به همسران نظامی میگویم به خودتان افتخار کنید که سعادت زندگی با افرادی را دارید که در لباس مقدس مجاهدان، خدمت به ایران و اسلام عزیز میکنند و پشتیبانی و صبر در کنار جهاد آنان، اجری با ارزش در آخرت شما دارد که با مادیات این دنیا قابل قیاس نیست
جوان آنلاین: در تقویم آسمانیها، مقام شهادت مقدم بر درجه است. شهید سروان محسن ابراهیمی آنالوجه، در نخستین روز مهر ۱۳۶۰ پا در این دنیا گذاشت و ۴۴ سال بعد در ساعت ۹ و ۳۰ دقیقه صبح ۱۲ اسفند ۱۴۰۴، در محل پدافند انرژی هستهای اصفهان (سایت UCF) از این دنیا پر کشید و آسمانی شد، اما درجه سروانیاش را بعد از شهادت گرفت. گویی زمین دیر فهمید، اما آسمان زودتر پی به لیاقت ارتقای درجه او برده بود. حالا سمیه ابراهیمی همسرش از ۲۱ سال زندگی مشترک با او میگوید و در باورش نمیگنجد که چگونه آوار ناشی از اصابت موشک رژیم صهیونیستی بر سر مردی با آن همه مهربانی فرو ریخته باشد. این روایت، مرور زندگی با مردی است که با اذانش همسایهها را به نماز دعوت میکرد و لبخندش به دوست و آشنا، شادی میبخشید.
دیدن یک عکس پیچیده در کاغذ در یک روز پاییزی
سال ۱۳۷۸ سمیه خانم، دانشآموز سال دوم دبیرستان بود. یک روز پاییزی در خانه پدری نشسته بود که زنگ خانه به صدا درآمد، مادر محسن بود؛ زنی میانسال با چهرهای محجوب، چادری، مرتب و لبخندی بر لب وارد شد. بدون مقدمه، تکه کاغذی را باز کرد و عکس پسرش را نشان داد و گفت: «پسرم نظامی است، خواستم بیایم و پسرم را به شما معرفی کنم.» دختر نوجوان نگاهی به عکس انداخت، گونههایش قرمز شد و نتوانست چیزی بگوید جز اینکه «نمیدانم... هر چی پدرم بگوید.» همان پاسخ کوتاه، کافی بود تا یک ازدواج سنتی شکل بگیرد، اما نکته اینجا بود که عروس و داماد هنوز یکدیگر را ندیده بودند. اولین دیدار، تصادفی بود، دختر خانم در راه برگشت از مدرسه، نزدیک خانه که رسید، پسر جوانی را دید که با یک نفر در همان حوالی قدم میزنند. مرد همراه که بعدها معلوم شد پسرعموی پسر جوان است، با اشاره او را متوجه دختر دانشآموز کرد. دختر از روی همان عکسی که دیده بود او را شناخت. محسن هم نگاهی به دختر انداخت و لبخندی زد؛ لبخندی که آغاز شیفتگی بود.
مثل آب زلال بود
با وجود سن کم دختر و نبود شناخت قبلی، تأیید خانوادهها کار را تمام کرد، عقد کردند و همان روزهای اول زندگی مشترک بود که عروس خانم فهمید با چه کسی پیمان بسته است. او داستان آغاز زندگی مشترک خود با آقا محسن را اینگونه شروع میکند: «شیفته پاکیاش شدم. هم از لحاظ ایمان، هم از لحاظ رفتار، مثل آب زلال بود به معنای واقعی کلمه.»
سادگی، مشی زندگی آنها بود. مراسم عقد و عروسی را به سادهترین شکل ممکن برگزار کردند. خبری از هدایای گرانبها نبود و تجملات در آن راهی نداشت. او اکنون در قامت همسر شهید میگوید: «شهدا شهیدانه زندگی میکنند. این جمله را همیشه شنیده بودم، اما معنای آن را در زندگی با محسن فهمیدم.» ۲۱ سال زندگی مشترک، حاصلش دو دختر است؛ الهه، متولد ۱۰ دی ۱۳۸۵ که حالا ۱۹ سالش است و ماهلین، متولد ۱۰ دی ۱۴۰۴. ماهلین دو ماهه بود که پدرش شهید شد، هنوز صدای گریهاش را خوب نشنیده بود که شنیدن صدای انفجار همهچیز را تمام کرد.
