۸ ماشین آمریکایی فراموش شده که خیلی جلوتر از زمان خود بودند(+عکس)

در تاریخ صنعت خودرو، برخی ماشین‌های آمریکایی پیشرو با نوآوری‌های خود، بسیار جلوتر از زمانشان بودند و مسیر آینده را هموار کردند.

دهه‌ها قبل از این‌که فناوری‌های مدرن خودرویی مانند توربوشارژر و سیستم‌های ترمز ضدقفل فراگیر شوند، خودروسازان آمریکایی با جسارت تمام دست به فناوری‌های خودرویی چشمگیری زدند.

به گزارش گجت نیوز، این خودروهای پیشگام نه‌تنها مفاهیم جدیدی را معرفی کردند بلکه بسیاری از آن‌ها مستقیما وارد خط تولید شدند و به بازار عرضه گشتند. اگرچه برخی از این مدل‌ها از نظر تجاری موفق نبودند و به فراموشی سپرده شدند، اما میراث فناورانه آن‌ها راه را برای پیشرفت‌های بعدی هموار کرد و این مدل‌ها را به بخشی از خودروهای کلاسیک با ارزش تبدیل کرده است.

اولدزموبیل جت‌فایر (Oldsmobile Jetfire) مدل ۱۹۶۲ با تمایز خود، یک پیشگام واقعی بود و عنوان اولین مدل توربوشارژر تولید انبوه جهان را به خود اختصاص داد. مهندسان اولدزموبیل یک توربوشارژر Garrett AiResearch را به موتور ۳.۵ لیتری «راکت» V8 آن متصل کردند که خروجی را از ۱۸۵ اسب بخار به ۲۱۵ اسب بخار و گشتاور را از ۲۳۰ پوند فوت به ۳۰۰ پوند فوت افزایش داد.

نقطه ضعف آن که منجر به فراموشی شد، سیستم منحصربه‌فرد «تزریق سیال» (Fluid-Injection) بود. برای جلوگیری از پیش‌اشتعال در فشارهای بوست بالاتر، موتور نیاز به مخلوط ویژه‌ای از آب مقطر و متیل الکل داشت که «سیال توربو راکت» نامیده می‌شد. مالکان اغلب از پر کردن این سیال غفلت می‌کردند که به کاهش عملکرد و آسیب موتور منجر می‌شد؛ این امر نهایتا باعث توقف سریع این ویژگی توسط اولدزموبیل گشت. با وجود مشکلات مکانیکی، جت‌فایر بدون شک پایه‌های پذیرش گسترده سیستم‌های پرخوران را بنا نهاد.

دهه‌ها پیش از این‌که اصطلاح «شاسی‌بلند» وارد واژگان رایج شود و شاسی‌بلندهای لوکس به یک سگمنت مجزا تبدیل گردند، جیپ واگنییر (Jeep Wagoneer) مدل ۱۹۶۳ تعریف خودروهای آفرود را بازتعریف کرد. این خودرو فقط یک وسیله کاربری نبود، بلکه قابلیت‌های واقعی ۴×۴ را با سطح راحتی و امکانات خودروهای سواری ترکیب کرد و آن را به اولین شاسی‌بلند لوکس بی‌رقیب تبدیل کرد.

واگنییر چندین ویژگی را که اکنون در شاسی‌بلندها استاندارد است، پیشگام بود. این خودرو اولین ۴×۴ بود که گیربکس اتوماتیک ارائه می‌داد و آن را برای مخاطبان گسترده‌تری قابل دسترس‌تر از آفرودرهای سنتی با گیربکس دستی کرد. همچنین امکاناتی مانند سیستم تعلیق جلوی مستقل، فرمان هیدرولیک و تهویه مطبوع را در بخش ۴×۴ معرفی کرد و عملا الگوی شاسی‌بلند مدرن و خانوادگی را ایجاد کرد.

مدل‌های اولدزموبیل (Oldsmobile) سری ۶۰ و ۷۰ سال ۱۹۴۰ اولین گیربکس تمام‌اتوماتیک تولید انبوه جهان را ارائه کردند: هایدرا-ماتیک (Hydra-Matic) که توسط جنرال موتورز ساخته شد. این واحد چهار سرعته، پدال کلاچ را حذف کرد و با استفاده از کوپلینگ سیال و چرخ‌دنده‌های سیاره‌ای، دنده‌ها را به‌طور خودکار تعویض می‌نمود.

هایدرا-ماتیک اساسا نحوه رانندگی آمریکایی‌ها و سپس جهانیان را تغییر داد. در زمانی که رانندگی در ترافیک شهری با گیربکس‌های دستی خسته‌کننده بود، این نوآوری رانندگی را آسان‌تر و قابل دسترس‌تر از همیشه کرد. طی دو دهه، گیربکس‌های اتوماتیک در آمریکا به یک استاندارد تبدیل شدند و طراحی بنیادین این مدل نقش مهمی در آن ایفا کرد.

ای‌ام‌سی ایگل (AMC Eagle) مدل ۱۹۸۰ دهه‌ها پیش از وجود اصطلاح «کراس‌اوور» معرفی شد، اما پایه و اساس این سگمنت را بنا نهاد. این خودرو که بر روی پلتفرم یکپارچه (unibody) ساخته شده بود، بدنه‌های سدان و استیشن واگن را با سیستم تعلیق بالاتر و سیستم تمام‌وقت چهارچرخ محرک (AWD) عرضه کرد.

