چین با بهره‌گیری از دیپلماسی هوش مصنوعی در پی گسترش نفوذ جهانی و تضعیف موقعیت آمریکاست و واشنگتن برای حفظ برتری خود باید ایمنی فناوری را به محور رقابت راهبردی با پکن تبدیل کند.
به گزارش تجارت نیوز، فارن افرز با انتشار یادداشتی نوشت: آیا ایالات متحده و چین می‌توانند هم‌زمان در حوزه هوش مصنوعی با یکدیگر همکاری و رقابت کنند؟ این پرسشی است که بحث‌ها در واشنگتن درباره درستی مذاکره با پکن در این زمینه را شکل داده است.
دولت جو بایدن در کنار اعمال محدودیت‌های گسترده فناوری، کانالی محدود برای گفت‌وگو درباره مخاطرات هوش مصنوعی باز کرد. دولت دونالد ترامپ نیز این کانال را حفظ کرده، هرچند اهمیت موضوع ایمنی را کم‌رنگ‌تر از گذشته نشان داده است.
برخی کارشناسان حتی فراتر می‌روند و امیدوارند بتوان همکاری در زمینه ایمنی هوش مصنوعی را به حوزه‌ای مستقل از رقابت دو کشور محدود کرد؛ باوری که هرچند جذاب به نظر می‌رسد، چندان واقع‌بینانه نیست. هرگونه گفت‌وگو درباره مخاطرات هوش مصنوعی، ناگزیر در بستر رقابت راهبردی گسترده‌تر میان آمریکا و چین جریان دارد.
پکن مدت‌هاست این واقعیت را درک کرده، اما بخش بزرگی از واشنگتن هنوز به آن توجه ندارد. چین در حالی که رویکرد ایالات متحده به رقابت و ایمنی هوش مصنوعی، در دولت‌های مختلف و حتی در دوره یک دولت بارها تغییر کرده، دیپلماسی خود در این حوزه را به‌طور مستمر بر کسب مزیت رقابتی در برابر آمریکا متمرکز نگه داشته است.
پکن در نشست‌های بین‌المللی ایمنی هوش مصنوعی شرکت کرده، اما از این نشست‌ها و همچنین مذاکرات دوجانبه با واشنگتن برای معرفی محدودیت‌های صادراتی آمریکا به‌عنوان مانع اصلی همکاری بهره برده است.
چین خود را مدافع کشورهای در حال توسعه معرفی کرده و وعده داده جایگزینی برای نظم هوش مصنوعی تحت رهبری آمریکا فراهم کند؛ اکوسیستمی به رهبری چین که فاقد موانع فناورانه و مالی باشد. این پیام در حال اثرگذاری است. شمار فزاینده‌ای از کشورها از موضع پکن استقبال می‌کنند و مدل‌های هوش مصنوعی چینی با وزن‌های باز، کاربران بیشتری در کشورهای در حال توسعه پیدا کرده‌اند.
اگر ایالات متحده می‌خواهد برتری خود را حفظ کند و در زمینه ایمنی هوش مصنوعی به پیشرفت واقعی دست یابد، باید گفت‌وگو با چین را بخشی از رقابت با این کشور بداند. برای تحقق این هدف، واشنگتن باید خارج از میز مذاکرات فشار بر پکن را افزایش دهد و چشم‌انداز جذاب‌تری از پذیرش و حکمرانی هوش مصنوعی در اختیار کشورهایی قرار دهد که هنوز در انتخاب الگوی خود مردد هستند.
همچنین در دیدار بعدی مقام‌های آمریکایی و چینی در ماه نوامبر، واشنگتن باید میزان جدیت پکن در زمینه ایمنی هوش مصنوعی را بیازماید. به بیان دیگر، آمریکا باید با همان شفافیت و انسجام راهبردی چین به دیپلماسی هوش مصنوعی وارد شود.