شوخ و جدی
شخصیتی دوستداشتنی داشت، هم شوخ بود هم جدی. آنقدر شیرینسخن بود در هر جمعی که وارد میشد تا لبخند را بر لبان کسی که ناراحت بود نمیدید، آن جمع را ترک نمیکرد. یادم میآید یک بار همسایهمان خیلی ناراحت بود، محسن رفت کنارش نشست، یک ساعت گذشت تا سرانجام آن همسایه خندید. بعد آمد خانه و گفت حالا با خیال راحت سراغ کارهای خودم میروم، اما مهمترین ویژگیاش، همنشینی با بچهها و نوجوانان بود، هر بچهای را که میدید، با او همسن میشد، روی زمین مینشست، ماشینبازی میکرد، لگو میبست. نوجوانان را عمیقاً درک میکرد. همسر شهید ادامه میدهد: «هر جا میرفتیم، بچهها و نوجوانان جمع میشدند، یک جاذبه عجیبی داشت، انگار میدانستند او از جنس خودشان است، اما مهربانتر و داناتر.» در مقابل، احترام به بزرگترها برایش یک اصل بود، اهل ظاهرسازی هم نبود، واقعاً و قلباً به هر کسی که از او بزرگتر بود، احترام میگذاشت.
صدای اذانی که همسایهها در انتظارش میماندند
نماز اول وقت برای محسن، فقط یک فریضه دینی نبود، جانش به آن بسته بود و با آن نفس میکشید و حیاتی دوباره مییافت. همسرش میگوید: «حافظه شگفتانگیزی برای حفظ آیات قرآن داشت. بدون اینکه روحانی باشد، بسیاری از آیات قرآن را با تفسیر از حفظ بود، اما علاقهاش به زیارت عاشورا چیز دیگری بود. در جیب لباس فرم اداریاش، همیشه یک کتابچه زیارت عاشورا بود، آنقدر خوانده بود که لابهلای کتابچه زیارت پاره شده بود، همان کتابچه را در لحظه شهادت هم بههمراه داشت، پارهپاره شده بود، اما مطمئن هستم در آخرت شاهدش خواهد بود.»
اذان گفتنهایش هر روز و در ساعتهای مشخص دلنشین بود، صدای بلند «اشهد ان لا اله الا الله» او در کوچه میپیچید، همسایهها در انتظار شنیدنش میماندند، زن همسایه یک بار گفته بود صدای اذان آقا محسن که بلند میشود، خواسته و ناخواسته دست از کار میکشیم و به اقامه نماز میپردازیم. در ماه رمضان، همسرش اصرار میکرد محسن جان، سفره پهن است، بیا افطار کن و بعد نماز بخوان، اما او اول با صدای بلند اذان میگفت، بعد افطار میکرد. معتقد بود با اذان، سحری و افطار برکت دیگری پیدا میکند؛ این جمله همیشگیاش بود.
محسن در آخرین فیلمها که چند روز قبل از شهادت گرفته بود رو به دوربین میگوید: «الهه جان! (دختر شهید) من رفتم، نتوانستم به خانه بیایم. حواست به مامان و ماهلین باشد. من آنها را به تو میسپارم. حواست به خودت خیلی باشد. من تو را یک طور خاص دوست دارم، تو با بقیه فرق داری، تو در قلبم جای داری» انگار میدانست رفتنی است، انگار داشت با ما خداحافظی میکرد.
صدای انفجار و ۲۰ دقیقه سکوت
صدای مهیبی آسمان اصفهان را شکافت، همسر آقامحسن نگران شد. در این مواقع به گوشی تلفن نگاه میکرد و منتظر میماند تا همسرش زنگ بزند و خبر سلامتیاش را بدهد. همیشه او اولین کسی بود که زنگ میزد و میگفت نگران نباش سمیه جان! تا ما هستیم ترس معنی ندارد.