در هسته این سیستم یک دیفرانسیل مرکزی ویسکوز کوپلینگ قرار داشت که قدرت را بدون دخالت راننده بین محورها تقسیم می‌کرد. این ویژگی حتی در اکثر کامیون‌های 4×4 آن دوره نیز کمیاب بود. این تنظیمات کشش مطمئن را در آب‌وهوای نامساعد فراهم می‌کرد و در عین حال راحتی سواری، مصرف سوخت و هندلینگ یک خودروی سواری سنتی را حفظ می‌نمود. ایگل بی‌سروصدا پیش از سوبارو اوتبک (Subaru Outback) و کراس‌اوورهای مدرن دهه‌ها قبل ظهور کرد.

کرایسلر ایرفلو (Chrysler Airflow) مدل ۱۹۳۴ مفهوم آیرودینامیک را به آمریکا معرفی کرد و اولین خودروی تولید انبوه بود که بر اساس اصول آیرودینامیک طراحی شده بود. این خودرو با کمک مهندسان هواپیما و پس از تست در تونل باد MIT توسعه یافت. شکل قطره‌ای ایرفلو به‌شدت با خودروهای سنتی آن دوره متفاوت بود و ضریب درگ را تا ۲۰ درصد نسبت به طرح‌های معمولی کاهش می‌داد.

در ایرفلو، کرایسلر از ساختار بدنه یکپارچه نیز استفاده کرد که قاب و بدنه را در یک ساختار واحد ادغام می‌کرد. این کار استحکام ساختاری، ایمنی و کیفیت سواری را بهبود بخشید. مهندسان موتور را جلوتر قرار دادند تا تعادل وزن بهتر و فضای داخلی راحت‌تری ایجاد شود. با این حال، خریداران ظاهر نامتعارف آن را نپذیرفتند و فروش آن با شکست مواجه شد. نوآوری‌های ایرفلو بعدها به استانداردهای صنعت تبدیل شدند.

کادیلاک الدورادو بروگهام (Cadillac Eldorado Brougham) مدل ۱۹۵۸ مرزهای لوکس بودن و نوآوری را به‌گونه‌ای گسترش داد که کمتر خودرویی جسارت آن را داشت. این خودرو اولین مدل تولیدی بود که دارای سیستم تعلیق بادی خودتنظیم بود و برای حفظ ارتفاع ثابت سواری بدون توجه به بار طراحی شده بود. این سیستم از هوای تحت فشار به‌جای فنرهای فولادی استفاده می‌کرد.

اگرچه این فناوری برای دوران خود پیشرفته بود، اما به‌طور کامل توسعه‌یافته نبود و خرابی‌های مکرر باعث شد بسیاری از مالکان آن را به سیستم‌های تعلیق معمولی تبدیل کنند. الدورادو بروگهام همچنین شامل صندلی‌های برقی با حافظه، سیستم کروز کنترل با عملگر خلا و صندوق‌عقب بازکن خودکار بود. در مجموع، این خودرو بیش از ۴۰ ویژگی استاندارد داشت که بسیاری از آن‌ها تا دهه‌ها بعد فراگیر نشدند.

ایمپریال (Imperial) مدل ۱۹۷۱ با معرفی سیستم Sure-Brake، یک گام بزرگ در ایمنی خودرو برداشت. این سیستم اولین ترمز ضدقفل (ABS) چهارچرخ با کنترل الکترونیکی در یک خودروی تولیدی بود. Sure-Brake که توسط بندیکس (Bendix) توسعه یافته بود، از حسگرهای سرعت چرخ و یک واحد کنترل الکترونیکی داخلی استفاده می‌کرد تا قفل شدن چرخ را در هنگام ترمزگیری شدید تشخیص دهد.

سپس فشار هیدرولیک را در هر چرخ تنظیم می‌کرد تا احتمال سر خوردن را کاهش داده و به راننده کمک کند کنترل فرمان را حفظ کند. این سیستم بر خلاف سیستم‌های قبلی فورد که فقط روی چرخ‌های عقب کار می‌کردند، هر چهار چرخ را مدیریت می‌نمود. سیستم Sure-Brake کرایسلر پیش از واحد ABS مدرن بوش که در مرسدس‌بنز S-Class سال ۱۹۷۸ معرفی شد، به بازار آمد.

اولدزموبیل تورونادو (Oldsmobile Toronado) مدل ۱۹۶۶ اولین خودروی لوکس دیفرانسیل جلو (FWD) تولید انبوه آمریکایی در دهه‌ها بود و اولین خودرویی بود که FWD را با قدرت جدی ترکیب کرد. این خودرو از یک موتور ۷.۰ لیتری راکت V8 استفاده می‌کرد که تا ۳۸۵ اسب بخار قدرت و ۴۷۵ پوند فوت گشتاور تولید می‌کرد؛ اعدادی که در آن زمان برای یک خودروی دیفرانسیل جلو تقریبا بی‌سابقه بودند.

اولدزموبیل برای مدیریت این قدرت، راه‌حلی منحصربه‌فرد مهندسی کرد: گیربکس توربو هایدرا-ماتیک ۴۲۵ (Turbo Hydra-Matic 425) با مکانیزم محرک زنجیری که گیربکس و دیفرانسیل را در یک واحد فشرده بسته‌بندی می‌کرد. این طراحی میل گاردان را حذف کرد و فضای کابین را با یک کف صاف آزاد ساخت. تورونادو مدل ۱۹۶۶ ثابت کرد که FWD می‌تواند قدرت واقعی و هندلینگ مطمئن را در یک کوپه بزرگ و سنگین با وزن تقریبی ۲,۰۴۰ کیلوگرم ارائه دهد.