گام‌به‌گام در حال عقب راندن آمریکا
نخستین دور محدودیت‌های صادراتی آمریکا بر نیمه‌رساناهای پیشرفته در اکتبر ۲۰۲۲ و انتشار چت‌جی‌پی‌تی یک ماه بعد، نشان داد که ایالات متحده در رقابت هوش مصنوعی پیشتاز شده و قصد دارد با اقداماتی هدفمند، صنعت هوش مصنوعی چین را تضعیف کند.
واشنگتن و متحدانش همچنین ابتکار عمل دیپلماتیک را در دست گرفتند و نخستین گام‌ها را برای تدوین چارچوب حکمرانی جهانی هوش مصنوعی برداشتند. در مه ۲۰۲۳، گروه هفت مذاکرات فشرده‌ای را درباره حکمرانی هوش مصنوعی آغاز کرد که در نهایت به تدوین منشور رفتاری برای توسعه‌دهندگان این فناوری انجامید. چند هفته بعد نیز بریتانیا اعلام کرد نخستین اجلاس جهانی ایمنی هوش مصنوعی را در بلچلی پارک برگزار خواهد کرد.
چین در واکنش، چارچوبی دیپلماتیک را به میدان آورد که از آن زمان تاکنون پیوسته در حال تکمیل آن بوده است. اصول اصلی این رویکرد نخستین‌بار در «ابتکار حکمرانی جهانی هوش مصنوعی» مطرح شد که در اکتبر ۲۰۲۳ انتشار یافت. این ابتکار خواستار آن بود که کشورها «به توسعه و امنیت به یک اندازه توجه کنند»؛ هرچند تعریف امنیت را به خود دولت‌ها واگذار می‌کرد.
در عین حال، پکن رویکرد خود مبتنی بر همکاری و توسعه را در برابر محدودیت‌های صادراتی آمریکا قرار داد و واشنگتن را متهم کرد که با «ایجاد انحصارهای فناورانه و اقدامات قهری یک‌جانبه، موانعی ایجاد می‌کند و زنجیره تأمین جهانی هوش مصنوعی را مختل می‌سازد». با وجود گسترش مقررات داخلی چین در حوزه هوش مصنوعی، این ابتکار درباره مخاطرات این فناوری چیزی فراتر از چند شعار ارائه نمی‌کرد.
این فرمول پایه ــ تاکید بر همکاری و توسعه در برابر محدودیت‌های آمریکا و سکوت نسبی درباره مخاطرات ــ طی سه سال گذشته محور دیپلماسی هوش مصنوعی چین بوده است. در مارس ۲۰۲۴، مجمع عمومی سازمان ملل قطعنامه‌ای به رهبری آمریکا درباره هوش مصنوعی ایمن، امن و قابل اعتماد تصویب کرد که هدف آن جلب حمایت کشورهای توسعه‌یافته و در حال توسعه بود. چین از این قطعنامه حمایت کرد، اما پس از آن قطعنامه دیگری را با محوریت کمک به کشورهای فقیرتر ارائه داد که در آن بر «برابری فرصت کشورهای عضو» برای توسعه و استفاده از هوش مصنوعی تاکید شده بود.
در نشست شورای امنیت سازمان ملل درباره هوش مصنوعی در دسامبر همان سال که به ریاست آمریکا برگزار شد، فو تسونگ، سفیر چین در سازمان ملل، بار دیگر علاقه پکن به همکاری را در برابر آنچه «موانع تبعیض‌آمیز مبتنی بر اختلافات ایدئولوژیک» می‌خواند، قرار داد. او به‌طور غیرمستقیم مدعی شد محدودیت‌های آمریکا علیه چین به زیان کشورهای در حال توسعه تمام می‌شود.
