فیلم Clayface جدیدترین اثر از دنیای سینمایی دی‌سی است که توانسته نمرات خوبی را از منتقدان بگیرد.
فیلم Clayface اثری در ژانر وحشت جسمانی و تریلر روان‌شناختی است که بر اساس یکی از شخصیت‌های دنیای دی‌سی ساخته شده و سومین فیلم از دنیای سینمایی جدید دی‌سی به شمار می‌رود. کارگردانی این فیلم را جیمز واتکینز بر عهده دارد و مایک فلنگن و حسین امینی فیلمنامه آن را نوشته‌اند.
داستان درباره مت هیگن، بازیگری است که چهره‌اش به‌شدت آسیب می‌بیند. او برای بازگرداندن ظاهر خود به دانشمندی مراجعه می‌کند که بدنش را به ماده‌ای شبیه گل تبدیل می‌کند. با این حال، این تغییر هولناک پیامدهای غیرمنتظره‌ای به همراه دارد و هیگن به‌تدریج توانایی تشخیص هویت واقعی خود را از دست می‌دهد. تام ریس هریس در نقش اصلی ظاهر شده و نائومی اکی، دیوید دنچیک، مکس مینگلا و ادی مارسن از دیگر بازیگران فیلم هستند.
تاکنون در وب سایت راتن تومیتوز ۸۹ نقد برای فیلم Clayface منتشر شده و این اثر توانسته امتیاز ۷۵ درصد را از منتقدان به دست بیاورد. این در حالی است که در وب سایت متاکریتیک، تاکنون ۳۵ نقد برای این فیلم منتشر شده که امتیاز ۵۹ از صد را برای آن به همراه داشته است. در ادامه نظر منتقدان درباره این فیلم را مشاهده می‌کنید.
نظر منتقدان درباره فیلم Clayface
- راتن تومیتوز: ۸۹ نقد – امتیاز ۷۵ درصد
- متاکریتیک: ۳۵ نقد – امتیاز ۵۹ از صد
80/100 – The Hollywood Reporter | منتقد: فرانک شک
فیلم Clayface با تصاویر چرک و کثیف و دیالوگ‌هایی که به بهترین شکل یادآور فضای کمیک‌بوک‌ها هستند، عمق روان‌شناختی و بار عاطفی قابل‌توجهی ارائه می‌دهد. همین ویژگی‌ها باعث می‌شوند بتوان این فیلم را با آثار استادان ژانر وحشت جسمانی، از جمله دیوید کراننبرگ و سم ریمی، مقایسه کرد.
80/100 – Variety | منتقد: گای لاج
این فیلم ترسناک جسمانی با فضای ناخوشایند و ظاهر زمخت خود، از نظر لحن و سبک، موجودی زشت و منحصربه‌فرد است. شاید شخصیت‌ها و تعارض‌های معرفی‌شده در آن، اگر قرار باشد به یک مجموعه چندقسمتی تبدیل شوند، به‌مرور جذابیت خود را از دست بدهند؛ اما در قالب یک ماجراجویی مستقل که چند ژانر را با هم ترکیب می‌کند، تازه و به شکلی عجیب لذت‌بخش است.
75/100 – Slant Magazine | منتقد: جیک کول
جیمز واتکینز از پس‌زمینه‌های رایانه‌ای کم‌هزینه و آشکارا مصنوعی فیلم، نقطه قوت می‌سازد و با این کار، بر ماهیت غیرواقعی گاتهام تأکید می‌کند.
72/100 – TheWrap | منتقد: ویلیام بیبیانی
یک فیلم هیولایی قابل‌قبول که تمام ارزش سرگرم‌کننده و بی‌واسطه داستانی درباره توده‌ای خیس و ژلاتینی از گوشت را ارائه می‌دهد؛ توده‌ای که آدم‌ها را می‌کشد.
70/100 – Screen Rant | منتقد: گریم گاتمن
فیلم Clayface در برخی بخش‌های داستان تلاش می‌کند به عمق بیشتری برسد و به موضوعاتی مانند اجرا، تجسم و هویت جسمانی، همچنین هجو هالیوود، نزدیک می‌شود؛ اما این موارد نقاط قوت اصلی فیلم نیستند. در عوض، فیلم زمانی بهترین عملکرد را دارد که به سمت صحنه‌های چندش‌آور یا موقعیت‌های احمقانه می‌رود؛ اتفاقی که اغلب به‌صورت هم‌زمان رخ می‌دهد. جیمز واتکینز، کارگردان فیلم‌های Eden Lake و Speak No Evil، از نمایش صحنه‌های منزجرکننده ابایی ندارد؛ از جراحی‌های ابتدایی برای ترمیم چهره مت گرفته تا دگرگونی لزج و چندش‌آوری که پس از ملاقات او با کیتلین آغاز می‌شود.
