شیراز-ایرنا- شهید محمدکاظم کریمی جانشین فرماندهی انتظامی منطقه سپیدان، ۱۶ فروردین در منطقه کمهر سپیدان هدف پهپادهای اسرائیلی-آمریکایی قرار گرفت و به شهادت رسید، مردی که به گفته همسرش، علمدار رفت تا ایران بماند، علمدار رفت تا ما بمانیم، علمدار رفت اما علم بر زمین نمی‌ماند.
به گزارش خبرنگار ایرنا، دشمن وقتی در میدان رویارویی کم می‌آورد، سراغ چیزهایی می‌رود که با موشک و پهپاد سنجیده نمی‌شوند، سراغ خانه‌ها، سراغ پدرها و مردانی که ستون یک خانواده‌اند.
تاریخ این سرزمین نشان داده است که هر بار اراده یک ملت در میدان شکسته نشد، دشمن به جای آنکه عقب بنشیند، ابزارهایش را عوض کرد و از لشکرکشی تمام‌عیار به ترور، از ترور به فشار اقتصادی، و امروز به پهپادی که از آسمان می‌آید تا مردم را در خاک خودشان هدف بگیرد، روی آورده است، اما این تغییر ابزار خودش اعتراف است، اعتراف به اینکه در برابر مردمی که ایستاده‌اند، راه دیگری نمانده است.
روی‌آوردن دشمن به این شیوه‌ها حساب‌شده است و خوب می‌داند که در این سرزمین، برخی افراد فقط یک نفر نیستند بلکه یک تکیه‌گاه‌اند و می‌داند که اگر پدری را از خانه بگیرد، نه فقط یک خانواده، بلکه بخشی از اعتماد و آرامش یک شهر را هدف گرفته است، اما نمی‌داند که شهادت، اگرچه زخم می‌زند، در همین سرزمین بارها زخم را به بیداری تبدیل کرده است و شاید همین موضوع دشمن را در محاسبه‌اش همیشه یک قدم عقب نگه داشته است، او توانسته است جسم را بگیرد، اما هرگز نتوانسته راه را از بین ببرد.
علمدار رفت تا ایران بماند
خیلی‌ها شهید محمدکاظم کریمی را نمی‌شناختند، درجه‌اش بالا بود، اما ساده‌زیست بود؛ او ۱۶ فروردین ۱۴۰۴ در منطقه کمهر سپیدان، هدف پهپادهای اسرائیلی-آمریکایی قرار گرفت.
همسرش می‌گوید: علمدار رفت تا ایران بماند، علمدار رفت تا ما بمانیم، علمدار رفت اما علم بر زمین نمی‌ماند؛ علمدار لقبی است که مردم سپیدان به این شهید والامقام داده‌اند.
در گوشه‌ای از این سرزمین، جایی در سپیدان، زنی نشسته است که ۲۲ سال از عمرش را با مردی گذرانده که بیشتر وقتش را بیرون از خانه، در خدمت به مردم صرف کرد، اسمش نسیبه زارع خفری و همسر سردار شهید محمدکاظم کریمی است؛ او سه فرزند یعنی ۲ دختر هجده و چهارده ساله و پسری ۹ ساله دارد.
در گوشه‌ای از این سرزمین، جایی در سپیدان، زنی نشسته است که ۲۲ سال از عمرش را با مردی گذرانده که بیشتر وقتش را بیرون از خانه، در خدمت به مردم صرف کرد؛ اسمش نسیبه زارع خفری است؛ همسر سردار شهید محمدکاظم کریمی. سه فرزند دارد؛ دو دختر هجده و چهارده ساله و پسری نه ساله.
در آغاز گفت‌وگو با خبرنگار ایرنا، سخنش را با شعری آغاز می‌کند که سال‌هاست زبان حال خانواده‌های شهداست؛ «کجایید ای شهیدان خدایی، بلاجویان دشت کربلایی... کجایید ای سبک‌بالان عاشق، پرنده‌تر ز مرغان هوایی».
