پژوهشی گسترده با کمک هوش مصنوعی نشان می‌دهد که بزرگ‌تر بودن عضلات شکم لزوماً خطر ابتلا به کمردرد را کاهش نمی‌دهد.

به گزارش سایت دیدبان ایران، داشتن عضلات شکمی قوی و برجسته معمولاً یکی از راه‌های پیشگیری از کمردرد در نظر گرفته می‌شود؛ اما نتایج پژوهشی جدید نشان می‌دهد که این رابطه پیچیده‌تر از تصورات رایج است. دانشمندان با بررسی بیش از ۳۳هزار تصویر سی‌تی‌اسکن دریافتند که افراد مبتلا به کمردرد، لزوماً عضلات شکمی کوچک‌تری نسبت به افراد بدون کمردرد ندارند.

پژوهشگران دانشگاه استنفورد در مطالعه‌ای تازه دریافتند که حجم کلی عضلات شکم به‌تنهایی نمی‌تواند تفاوت میان افراد مبتلا به کمردرد و افراد بدون درد را توضیح دهد.

کاترین ماروسیچ، مهندس مکانیک دانشگاه استنفورد و از پژوهشگران مطالعه، تأکید می‌کند که نتایج به‌معنای بی‌اهمیت‌بودن عضلات نیست؛ بلکه پیچیدگی کمردرد را نشان می‌دهد و احتمالاً تفاوت‌های عضلانی به نواحی مشخصی از بدن محدود می‌شوند.

پژوهشگران با استفاده از مدلی مبتنی‌بر یادگیری عمیق، بیش از ۳۳هزار و ۵۰۰ تصویر سی‌تی‌اسکن شکم متعلق به ۲۳هزار و ۵۰۸ بیمار را بررسی کردند.

افراد مبتلا به کمردرد لزوماً عضلات شکمی کوچک‌تری ندارند و داشتن شکم شش‌تکه تضمینی برای پیشگیری از کمردرد نیست

به‌گزارش ساینس‌آلرت، پژوهشگران با مراجعه به پرونده‌های پزشکی، ۲۶۲۲ فرد مبتلا به کمردرد را شناسایی کردند و اطلاعاتشان را با داده‌های ۲۵۷۷ نفر بدون کمردرد مقایسه کردند که از نظر سن، جنسیت و شاخص توده‌ی بدنی (BMI) شرایط مشابهی داشتند.

نتایج برخلاف انتظار بود. پژوهشگران تفاوت معناداری در حجم کلی عضلات یا نحوه‌ی توزیع چربی شکمی میان دو گروه پیدا نکردند.

قبلاً یکی از فرضیه‌های رایج این بود که ضعف عضلات شکم و پشت باعث افزایش فشار بر ستون فقرات و بروز کمردرد می‌شود؛ اما یافته‌های جدید نشان می‌دهد که دست‌کم از نظر اندازه‌ی عضلات شکمی، تفاوت مشخصی میان دو گروه وجود ندارد.

البته اندازه‌ی عضلات در تصاویر سی‌تی‌اسکن لزوماً نشان‌دهنده‌ی قدرت واقعی آن‌ها نیست و نمی‌توان از این نتایج نتیجه گرفت که قدرت عضلات دو گروه نیز یکسان بوده است.

اگرچه حجم کلی عضلات در دو گروه تفاوت معناداری نداشت، پژوهشگران دریافتند که نسبت عضله به چربی شکمی در افراد مبتلا به کمردرد به‌طور میانگین کمتر بود. این یافته اهمیت دارد؛ زیرا افراد دو گروه از نظر شاخص توده‌ی بدنی مشابه بودند. بااین‌حال، داشتن BMI یکسان لزوماً به‌معنای ترکیب بدنی مشابه نیست.

نتایج این احتمال را مطرح می‌کند که نسبت عضله به چربی شکمی ممکن است ارتباط بیشتری با کمردرد داشته باشد تا صرفاً اندازه‌ی عضلات. البته پژوهش نمی‌تواند رابطه‌ی علت و معلولی میان ترکیب بدنی و کمردرد را اثبات کند.

کمردرد یکی از شایع‌ترین مشکلات اسکلتی‌عضلانی است و برخی برآوردها نشان می‌دهد که تا دوسوم بزرگسالان در طول زندگی خود آن را تجربه می‌کنند. حدود ۹۰ درصد موارد نیز علت مشخصی مانند شکستگی یا عفونت ندارند.

تمرین‌های تقویت عضلات مرکزی بدن از روش‌های رایج مدیریت کمردرد هستند و برخی مطالعات نیز اثرات مثبت آن‌ها را نشان داده‌اند؛ اما پژوهش جدید نشان می‌دهد که افزایش حجم عضلات شکم احتمالاً به‌تنهایی برای پیشگیری یا درمان کمردرد کافی نیست.

به‌گفته‌ی پژوهشگران، نتایج با مطالعات فیزیوتراپی همخوانی دارد که بر اهمیت کنترل حرکتی در مقایسه با قدرت عضلانی تأکید می‌کنند.

کنترل حرکتی به توانایی بدن در فعال‌سازی و هماهنگ‌کردن عضلات هنگام حرکت یا حفظ وضعیت ستون فقرات گفته می‌شود. به‌عبارت ساده‌تر، ممکن است نحوه‌ی استفاده از عضلات به‌اندازه‌ی قدرت آن‌ها اهمیت داشته باشد.

البته یافته‌ها به‌معنای بی‌فایده‌بودن تمرین‌های تقویت عضلات مرکزی بدن نیست. پژوهشگران پیشنهاد می‌کنند مطالعات آینده به‌جای تمرکز صرف بر حجم کلی عضلات، عملکرد عضلات منفرد و تغییرات موضعی آن‌ها را بررسی کنند.