تجمع مقابل ستاد کل نیروهای مسلح به نام انقلابی‌گری قابل قبول نیست؛ ضرورت شفاف‌سازی درباره حامیان این اقدامات
۱۳ آبان، سالروز تسخیر لانه جاسوسی آمریکا و روز ملی مبارزه با استکبار جهانی، هر سال با حضور گسترده مردم در مقابل لانه جاسوسی و اعلام پایبندی آنان به آرمان‌های انقلاب اسلامی گرامی داشته می‌شود. با این حال، امسال در حاشیه این مراسم، اقدام گروهی از بانوان که با پوشیدن کفن در مقابل ساختمان ستاد کل نیروهای مسلح تجمع کردند، پرسش‌ها و ابهامات جدی را به وجود آورد.
نکته قابل تأمل این است که عده‌ای با تفسیری خاص از انقلابی‌گری، خود را در جایگاهی بالاتر از دیگران قرار داده و به جای تقویت وحدت و همبستگی، اقدام به ایجاد تجمع در مقابل یکی از مهم‌ترین نهادهای نظامی کشور می‌کنند. این شیوه رفتار نه با منافع ملی سازگار است و نه می‌توان آن را در چارچوب مطالبه‌گری مسئولانه و دلسوزانه تعریف کرد.
پرسش اساسی اینجاست که این افراد با حمایت چه جریان یا اشخاصی اقدام به چنین رفتارهایی می‌کنند؟ چه کسانی پشتوانه این تجمعات هستند و چرا باید اجازه داده شود چنین رویه‌ای به یک بدعت در فضای سیاسی و اجتماعی کشور تبدیل شود؟ لازم است حامیان و هدایت‌کنندگان احتمالی این اقدامات به‌صورت شفاف مشخص شوند.
این رفتارها در شرایطی رخ می‌دهد که نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران در دو جنگ اخیر، با تمام توان و ازخودگذشتگی در برابر دشمن ایستادگی کردند و برای دفاع از امنیت، استقلال و تمامیت ارضی کشور، شهدای بسیاری تقدیم کردند. نیروهایی که در سخت‌ترین شرایط پای دفاع از ایران ایستادند، شایسته حمایت و قدردانی هستند، نه آنکه در برابر نهاد فرماندهی آنان تجمعاتی با چنین شیوه‌هایی شکل بگیرد.
نباید اجازه داد عده‌ای با مصادره عنوان انقلابی‌گری، رفتارهایی انجام دهند که نتیجه آن ایجاد شکاف در داخل و فراهم کردن خوراک تبلیغاتی برای دشمنان خارجی باشد. دشمنانی که همواره در پی القای اختلاف و تضعیف انسجام داخلی ایران هستند، از چنین صحنه‌هایی برای پیشبرد اهداف خود بهره‌برداری خواهند کرد.
در این میان، مسئولیت نهادهای امنیتی و انتظامی برای بررسی ابعاد این اتفاق، شناسایی عوامل و حامیان احتمالی و جلوگیری از تکرار چنین رفتارهایی جدی است. برخورد قانونی و قاطع با اقدامات خارج از ضوابط، ضرورتی برای حفظ نظم عمومی، اقتدار نهادهای رسمی و جلوگیری از شکل‌گیری رویه‌های پرهزینه برای کشور است.
انقلابی‌گری واقعی در وفاداری به آرمان‌های انقلاب، دفاع از ایران، حفظ وحدت ملی و حمایت از مدافعان کشور معنا پیدا می‌کند؛ نه در رفتارهایی که ناخواسته یا آگاهانه، منافع ملی را در معرض آسیب قرار می‌دهد.