او از شانزدهم فروردین می‌گوید، روزی که سردار شهید محمدکاظم کریمی جانشین فرماندهی انتظامی منطقه سپیدان، در منطقه کمهر سپیدان هدف پهپادهای اسرائیلی-آمریکایی قرار گرفت و به شهادت رسید و همین یک جمله کافی است تا بفهمی پشت این نام، چه زندگی‌ای ایستاده بود.
شهید اسوه و مردمی
زارع خفری اظهار کرد: بهترین خصوصیتی که از سردار شهید می‌توانم بگویم، علمدار بودنش است، چون همیشه در همه صحنه‌ها حاضر بود، علمدار رفت تا ایران بماند، علمدار رفت تا ما بمانیم، علمدار رفت اما علم بر زمین نمی‌ماند.
این جمله همسر شهید همانند یک ضرب‌المثل در ذهن می‌ماند.
او شهید کریمی را شهید اسوه و شهید مردمی خواند و گفت: همسرم مردی بی‌تکبر و بی‌ریا بود که مخلصانه خدمت کرد، شهیدی که بی‌صدا خندید، بی‌ادعا جنگید و در پایان جان خود را فدای کشور و مردم ایران کرد.
زارع خفری این جمله را آرام گفت؛ او کسی است که سال‌ها این خنده بی‌صدا را از نزدیک دیده است.
همسر شهید کریمی افزود: همسر شهیدم یک انسان به تمام معنا بود، بی‌ریا، مردم‌دار، خوش‌اخلاق و شجاع که همیشه در میدان حاضر بود و تبعیت خاصی از امام و قائد امت داشت.
زارع خفری در ادامه اظهار کرد: شهید کریمی در راه خدمت به مردم و جمهوری اسلامی ایران به شهادت رسید.
فرزند شیر؛ راه پدر ادامه دارد
روایت این خانه، فقط از زبان همسر شهید شنیده نمی‌شود بلکه سارینا کریمی، دختر ارشد سردار محمدکاظم کریمی در گفت‌وگو با خبرنگار ایرنا بیان کرد: من فرزند شیر هستم، فرزند شیر میدان غیرت؛ فرزند کسی که جانش را فدای ایران کرد.
او بغضش را در گلو نگه داشت و گفت: پدرم رفت ولی راهش نرفت و نامش تا ابد در قله‌ها باقی می‌ماند.
دختر ارشد شهید کریمی در مورد خصوصیات پدرش صحبت کرد و گفت: پدر من بسیار ساده و مخلص بود، با اینکه در منطقه درجه بالایی داشت، اما بی‌ریا خدمت کرد و زمانی که شهید شد، بسیاری از مردم نمی‌دانستند که او جانشین فرماندهی انتظامی در سپیدان است.
او ادامه داد: پدرم ساده‌زیست و با بچه‌ها مهربان بود و تنها ۶ ماه توانست نوه‌اش را ببیند و مدت پدربزرگ بودنش خیلی کوتاه ولی بسیار شیرین بود.
آخرین جمله دختر شهید همان است که از فرزند شیر برمی‌آید؛ او بیان کرد: ما سعی می‌کنیم تا همیشه راهش را ادامه دهیم.
نام‌ها با سنگ قبر تمام نمی‌شوند
دشمن در طول سال‌ها همیشه یک درس را دیر آموخته است که در این سرزمین، نام‌ها با سنگ قبر تمام نمی‌شوند.
او می‌تواند یک خانه را بی‌پدر کند، اما نمی‌تواند راهی را که آن پدر رفته است از بین ببرد.
سردار شهید محمدکاظم کریمی رفت، اما آنچه از او ماند، فقط یک خاطره نیست بلکه یک الگو است، الگویی از ساده‌زیستی در اوج مسئولیت، از خدمت بی‌ادعا، از حضور در صحنه‌هایی که کسی نمی‌بیند.
شاید دشمن بتواند شمارش کند که چند پهپاد فرستاده و چند هدف را زده است، اما هرگز نمی‌تواند بشمارد که چند دختر و پسر در چند خانه، تصمیم گرفته‌اند راه پدر را ادامه دهند و این همان چیزی است که هیچ محاسبه‌ای در هیچ اتاق فکری برای آن جوابی ندارد.