دی‌یونگ در ال‌کلاسیکو خواستار فرصت بازی بود و هانسی فلیک آن را به او داد. در عوض، گاوی را بدون بازی روی نیمکت نگه داشت.
به گزارش "ورزش سه"، برای فرنکی دی‌یونگ 29 ساله این یک شب تلخ و شیرین بود. با وجود شکست بارسا، او دوباره حس یک بازیکن فوتبال را پیدا کرد. فرانکی پس از تقریباً چهار ماه از مصدومیتش در جام جهانی، دوباره به میدان رفت. او خواستار فرصت خود شده بود و آن را به دست آورد.
اما برای گاوی، این شب یک کابوس تمام‌عیار بود. چند روز پس از آنکه در پاریس به میدان آمد و تا آستانه زدن گل دوم و حیاتی تیمش پیش رفت؛ گلی که می‌توانست روحیه‌بخش بزرگی باشد، این بار حتی یک دقیقه هم فرصت بازی پیدا نکرد. با وجود اینکه فلیک گزینه‌های زیادی روی نیمکت داشت، ترجیح داد از این هافبک اندلسی استفاده نکند؛ تصمیمی که می‌تواند ضربه سختی به اعتمادبه‌نفس او باشد.
نقش گاوی که حتی تعطیلات تابستانی‌اش را نیمه‌کاره رها کرد تا فصل را به عنوان بازیکن ثابت آغاز کند، این روزها کم‌رنگ‌تر شده است. مصدومیت او در الچه روند پیشرفتش را متوقف کرد و هرچند او تلاش کرد از وقفه بازی‌های ملی برای رسیدن به آمادگی کامل بهره ببرد و برابر ختافه هم در ترکیب اصلی بود، اما از آن به بعد تنها ۸ دقیقه برابر گالاتاسرای، ۱۰ دقیقه برابر بتیس و ۳۰ دقیقه در پاریس فرصت بازی پیدا کرده است.
در سوی دیگر میدان، فرنکی دی‌یونگ با توجه به دوری طولانی‌مدتش از میادین، نمایش قابل قبولی داشت. فلیک ترجیح داد دست به ترکیب رودری و پدری در خط هافبک دفاعی نزند و درست مانند گذشته، دی‌یونگ را در پست هافبک هجومی به کار گرفت.
دی‌یونگ بازیکنی فیزیکی است که حضورش به تیم قدرت بدنی می‌بخشد، اما او مهاجم هدف یا بازیکنی با پاس‌های نهایی ویرانگر نیست. با این وجود، او تا اینجا مهره‌ای کارآمد بوده است و باید دید در ادامه چه جایگاهی خواهد داشت. با توجه به غیرقابل‌جانشین بودن رودری و پدری، بسیار بعید به نظر می‌رسد که او بتواند مانند ۷ سال گذشته جایگاه ثابتی برای خود دست‌وپا کند. دی‌یونگ برای تغییر نظر فلیک باید فراتر از این‌ها ظاهر شود.
برای گاوی، فصل دوباره وارد فاز دشواری شده است. البته او از آن دست بازیکنانی نیست که به این راحتی‌ها تسلیم شوند. او دو مصدومیت بسیار سنگین و طولانی را پشت سر گذاشته و هر بار پیروزمندانه به میادین بازگشته است. فصل گذشته نیز او در سکوت و با تلاش فراوان توانست به ترکیب اصلی راه یابد و در دیدارهای بزرگ برابر اسپانیول و اتلتیکو مادرید خوش بدرخشد. زوج او و پدری در خط میانی، با پیراهن‌های شماره ۶ و ۸، در ال‌کلاسیکویی که به قهرمانی بارسا ختم شد، نمایشی درخشان داشتند و پاداش حضور در جام جهانی را هم برایش به ارمغان آوردند. شرایط کنونی او را دوباره به انتهای صف هافبک‌های بارسا رانده است، اما روحیه جنگنده‌اش نشان می‌دهد که برای چالشی تازه کاملاً آماده است.