چین برای جلب حمایت کشورهای در حال توسعه، هم‌زمان با توسعه زیرساخت‌های هوش مصنوعی آنها، به ایجاد بلوکی از متحدان خود نیاز داشت. در ژوئیه ۲۰۲۵، لی چیانگ، نخست‌وزیر چین، تشکیل «سازمان همکاری جهانی هوش مصنوعی» (WAICO) را پیشنهاد کرد؛ نهادی که وعده می‌داد فناوری، آموزش و سهم بیشتری در تدوین قواعد جهانی هوش مصنوعی در اختیار کشورهای در حال توسعه قرار دهد.
یک سال بعد، شی جین‌پینگ در سخنرانی خود به مناسبت آغاز به کار این سازمان، خواستار «گشودگی» شد؛ واژه‌ای که در ادبیات پکن به معنای دسترسی به تراشه‌های آمریکایی و پذیرش مدل‌های هوش مصنوعی چینی با وزن‌های باز است. شی پس از تاکید بر ضرورت جدی گرفتن مخاطرات هوش مصنوعی، افزود که کشورها باید «در عین حال» به‌طور مشترک با «توسعه بیش از حد مفهوم امنیت ملی در حوزه هوش مصنوعی و ترجیح امنیت یک کشور بر امنیت دیگران» مخالفت کنند. در روایت شی، همکاری درباره مخاطرات این فناوری در اولویت پایین‌تری نسبت به مقابله با محدودیت‌های آمریکا قرار داشت.
سازمان همکاری جهانی هوش مصنوعی به‌سرعت در میان مخاطبان هدف خود اعتبار پیدا کرد. حمایت اولیه آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل، اعتبار فوری برای این نهاد در نگاه کشورهای در حال توسعه به همراه داشت. مقام‌های چینی نیز از آن زمان تاکنون در سخنرانی‌های متعدد و دیدارهای دوجانبه با کشورهایی از برزیل و پاکستان گرفته تا صربستان، این سازمان را تبلیغ کرده‌اند.
پکن همچنین نشان داده که عضویت در این سازمان با امتیازاتی همراه خواهد بود. پیش‌نویس محدودیت‌های صادراتی چین بر مدل‌های پیشرفته که در اکتبر منتشر شد، وعده می‌دهد به ۳۷ عضو این سازمان برای توسعه قابلیت‌های هوش مصنوعی کمک شود. این موضوع نشان می‌دهد اعضای سازمان ممکن است در مقایسه با سایر کشورها، دسترسی آسان‌تری به مدل‌هایی داشته باشند که صادرات آنها به دیگر کشورها محدود شده است.
شی جین‌پینگ در آستانه نشست سپتامبر با دونالد ترامپ در واشنگتن، شخصا هدایت این تهاجم دیپلماتیک را بر عهده گرفت. او در سخنرانی خود در قرقیزستان وعده داد یک مرکز هوش مصنوعی چین برای سازمان همکاری شانگهای را گسترش دهد؛ مرکزی که به اعضا در توسعه مدل‌های زبانی بومی و آموزش مهندسان کمک می‌کند. شی در قاهره نیز به همراه عبدالفتاح السیسی، رئیس‌جمهور مصر، توافق‌هایی در زمینه هوش مصنوعی، مراکز داده و نیمه‌رساناها امضا کرد؛ موضوعاتی که به بخش ثابت سفرهای خارجی او تبدیل شده‌اند.
شی در دهلی‌نو نیز ایجاد منطقه‌ای برای توسعه هوش مصنوعی متن‌باز در میان اعضای بریکس را پیشنهاد داد و به رهبران دیگر کشورها گفت رویکرد «حیاط کوچک، حصارهای بلند» تنها به «محدود کردن خود و تقسیم جهان» منجر خواهد شد. در این دیدارها هیچ بحثی درباره مخاطرات هوش مصنوعی مطرح نشد. پیام اصلی پکن این بود که محدودیت‌های آمریکا در نهایت واشنگتن را منزوی می‌کند، نه چین را.
