علیاکبر صالحی، رئیس بنیاد ایرانشناسی در پیامی تصریح کرد: آنچه شخصیت علمی دکتر گلشنی را ممتاز و ماندگار میساخت، تنها گستره دانش و مرتبه علمی ایشان نبود؛ بلکه افق بلند اندیشه، استقلال فکری و دغدغه پیوسته ایشان برای نسبت میان علم، فلسفه و جهانبینی انسانی بود.
علیاکبر صالحی، رئیس بنیاد ایرانشناسی در پیامی درگذشت مهدی گلشنی فیزیکدان برجسته ایران را تسلیت گفت.
به گزارش «انتخاب»؛ متن این پیام به شرح زیر است:
بسم الله الرحمن الرحیم
إِنّا لِلّهِ وَإِنّا إِلَیهِ راجِعونَ
یَرْفَعِ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَالَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجَاتٍ
خداوند، کسانی را از میان شما که ایمان آوردهاند و آنان را که از دانش بهرهمند شدهاند، به مرتبههایی بلند برمیکشد.
دریافت خبر اندوهبار و جانسوز رحلت استاد فرزانه، اندیشمند ژرفنگر، فیزیکدان برجسته و چهره ماندگار علم و معرفت، جناب آقای دکتر مهدی گلشنی، دل اینجانب را آکنده از اندوه و دریغی عمیق ساخت. بیتردید، فقدان چنین شخصیت کمنظیری، نهتنها ضایعهای بزرگ برای دانشگاه صنعتی شریف و فرهنگستان علوم، بلکه اندوهی سنگین برای جامعه علمی و فکری ایران و دوستداران دانش و حقیقت است.
دکتر گلشنی از شمار اندیشمندانی بود که علم را در مرزهای تخصص و تجربه محصور نمیدید و با نگاهی ژرف و فراخ، در پی پیوند دادن دانش تجربی با پرسشهای بنیادین فلسفی و معرفتی بود. او در مقام استاد ممتاز فیزیک و از پیشگامان فلسفه علم در ایران، عمری را به آموختن، پژوهیدن، اندیشیدن و گشودن افقهای تازه در برابر ذهنهای جستوجوگر سپری کرد. حضور علمی و فکری آن استاد گرانقدر، نمادی از این حقیقت بود که دانش، آنگاه به کمال نزدیک میشود که از فروبستگی در تخصص فراتر رود و با خردورزی، ژرفاندیشی و طلب حقیقت همراه شود.
آنچه شخصیت علمی دکتر گلشنی را ممتاز و ماندگار میساخت، تنها گستره دانش و مرتبه علمی ایشان نبود؛ بلکه افق بلند اندیشه، استقلال فکری و دغدغه پیوسته ایشان برای نسبت میان علم، فلسفه و جهانبینی انسانی بود. او از جمله استادانی بود که حضورشان در محیط دانشگاه، فراتر از انتقال دانش و تدریس یک رشته علمی، به پرورش نگاه نقادانه، پرسشگری و تعمیق اندیشه یاری میرساند. چنین شخصیتهایی بهراستی سرمایههای معنوی و فکری یک ملتاند؛ سرمایههایی که قدر و منزلتشان را بیش از هر زمان، در هنگام فراق و فقدانشان درمییابیم.
برای اینجانب، که سالیان متمادی در فضای علمی و دانشگاهی کشور و در خانواده دانشگاه صنعتی شریف و فرهنگستان علوم با نام و جایگاه علمی چنین استادانی زیستهام، فقدان دکتر گلشنی اندوهی مضاعف دارد. امروز جامعه علمی ایران یکی از چهرههای برجسته و اثرگذار خود را از دست داده است؛ استادی که اندیشه و آثارش در حافظه علمی کشور باقی خواهد ماند و چراغی فراراه نسلهای آینده دانشپژوهان و اندیشهورزان خواهد بود.
چه دریغبار است که گاه زبان در بیان عظمت فقدان کسانی که بخش مهمی از عمر خویش را وقف اعتلای دانش و تعالی اندیشه کردهاند، ناتوان میماند. با این همه، تسلای خاطر در این حقیقت نهفته است که عمر آدمی هرچند به پایان میرسد، اما آنچه در راه دانایی، آگاهی و خدمت به انسان و جامعه از خود به یادگار میگذارد، در گذر زمان از میان نمیرود و در جان و اندیشه نسلهای پس از او استمرار مییابد.
اینجانب، این ضایعه بزرگ و جبرانناپذیر را به خانواده محترم آن استاد فقید، همکاران و شاگردان ایشان، اعضای ارجمند فرهنگستان علوم، استادان و دانشگاهیان دانشگاه صنعتی شریف و عموم جامعه علمی و فرهنگی کشور تسلیت عرض میکنم و از درگاه خداوند متعال، برای آن فقید سعید، رحمت واسعه و علو درجات و برای بازماندگان و همه داغداران، صبر جمیل و اجر جزیل مسئلت دارم.
نام و یاد آن استاد فرزانه، در سپهر علم و اندیشه ایران ماندگار و میراث علمی و فکریاش چراغ راه آیندگان باد.
اللَّهُمَّ تَغَمَّدْهُ بِوَاسِعِ رَحْمَتِكَ، وَأَسْكِنْهُ فَسِيحَ جَنَّاتِكَ، وَاجْزِهِ عَنِ الْعِلْمِ وَأَهْلِهِ خَيْرَ الْجَزَاءِ.
علیاکبر صالحی
رئیس بنیاد ایرانشناسی
