.»
«محمد شیدایی مشعوف»، از نیروهای پاسدار نیروی زمینی سپاه استان کرمانشاه، شامگاه پنجشنبه ۱۸ دیماه ۱۴۰۴، در جریان ناآرامیهای مسلحانه و مقابله با عناصر تروریستی در استان کرمانشاه، هنگام دفاع از امنیت مردم به شهادت رسید.
جوان ۲۷ سالهای که آن شب در میدان مأموریت ایستاد و دیگر به خانه بازنگشت؛ خانهای که ۱۲ روز بعد، با تولد دخترش مها، همزمان طعم آمدن یک زندگی تازه و داغ نبودن پدر را چشید.
پدری که هنوز دست پسرش را رها نکرده است
شاهمراد شیدایی مشعوف، پدر محمد، هنوز در سکوت خانه و میان زمینهای کشاورزی، رد پای پسرش را میبیند. محمد بعد از کار و مأموریت، خودش را به زمین میرساند تا به پدر کمک کند. بارها به او میگفت: «بابا اینقدر خودت را اذیت نکن؛ به خاطر ما اینقدر به خودت زحمت نده. ما اگر بتوانیم، خودمان زندگی را درست میکنیم.»
پدر و پسر گاهی با هم به کوه میرفتند؛ راه میرفتند و حرف میزدند. محمد پیش از آخرین دیدار گفته بود اگر قسمت شود پدرش را ببیند، چنان در آغوشش میگیرد و میبوسد که وصفکردنی نباشد. پدر، سرانجام در معراجالشهدا پسرش را در آغوش گرفت؛ همان آغوشی که این بار بوی وداع میداد.
از ۱۸ دی، روز شهادت محمد، تا زمان این گفتوگو، پدر ۲۵۰ شب در اجتماعات مردمی کنگاور حاضر شده و پرچمی با تصویر پسرش را با خود برده است. برای او، این پرچم فقط یک تکه پارچه نیست؛ دستی است که هنوز دست محمد را گرفته است. میخواهد مها وقتی بزرگ شد بداند پدربزرگش، حتی پس از رفتن پدر، دست او را رها نکرد.
لقمه آخری که دیگر تکرار نمیشود
رودابه عسگری، مادر محمد، هنوز پسرش را همان کودک وابستهای میبیند که برای رفتن به مدرسه باید مادر را پشت در خانه میدید. محمد در تصمیمهای زندگی با او مشورت میکرد؛ حتی برای ازدواج از مادر خواسته بود همسر مناسبی برایش پیدا کند.
مادر از لحظههای سادهای میگوید که حالا به بزرگترین دلتنگیهایش تبدیل شدهاند؛ وقت غذا خوردن سرش را روی پای او میگذاشت و لقمه آخر را از دست مادر میخواست. میگفت تا مادر لقمه آخر را به او ندهد، سیر نمیشود.
آخرین دیدارشان حدود یک هفته پیش از شهادت بود. مادر در خانه برادرش در کرمانشاه بود که محمد تماس گرفت و خواست به خانه او برود تا همسرش تنها نماند. مادر دلشوره عجیبی داشت؛ دلشورهای که آن روز معنایش را نمیدانست.
محمد در واپسین ساعتها از اینکه نتوانسته بود در مراسم درگذشت یکی از همسایهها حاضر شود، احساس شرمندگی میکرد؛ حتی در آخرین روزها هم دلنگران دیگران بود.
دوازده روز پس از شهادتش، مها به دنیا آمد. مادر وقتی نوهاش را در آغوش گرفت، گویی نشانهای از ادامه حضور پسرش را دوباره به خانه آورده بودند؛ دختری که قرار بود جای خالی پدر را پر نکند، اما یاد او را زنده نگه دارد.
آرزویی که برای مها ناتمام ماند
عاطفه سلطانآبادی، همسر محمد، او را مردی مهربان، دستودلباز، شجاع و پرانرژی به یاد میآورد؛ کسی که حتی در سختترین لحظهها دیگران را میخنداند.
یک شب در مسیر کنگاور به کرمانشاه، مردی کنار پمپبنزین با خودروی پنچر مانده بود و کسی به کمکش نمیرفت. محمد با وجود باردار بودن همسرش، لاستیک زاپاس خود را به آن مرد داد و گفت: «خدایا من به بنده تو کمک کردم، میدانم تو هم به من کمک میکنی که در جاده مشکلی برایمان پیش نیاید.»
او برای دخترش آرزوهای زیادی داشت. دوست داشت مها قوی، مستقل، ورزشکار و بااراده باشد. با شوخی میگفت وقتی سهساله شد او را به ژیمناستیک میفرستد و کاری میکند بارفیکس برود.
عاطفه میگوید وقتی خبر شهادت محمد را شنید، نخستین چیزی که به ذهنش رسید این بود که دیگر فرصتی برای دیدن فرزندشان نخواهد داشت. حالا آرزویش این است که مها بداند پدرش چقدر عاشقانه دوستش داشت؛ مردی که پیش از دیدن دخترش، برای آینده او رؤیا ساخته بود.