بخش مهمی از جذابیت پیشنهاد چین به نحوه عرضه فناوری از سوی توسعه‌دهندگان این کشور مربوط می‌شود. شرکت‌های چینی بهترین مدل‌های خود را با وزن‌های باز منتشر می‌کنند؛ مدل‌هایی که هر دولت یا شرکتی می‌تواند آنها را دانلود کند، روی سخت‌افزار خود اجرا کند و با زبان بومی خود تطبیق دهد. برای دولت‌هایی که تمایلی ندارند به شرکت‌های آمریکایی وابسته باشند ــ شرکت‌هایی که واشنگتن می‌تواند صادرات محصولاتشان را محدود کند ــ مدل‌های دارای وزن باز امکان کنترل بیشتری فراهم می‌کنند.
با این حال، توسعه‌دهندگان چینی به‌ندرت آزمایش‌های ایمنی این مدل‌ها را انجام می‌دهند یا نتایج آن را منتشر می‌کنند. در نتیجه، دیگران باید پس از عرضه مدل‌ها دریابند که آیا می‌توان از آنها برای حملات سایبری یا ساخت سلاح استفاده کرد یا خیر. با وجود این، دسترسی آسان به این مدل‌ها به پکن امکان می‌دهد هرگونه تلاش برای مهار مخاطرات آنها را اقدامی برای محروم کردن کشورهای در حال توسعه از هوش مصنوعی جلوه دهد.
تغییر مسیر بحث
رویکرد چین در مذاکرات دوجانبه هوش مصنوعی با آمریکا نیز به همان اندازه دیپلماسی جهانی این کشور، بر منحرف کردن بحث از موضوع مخاطرات متمرکز بوده است. در مه ۲۰۲۴، آمریکا و چین در ژنو مذاکراتی برگزار کردند که من نیز به‌عنوان عضوی از هیئت آمریکایی در آن حضور داشتم. هدف واشنگتن این بود که امکان تبادل نظر فنی و عمیق با چین درباره مخاطرات هوش مصنوعی را بسنجد. پاسخ پکن منفی بود.
دیپلمات‌های چینی ساعت‌ها بحث را از موضوع مخاطرات منحرف کردند و حتی حاضر نشدند مقررات داخلی خود در زمینه هوش مصنوعی را فراتر از ارائه توضیحاتی سطحی تشریح کنند؛ این در حالی بود که کارشناسان فنی نهادهای مرتبط چین نیز در جلسه حضور داشتند.
موضع چین بیش از هر چیز در سخنان آغازین و پایانی مقام‌های ارشد هیئت این کشور آشکار شد. آنها ابتدا بر همکاری در پروژه‌های ظرفیت‌سازی در کشورهای در حال توسعه تاکید کردند. سپس محدودیت‌های فناوری آمریکا را تلاشی برای مهار توسعه چین معرفی کردند و تأکید واشنگتن بر ایمنی را مانعی در برابر دسترسی کشورهای در حال توسعه به هوش مصنوعی دانستند. پیام ضمنی آنها روشن بود: محدودیت‌های صادراتی آمریکا مهم‌ترین مانع همکاری در زمینه ایمنی هوش مصنوعی است.
تنها دستاورد ملموس این مذاکرات، بیانیه‌ای در نوامبر ۲۰۲۴ بود که در آن جو بایدن، رئیس‌جمهور وقت آمریکا و شی جین‌پینگ بر «ضرورت حفظ کنترل انسانی بر تصمیم‌گیری درباره استفاده از تسلیحات هسته‌ای» تأکید کردند؛ توافقی که تعهد چندانی از پکن طلب نمی‌کرد.
در سپتامبر امسال، پس از نشست ترامپ و شی در واشنگتن، وزارت خارجه چین سندی با عنوان «اجماع هشت‌ماده‌ای» منتشر کرد که روایت پکن از توافق‌های دو طرف بود. در این سند، گفت‌وگوها به‌عنوان تبادل نظر درباره «مخاطرات و مزایای» هوش مصنوعی توصیف شده بود. اما در حالی که کاخ سفید این گفت‌وگوها را در چارچوب مسائل امنیتی و در کنار موضوع کنترل تسلیحات هسته‌ای قرار داد، وزارت بازرگانی چین تاکید کرد که مذاکرات در چارچوب سازوکار اقتصادی و تجاری دو کشور انجام شده و ادامه خواهد یافت.
