دوج A100 مدل ۱۹۶۶ با کابین پنج پنجره‌ای و پیشرانه شش سیلندر خطی، یکی از کمیاب‌ترین وانت‌های کلاسیک محسوب می‌شود.
سبد محصولات امروزی دوج محدود به گزینه‌های معدودی مانند چارجر و شاسی‌بلند دورانگو است اما این برند نام‌آشنا در گذشته حضور بسیار پررنگی در بازار خودروهای کار و تجاری داشت. دوج با معرفی مدل کاروان در سال ۱۹۸۴ موج جدیدی از ون‌های خانوادگی را در ایالات‌متحده آغاز کرد که تولید آن تا سال ۲۰۲۰ ادامه داشت. همچنین ون‌های بزرگ سری B دوج که با نام رم ون شناخته می‌شدند، از سال ۱۹۷۱ تا ۲۰۰۳ روی خط تولید قرار داشتند. پس‌ازآن رم ون جای خود را به اسپرینتر داد که درواقع ون مرسدس با نشان دوج بود و تا سال ۲۰۰۹ به‌عنوان آخرین ون فول سایز دوج عرضه شد. بااین‌حال، ماجراجویی دوج در این بازار در سال ۱۹۶۴ با معرفی یک خودروی کارآمد جمع‌وجور به نام A100 کلید خورده بود.
مدل A100 به‌عنوان جایگزینی برای تاون پنل (نسخه ون وانت دوج سری C) توسعه یافت تا به رقابت با فورد اکولاین و شورلت گرین‌برایر بپردازد؛ دو رقیبی که در سال ۱۹۶۱ برای به چالش کشیدن فولکس‌واگن تایپ ۲ (ون محبوب و معروف فولکس‌واگن) وارد بازار شده بودند. این خودرو بر پایه پلتفرم A کرایسلر شکل گرفته بود که زیربنای خودروهای کامپکت اولیه گروه موپار ازجمله پلیموث والیانت، پلیموث باراکودا و دوج دارت را تشکیل می‌داد. دوج این محصول را در دو فاصله بین دو محور عرضه کرد که نسخه ۲۲۸ سانتی‌متری آن به‌طور انحصاری به مدل ون تعلق داشت. درست مانند رقبای فورد و شورلت، A100 در سه نسخه ون مسافربری، ون باری و وانت تولید شد که نسخه وانت از همه کمیاب‌تر است و نمونه پنج پنجره‌ای، به دلیل برخورداری از پنجره‌های خمیده گوشه عقب برای ایجاد دید پانوراما، کمیاب‌ترین مدل محسوب می‌شود.
اگرچه دوج آماری از تعداد تولید مدل‌های مختلف بر اساس فرم بدنه ثبت نکرده است اما امروزه یافتن این وانت‌ها بسیار دشوار است زیرا نرخ بقای آن‌ها پایین بوده و بیشتر نمونه‌ها در طول دهه‌ها در انبارها و اوراقی‌ها دچار پوسیدگی شده‌اند. حال اما یک نمونه دورنگ سبز و سفید در نیویورک برای فروش گذاشته شده که با توجه به سن ۶۰ سالگی، در وضعیت فوق‌العاده‌ای قرار دارد. البته خودرو بی‌نقص نیست و خریدار باید ایرادات جزئی پوسیدگی و ترک‌های رنگ را برطرف کند اما به گفته فروشنده، این وانت کاملاً سرحال است ضمن اینکه کماکان از قوای محرکهٔ فابریک خود بهره می‌برد.
A100 که تا سال ۱۹۷۰ تولید شد، با چهار پیشرانه مختلف شامل دو نمونه شش سیلندر خطی و دو پیشرانه V8 عرضه می‌شد. خریداران موتورهای اقتصادی شش سیلندر می‌توانستند نمونه‌های ۲.۸ لیتری یا ۳.۷ لیتری را انتخاب کنند. در بخش پیشرانه‌های V8 نیز دو موتور بلوک کوچک با حجم‌های ۴.۵ لیتری و ۵.۲ لیتری در دسترس بودند که نمونه دوم با تولید ۲۱۰ اسب بخار قدرت، قوی‌ترین گزینه محسوب می‌شد. این نمونه خاص از A100 با پیشرانه سفارشی ۳.۷ لیتری شش سیلندر خطی با قدرت ۱۴۵ اسب بخار سفارش داده شده که با یک گیربکس سه سرعته دستی جفت شده است. فروشنده برای این وانت کلاسیک قیمت ۱۱,۵۰۰ دلار را اعلام کرده است.