70/100 – Collider | منتقد: گابریل ماس
اگر فیلم Clayface هیچ دستاورد دیگری نداشته باشد، دست‌کم برای کسانی که از تماشای فیلم‌های ابرقهرمانی خسته شده‌اند، تجربه‌ای تازه و متفاوت است. شاید این فیلم بی‌نقص نباشد، اما قطعاً چیزی است که پیش‌تر در یک فیلم دی‌سی ندیده‌اید و همین موضوع به‌تنهایی می‌تواند دلیلی کافی برای تماشای آن در سینما باشد.
70/100 – IGN | منتقد: جیم وجوودا
فیلم Clayface زمانی بهترین عملکرد را دارد که پوچی و اغراق‌های یک فیلم درجه دو را بپذیرد. این فیلم تجربه‌ای سرگرم‌کننده در ژانر وحشت جسمانی است که پس از مقدمه‌ای آرام و تدریجی، در بخش پایانی به تمام ظرفیت‌های ناخوشایند خود می‌رسد. شاید با یک فیلم دی‌سی روبه‌رو باشیم، اما تماشاگران عادی برای لذت بردن از آن نیازی ندارند که با تمام جزئیات دنیای بتمن آشنا باشند. تنها چیزی که لازم دارند، تحمل صحنه‌های چندش‌آور فیلم است. اثر تا حد زیادی از شیوه‌های قدیمی گریم و جلوه‌های عملی استفاده می‌کند تا دگرگونی‌های مت هیگن را به شکلی خلاقانه و دلخراش به تصویر بکشد. بازی تام ریس هریس نیز در نقش مردی درمانده و مصمم، این توهم را تقویت می‌کند که انسانی در حال تبدیل شدن به هیولاست.
67/100 – The A.V. Club | منتقد: جسی هاسنگر
نسخه هیولایی مت هیگن در قالب Clayface گاهی موجودی ترحم‌برانگیز و گاهی به شکلی لذت‌بخش شرور است؛ مانند صحنه‌ای که به یک کلوپ شبانه متعلق به گانگسترها نفوذ می‌کند. اما او اینجا نیست تا کار درست را انجام دهد. درست مانند هیولاهای کلاسیک، ظاهر غیرعادی و ضعف‌های انسانی‌اش دست به دست هم می‌دهند تا او را بیش از پیش از دیگران دور کنند.
60/100 – Empire | منتقد: سوفی بوچر
فیلم Clayface با کمبود عمق داستانی، ناامیدکننده ظاهر می‌شود، اما در عوض، بازی قدرتمند تام ریس هریس و حجم زیادی از وحشت جسمانی خونین را ارائه می‌دهد.
58/100 – IndieWire | منتقد: کیت اربلند
ناهماهنگی‌های فیلم در روایت داستان، انگیزه‌های شخصیت‌ها و اهداف کلی آن، هرچه به پایان نزدیک‌تر می‌شویم، گسترده‌تر و خونین‌تر می‌شوند. این فیلم شاید انعطاف‌پذیر باشد، اما این تلاش جاه‌طلبانه و ناموفق هرگز نمی‌تواند به یک شکل مشخص، یک هویت نهایی یا حتی یک ایده واقعاً خوب دست پیدا کند.
55/100 – Slashfilm | منتقد: کریس اوانجلیستا
در میان فیلم‌های فرعی کمیک‌بوکی که روی شخصیت‌های شرور تمرکز دارند، این اثر قابل‌قبول است. اما شاید بهتر باشد به‌جای آن، یک بار دیگر Darkman را تماشا کنید.
40/100 – The Guardian | منتقد: بنجامین لی
شاید Clayface آغازگر دوره‌ای به‌ظاهر جسورانه در تولید فیلم‌های ابرقهرمانی دی‌سی باشد، اما برای هرکسی که بیرون از اتاق‌های هیئت‌مدیره قرار دارد، این چهره همان چیزی است که بارها پیش‌تر دیده‌ایم.
38/100 – RogerEbert.com | منتقد: برایان تالریکو
یک فیلم نباید مفاهیم و مضامین خود را با توضیحات بیش از اندازه به خورد مخاطب بدهد، اما در عین حال، باید چیزی بیشتر از توده‌ای بدشکل و بی‌معنا روی میز بگذارد.
36/100 – Polygon | منتقد: برایان ون هوکر
احتمالاً آن دسته از فیلم‌های ابرقهرمانی متوسط را می‌شناسید که در آن‌ها شخصیت شرور چندان جذاب و پیچیده نیست، اما چون قهرمان داستان را دوست دارید، می‌توانید فیلم را تا انتها تماشا کنید. برای مثال، Iron Man 2 یا Thor: The Dark World را در نظر بگیرید. حالا تصور کنید یکی از این فیلم‌ها را بدون حضور آن ابرقهرمان محبوب ببینید. در این صورت، تصویر نسبتاً دقیقی از تجربه تماشای فیلم جدید و ضعیف Clayface از دی‌سی خواهید داشت؛ اثری با داستانی کم‌رمق و شخصیت‌هایی که جذابیت چندانی ندارند.