این بار هر چقدر منتظر ماند تلفنش زنگ نخورد. ۱۰ دقیقه گذشت، باز خبری نشد. ثانیههای انتظار بسیار به کندی میگذشت. انگار هر یک دقیقه به اندازه یک ساعت طول میکشید. حالا دیگر ۲۰ دقیقه گذشته بود و خبری از تماس تلفنی همسرش نشد. دیگر نمیتوانست منتظر بماند، خودش تماس گرفت، اما کسی جواب نداد، دوباره تماس گرفت و این کار را چند بار دیگر تکرار کرد، اما صدایی از آن طرف خط به گوش نمیرسید. الهه دختر خانواده هم تماس گرفت، نتیجه همان بود و تماسهای بیپاسخ تکرار میشد. دختر با چشمان گریان میپرسید: «چرا بابا جواب نمیدهد و مادر با زبان لرزان جواب میداد حتماً سرش شلوغ است یا دسترسی به گوشی ندارد. ناامید از پاسخ آقامحسن با یکی از همکارانش تماس گرفت. آقای حاتمی با صدایی آشفته گفت: اینجا موشک خورده، خیلی شلوغه، دنبال آقامحسن و آقایاسر میگردم، اما پیدایشان نمیکنم. تماس بعدی با گریه همراه بود: «آقا محسن شهید شد...» همسر شهید نگاهی به ماهلین کرد که آرام در گهواره خوابیده بود. دلش شکست و صدای شکستن قلب الهه را هم شنید؛ صدایی که هیچ وقت از یادش نمیرود.»
کتابچه پارهشده و انگشتری با بوی بهشت
از شهید دو یادگار بهجا ماند؛ کتابچه زیارت عاشورا که وسطش پاره شده بود (گویا ترکش از میان آن عبور کرده بود) و انگشتر دستش. خط بسیار زیبایی داشت. بیآنکه پیش استادی رفته باشد. هر جا نگاه میکنید، آیاتی از قرآن مجید و سخنان امیرالمؤمنین (ع) را با خط خوش خودش به یادگار گذاشته است.
مستأجری که صاحبخانه را از افسردگی نجات داد
صاحبخانهشان یک آقای سالمند بود. قبل از سکونت شهید ابراهیمی، قرص افسردگی مصرف میکرد. در سه سالی که آقامحسن آنجا اجارهنشین بود، آن آقا کلاً قرص و دارو را کنار گذاشت. همسر شهید میگوید: «محسن هر روز پای صحبتهای صاحبخانه مینشست. با او حرف میزد، شوخی میکرد، با او قدم میزد، آنقدر همصحبت خوبی بود که در پایان قرارداد اجاره، بچههای صاحبخانه آمدند و گفتند، خواهش میکنیم اجاره را تمدید کنید، حال پدرمان با حضور آقامحسن خوب و بدون او بیمار است.» این همان رمز ماندگاری شهداست؛ بودنشان، حتی بهعنوان یک مستأجر ساده معجزه میکند.
حاجی کربلایی که پابرهنه دهل میزد
شهید ابراهیمی، کربلایی بود؛ حاجی هم بود. سالها در روزهای عاشورا و تاسوعا پابرهنه در دستههای عزاداری، دهل میزد. همسرش میگوید: «با آن شکوه و ابهتی که دهل میزد، انگار تمام غم کربلا در وجودش جمع میشد، اما وقتی دهل را زمین میگذاشت، همان مرد شوخ و مهربان همیشگی میشد.» او رفت، اما صدای بلند اذانش در خانه هنوز در گوش همسر و دختر و همسایههاست؛ صدای دلنشینی که از یادها نمیرود و در عین حال حسرتی که همیشه بر دلها میماند.
پیام به همسران نظامیان
همسر شهید در پایان میگوید: «به همسران نظامی میگویم، اول اینکه به خودتان افتخار کنید که سعادت زندگی با افرادی را دارید که در لباس مقدس مجاهدان، خدمت به ایران و اسلام عزیز میکنند. دوم اینکه میدانم حقوق نظامیان واقعاً ناچیز است، ولی پشتیبانی و صبر در کنار جهاد آنان، اجری باارزش در آخرت شما دارد که با مادیات این دنیا قابل قیاس نیست. انشاءالله به زودی پیروزی قطعی ایران را جشن خواهیم گرفت و شاهد ظهور امام زمان (عج) باشیم.»