قرار گرفتن گفت‌وگو درباره مخاطرات و مزایای هوش مصنوعی در چارچوب مذاکرات تجاری، به پکن اجازه می‌دهد درخواست‌های واشنگتن درباره مخاطرات این فناوری، از جمله محدود کردن انتشار عمومی مدل‌های دارای قابلیت‌های خطرناک، را با مطالبه کاهش محدودیت‌های صادراتی آمریکا پاسخ دهد.
شی همچنین پیشنهاد کرد دو کشور «به‌طور مشترک از سوءاستفاده و استفاده نادرست از هوش مصنوعی جلوگیری کنند»؛ پیشنهادی که به‌راحتی استفاده مکرر خود چین از هوش مصنوعی علیه آمریکا، از جمله در حملات سایبری و عملیات نفوذ، را نادیده می‌گرفت. او بار دیگر بر ضرورت حفظ کنترل انسانی و توسعه هوش مصنوعی در مسیر خیر عمومی تأکید کرد؛ اصولی که پکن از سال ۲۰۲۳ مرتباً تکرار کرده، اما درباره جزئیات اجرایی و پیگیری آنها توضیح چندانی نداده است.
صریح‌تر از همه، تاکید شی بر این بود که گفت‌وگوهای آینده باید بر «بهره‌گیری از نقاط قوت یکدیگر، نه مراقبت و بدگمانی متقابل» استوار باشد. درخواست او برای برخورداری شرکت‌های چینی از «رفتاری منصفانه» نیز به‌طور ضمنی انتقادی از محدودیت‌های آمریکا بود.
فقط پیروزی مهم است
سابقه این مذاکرات نشان می‌دهد پکن در نشست‌های آینده، از جمله دور بعدی گفت‌وگوها در ماه نوامبر، پیشنهادهایی مطرح خواهد کرد که واشنگتن را در موقعیتی دشوار قرار می‌دهد. جیمیسون گریر، نماینده تجاری آمریکا، به‌صراحت اعلام کرده که محدودیت‌های صادراتی موضوع مذاکره نیستند، اما پکن به هر حال این مسئله را پیش خواهد کشید.
اگر واشنگتن وارد این بحث شود، مذاکره‌کنندگان چینی مدعی خواهند شد که کانالی دائمی برای گفت‌وگو ایجاد شده است که در آن محدودیت‌های آمریکا بر فناوری هوش مصنوعی نیز قابل مذاکره است. اگر واشنگتن از ورود به این بحث خودداری کند، پکن همچنان از پاسخ‌گویی به درخواست‌های آمریکا درباره ایمنی طفره خواهد رفت و در عین حال واشنگتن را به محدود کردن فرصت‌های کشورهای در حال توسعه متهم خواهد کرد.
چین امیدوار است هر دور از این گفت‌وگوها این تصور را در میان متحدانی مانند ژاپن و هلند تقویت کند که واشنگتن ممکن است بدون در نظر گرفتن منافع آنها، محدودیت‌های صادراتی را معامله کند و آنها نیز باید با جاه‌طلبی‌های چین در حوزه هوش مصنوعی کنار بیایند.
با این حال، موقعیت واشنگتن از آنچه دیپلماسی این کشور نشان داده، قدرتمندتر است. پیشرفته‌ترین مدل‌های جهان همچنان آمریکایی هستند و ایالات متحده به همراه متحدانش بر گلوگاه‌های کلیدی زنجیره تأمین نیمه‌رساناها کنترل دارد. محدودیت‌های صادراتی بر این گلوگاه‌ها نباید به ابزار چانه‌زنی تبدیل شوند، بلکه باید تقویت شوند.
