حوزه/ یک شاعر و پژوهشگر، با اشاره به پیشینه ادبی رهبر شهید و خاطرات خود از جلسات شعرخوانی با ایشان، گفت: این نشست‌ها فراتر از دیدارهای رسمی و محافل ادبی بود و رهبر شهید با نقد و بررسی اشعار و راهنمایی شاعران، در پی پرورش چهره‌هایی در تراز انقلاب اسلامی و تمدن اسلامی بود.
محمود حبیبی کسبی، شاعر و پژوهشگر در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در تهران، با اشاره به پیشینه ادبی رهبر شهید گفت: علاقه و توجه ایشان به شعر و ادبیات از دوران جوانی و حضور در انجمن‌های ادبی خراسان شکل گرفت؛ انجمن‌هایی که استادان آن با دقت و سخت‌گیری، آثار شاعران را بررسی می‌کردند و همین فضا در پرورش ذوق و نگاه ادبی ایشان نقش داشت.
وی افزود: این ارتباط در سال‌های بعد نیز ادامه پیدا کرد و در دوران ریاست‌جمهوری، جلسات ادبی با حضور شاعران انقلاب در تهران شکل گرفت. پس از آغاز رهبری ایشان نیز این دیدارها به‌تدریج جنبه رسمی‌تری پیدا کرد، اما صمیمیت و فضای دوستانه آن همواره حفظ شد.
حبیبی کسبی با بیان اینکه بخش‌هایی از این دیدارها که در رسانه‌ها منتشر نمی‌شد، از صمیمی‌ترین لحظات جلسات بود، اظهار کرد: پیش از نماز، شاعران فرصت داشتند با رهبر شهید گفت‌وگو کنند، کتاب‌هایشان را تقدیم کنند و درباره مسائل و دغدغه‌های خود صحبت کنند. در این دیدارها شوخی‌ها و گفت‌وگوهای دوستانه نیز جریان داشت و هنگام افطار، ایشان از احوال شاعران و مسائل شخصی آنان جویا می‌شدند.
این شاعر و پژوهشگر ادامه داد: به نظرم در میان دیدارهای رسمی رهبر شهید، جلسات شعر از صمیمی‌ترین و غیررسمی‌ترین آنها بود؛ زیرا ایشان در این نشست‌ها خود را عضوی از انجمن ادبی می‌دانستند و در کنار شاعران به شعرخوانی و گفت‌وگو می‌پرداختند. حتی در روند جلسه نیز مشارکت می‌کردند، از شاعران می‌خواستند شعر بخوانند و درباره واژه‌ها و مضمون اشعار پیشنهادهایی ارائه می‌دادند.
وی با اشاره به تجربه شخصی خود در یکی از این دیدارها گفت: در شعری که درباره حضرت خدیجه کبری(س) خواندم، بیتی با این مضمون داشتم که با آمدن ایشان، جهنم به بهشت تبدیل می‌شود. رهبر شهید با دقت ادبی و توجه ویژه‌ای که به شخصیت حضرت خدیجه(س) داشتند، درباره تعبیر به‌کاررفته تذکری دادند و پرسیدند چرا باید در این بیت، پای جهنم به مقدم ایشان باز شود. پس از تأمل در پیشنهاد ایشان، همان شب شعر را اصلاح کردم و سال بعد نیز در دیداری دیگر، وقتی ماجرا را یادآوری کردم، ایشان جزئیات آن پیشنهاد را به خاطر داشتند.
حبیبی کسبی تأکید کرد: این دقت‌ها نشان می‌داد که جلسات شعر برای رهبر شهید صرفاً دیداری تشریفاتی و سالانه نبود و ایشان با جدیت، شعرها و شاعران را دنبال می‌کردند. توجه ایشان به شعر نیز ریشه در جایگاه فرهنگی و تاریخی این هنر داشت؛ چراکه شعر فارسی در شکل‌گیری باورها و فرهنگ ایرانیان نقش مهمی ایفا کرده و بسیاری از مفاهیم فرهنگی و اعتقادی در قالب تک‌بیت‌ها و مصراع‌های شاعران در ذهن مردم ماندگار شده است.
وی با اشاره به نگاه تربیتی رهبر شهید به شاعران گفت: هدف ایشان تنها شنیدن شعرهای خوب نبود، بلکه به دنبال پرورش شاعرانی در تراز انقلاب اسلامی و تمدن اسلامی بودند. به همین دلیل، حتی وقتی شاعری بهترین اثر خود را ارائه می‌کرد، ایشان افق بلندتری را پیش روی او قرار می‌دادند؛ افقی که فراتر از تأثیرگذاری یک شعر در یک محفل یا هیئت بود.
این شاعر و پژوهشگر در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به حضور اجتماعی مردم پس از شهادت رهبر شهید اظهار کرد: امروز با وجود فقدان حضور فیزیکی ایشان، آثار تربیتی و فکری‌شان در رفتار و کلام مردم دیده می‌شود. به باور من، مردم در سال‌های رهبری ایشان برای روزهای دشوار امروز پرورش یافته‌اند و اکنون نیز در خیابان‌ها و میدان‌ها، با پرچم‌ها، شعارها و حضور مستمر خود، پیوندشان را با آرمان‌های ایشان نشان می‌دهند.