برادری که فرصت نکرد دوستت دارم بگوید
یزدان شیدایی، برادر محمد، او را فقط برادر نمیداند؛ محمد برایش رفیق و تکیهگاه بود. خاطرات کودکیشان پر از شیطنت است؛ از فوتبال داخل خانه که یک بار شوت محکم یزدان باعث شد سر محمد به کنار پاسیو برخورد کند و بشکند، تا تیوبسواری در برف که یزدان پس از افتادن از تیوب، از ترس اتفاقی برای برادر کوچکترش تا پایین کوه به دنبال او دوید.
آخرین دیدارشان در غروب روزهای پایانی آذر یا آغاز دی بود. محمد به خانه برادر رفت، برای فرزند یزدان تنقلات آورده بود، چای و میوه خوردند و درباره جابهجایی اتاقها حرف زدند. یزدان از او خواست برای شام بماند، اما محمد گفت دعوت است. آن روز یزدان به محل کار رفت و از برادرش خواست همسر و فرزندانش را به خانه پدر همسرش برساند؛ بیآنکه بداند این آخرین دیدارشان خواهد بود.
یزدان هنوز یک جمله را در دل نگه داشته است: «خیلی دوست دارم داداش؛ اما به خاطر حیایی که بینمان بود، روی دلم ماند.»
محبت محمد فقط در حرف نبود. وقتی در قرعهکشی صاحب یک خودروی کوییک شد، آن را با قیمتی حدود نصف ارزش واقعیاش به یزدان واگذار کرد تا برادرش هم صاحب خودرو شود؛ آن هم در روزهایی که خودش برای خرید خانه به فروش خودروهایش فکر میکرد.
مهربانیای که در خاطره خواهران مانده است
نسرین شیدایی مشعوف، خواهر محمد، از پسری میگوید که از کودکی در کارهای خانه کمک میکرد. یک شب زمستانی، وقتی نسرین از نظر روحی حال خوبی نداشت، محمد با وجود خستگی، ساعت ۱۱ شب دنبالش رفت و او را به کرمانشاه برد. بعدها هم برای تغییر حال خواهرش برنامه گردش میگذاشت.
او ورزش را دوست داشت و شیرینزبانی و شوخطبعیاش در خانواده زبانزد بود. نسرین پس از شهادت، در میان مدارک برادرش برگه یک ماه مرخصی استعلاجی را پیدا کرد؛ مرخصیای که به دلیل خستگی ناشی از کار، مأموریتها و مسابقات پنجگانه نظامی برایش صادر شده بود، اما محمد حتی این خستگی را هم با خانواده در میان نگذاشته بود.
سمیرا شیدایی، خواهر کوچکتر، هنوز خاطره نوروزی را به یاد دارد که محمد در هفت یا هشتسالگی همراه خواهرانش به همدان رفت. او را به بازار بردند، برایش لباس و کفش نو خریدند و پیتزا خوردند. از شوخیها و قلقلکها و سربهسر گذاشتنهای برادرش میگوید؛ و از روزی که خانواده خودروی خود را فروخته بودند و او در آستانه زایمان بود. محمد خودرو را خرید، اما آن را در اختیار سمیرا گذاشت تا خودروی جدید خانواده تحویل شود.
زهرا شیدایی مشعوف، خواهر بزرگتر محمد، از روز تولد برادرش خاطره دارد. وقتی فهمید مادر را به بیمارستان منتقل کردهاند، خودش را به آنجا رساند و برای نخستین بار محمد را در آغوش گرفت.
با وجود اختلاف سنی ۱۴ ساله، محمد همیشه تکیهگاه او بود؛ به فرزند خواهرش در درس و ورزش کمک میکرد و تماسهایش را بیپاسخ نمیگذاشت. یک بار به خواهرزادهاش قول داد اگر بارفیکس برود، به او جایزه میدهد. کودک ۱۳ بار بارفیکس رفت و فیلمش را برای دایی فرستاد. محمد شماره کارت خواهرش را خواست تا جایزه را واریز کند، اما فرصت نشد. پس از شهادت، همسر محمد پول را به خواهرزاده داد و گفت دایی به قولش عمل کرده است.
مها روزی از پدرش خواهد پرسید
محمد شیدایی فرصت نکرد دخترش را ببیند؛ نه نخستین گریهاش را شنید، نه دستهای کوچکش را گرفت و نه توانست برایش بارفیکس و ژیمناستیک را به یک بازی کودکانه تبدیل کند.
شاید روزی مها روبهروی عکس پدر بنشیند و بپرسد: «بابای من چه جور آدمی بود؟»
آن روز، خانواده هرکدام خاطرهای برایش خواهند گفت؛ از پسری که در ۲۷سالگی رفت، اما آنقدر مهربانی به جا گذاشت که هنوز در خانه، میان آدمها و در قلب کسانی که دوستش داشتند، زندگی میکند.
شهرستان کنگاور ۴۴۵ شهید والامقام را تقدیم انقلاب اسلامی کرده است و با جمعیتی افزون بر ۸۷ هزار نفر در ۹۰ کیلومتری شرق شهر کرمانشاه و در ورودی این استان واقع شده است.