شرکت‌های هوش مصنوعی چین مرتبا از کمبود تراشه‌های پیشرفته گلایه می‌کنند و برای جبران این کمبود به قاچاق تراشه و استخراج غیرقانونی قابلیت‌های مدل‌های آمریکایی روی آورده‌اند. در مقابل، توسعه‌دهندگان آمریکایی آزمایش‌های ایمنی گسترده‌تر و شفاف‌تری انجام می‌دهند؛ اقدامی که شرکت‌های چینی از آن اجتناب می‌کنند.
مجموع این مزیت‌ها به واشنگتن امکان می‌دهد هم بر پکن فشار وارد کند و هم پیشنهاد جذابی برای سایر کشورهای جهان داشته باشد. آمریکا باید از این ظرفیت استفاده کند؛ به این معنا که با معرفی مدل‌هایی که آزمایش‌های ایمنی سخت‌گیرانه‌ای را پشت سر گذاشته‌اند، برای جلب پذیرش جهانی رقابت کند و هم‌زمان در مذاکرات، چین را درباره ایمنی هوش مصنوعی تحت فشار قرار دهد.
نخستین فرصت برای اعمال این فشار، نشست دوجانبه بعدی است. واشنگتن باید برای این نشست و مذاکرات آینده دو شرط تعیین کند.
نخست آنکه توسعه‌دهندگان چینی متعهد شوند ارزیابی‌های ایمنی مدل‌های خود را با همان میزان جزئیاتی منتشر کنند که توسعه‌دهندگان پیشرو آمریکایی امروز درباره مخاطرات جدی، مانند حملات سایبری و تسلیحات بیولوژیک، بر اساس معیارهای سنجش یکسان منتشر می‌کنند. دوم آنکه چین متعهد شود حوادث و رخدادهای ایمنی گذشته و آینده را افشا کند.
آمریکا نیز می‌تواند همین تعهدات را بپذیرد؛ زیرا شرکت‌های این کشور هم‌اکنون چنین ارزیابی‌هایی را منتشر می‌کنند، بیش از گذشته حوادث را گزارش می‌دهند و پیش از عرضه مدل‌ها، آنها را در اختیار ارزیابان مستقل و نهادهای دولتی قرار می‌دهند.
در غیر این صورت، کانال تبادل اطلاعات درباره حوادث که دو طرف در سپتامبر بر سر آن توافق کردند، یک‌طرفه خواهد شد؛ به این معنا که چین می‌تواند به حوادث مربوط به آمریکا اشاره کند، بی‌آنکه خود ناچار به گزارش موارد مشابه باشد.
این شروط می‌تواند قواعد گفت‌وگو را تغییر دهد. از سال ۲۰۲۳ تاکنون، واشنگتن بر مخاطرات هوش مصنوعی تاکید کرده و پکن بحث را به سمت توسعه سوق داده است. تا زمانی که شرکت‌های چینی بابت مخاطرات مدل‌های خود پاسخ‌گو نباشند، پکن می‌تواند بدون پاسخ‌گویی به پرسش‌های جامعه جهانی درباره ایمنی این مدل‌ها، آنها را به‌عنوان محصولاتی نوآورانه و در دسترس تبلیغ کند.
موسسه «کنکوردیا ای‌آی» که اکوسیستم هوش مصنوعی چین را رصد می‌کند، دریافته که در سال گذشته تنها پنج شرکت از میان ۱۰ توسعه‌دهنده پیشرو هوش مصنوعی چین، نتایج آزمایش‌های ایمنی دست‌کم یکی از مدل‌های خود را منتشر کرده‌اند و هیچ‌یک نیز این کار را به‌طور مستمر انجام نداده‌اند.
اگر چین این شروط را بپذیرد، دولت‌ها و شرکت‌هایی که در حال انتخاب مدل‌های هوش مصنوعی هستند، می‌توانند توسعه‌دهندگان چینی و آمریکایی را بر اساس معیارهای یکسان ارزیابی کنند. اگر پکن مخالفت کند، ناچار خواهد شد توضیح دهد چرا برخورد منصفانه با شرکت‌های چینی نباید شامل آزمایش‌های ایمنی نیز بشود.
در هر صورت، دولت آمریکا باید آزمایش‌های خود بر مدل‌های جدید چینی را افزایش دهد و نتایج آنها را منتشر کند. واشنگتن همچنین باید از اشتباهات غیرضروری پرهیز کند؛ از جمله اظهارات ترامپ که نگرانی‌های مربوط به ایمنی هوش مصنوعی را «یک فریب» خوانده است. چنین مواضعی به پکن فرصت می‌دهد به‌سادگی درخواست‌های آمریکا برای رعایت استانداردهای ایمنی را زیر سؤال ببرد.
آمریکا باید الگوی جذاب‌تری ارائه کند
در سطحی گسترده‌تر، دیپلماسی مؤثر در حوزه هوش مصنوعی در نهایت به متقاعد کردن کشورهای دیگر برای پیوستن به اکوسیستم آمریکایی این فناوری بستگی دارد. کشورهایی که مهندسان خود را با فناوری چین آموزش می‌دهند، مدل‌های زبانی بومی خود را بر پایه آن توسعه می‌دهند و مراکز داده‌شان را با فناوری چینی راه‌اندازی می‌کنند، به‌تدریج به این فناوری وابسته خواهند شد. واشنگتن برای مقابله با چنین وابستگی‌ای و جلوگیری از تبدیل آن به هم‌سویی سیاسی، باید چشم‌انداز مثبتی از حکمرانی هوش مصنوعی ارائه کند؛ چشم‌اندازی که تعهدات قابل راستی‌آزمایی در زمینه ایمنی ــ همان تعهداتی که توسعه‌دهندگان چینی از پذیرش آنها اجتناب می‌کنند ــ را با دسترسی فناورانه و سرمایه‌گذاری مورد نیاز کشورهای در حال توسعه پیوند دهد.
شرکت‌های آمریکایی هم‌اکنون بهترین فناوری را در اختیار دارند، اما واشنگتن هنوز از ظرفیت دیپلماتیک خود برای حمایت جدی از آنها استفاده نکرده است. دولت آمریکا باید از رویکرد در حال تحول خود در داخل کشور بهره بگیرد و شرکای خود را حول مجموعه‌ای از اقدامات مشترک در زمینه ایمنی گرد هم آورد.
بر اساس «توافق‌نامه کاخ سفید درباره ابرهوش» که در سپتامبر امضا شد، شش شرکت پیشرو آمریکایی متعهد شده‌اند کنترل‌های داخلی، ممیزی‌های خارجی و نظارت مستقل را بپذیرند. منشور رفتاری گروه هفت نیز که بر تعهدات داوطلبانه دوره دولت بایدن استوار بود، می‌تواند با گنجاندن تدابیر این توافق‌نامه به استانداردی مشترک برای کشورهای شریک تبدیل شود.
کشورهایی که با این تدابیر موافقت کنند، می‌توانند در اولویت دریافت فناوری و تامین مالی قرار گیرند. بدون چنین مشوق‌هایی، ممکن است رقابت هوش مصنوعی صرفاً بر اساس قیمت و میزان دسترسی تعیین تکلیف شود؛ حوزه‌ای که چین در آن دست بالا را دارد.
بخش بزرگی از واشنگتن تاکنون مذاکرات با پکن را فرصتی برای مدیریت مخاطرات مشترک هوش مصنوعی، جدا از رقابت دو کشور، تلقی کرده است. اما چین همواره این مذاکرات را عرصه‌ای برای پیشبرد رقابت راهبردی گسترده‌تر خود با آمریکا دانسته است. ایالات متحده نیز اگر می‌خواهد برتری خود را حفظ کند و در زمینه ایمنی هوش مصنوعی به پیشرفت واقعی برسد، باید از این پس با همین نگاه عمل کند.